Skip to main content
Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  അമ്മയറിയാതെ

Hridya KT

UST Global

അമ്മയറിയാതെ

ഉത്സവത്തിന് ഏഴ് തിരിയിട്ട് കത്തിച്ച വിളക്കിനെക്കാൾ ശ്രീത്തം വിളങ്ങുന്ന ആ മുഖം എല്ലാവരും കൊതിയോടെ ആണ് നോക്കാറ്... തറവാട്ടമ്മ...90 കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ശ്രീലകത്തെ ഭഗവതി തോറ്റു പോവുന്ന സൗന്ദര്യം... ആ ശോഭ കൂട്ടുന്നത് ജന്മനാ കിട്ടിയ സൗന്ദര്യം മാത്രമല്ല,ഒരു കാലത്ത് അവർ അനുഭവിച്ച ത്യാഗത്തിന്റെയും, കഷ്ടതങ്ങളുടെയും പുണ്യം... അനുഭവത്തിലൂടെ ആർജിച്ച അറിവ്...

 

 മക്കളെല്ലാവരും എന്നും അവരോടൊപ്പം ജീവിച്ചു.... ദേവിയെപ്പോലെ ആരാധിച്ചു.... സ്വന്തം ജീവിതം മക്കൾക്കു വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ട അവരെ എങ്ങനെ നോക്കിയാൽ മതിയാവും....!!!

 

എല്ലാവർക്കും കണ്ണിലുണ്ണിയാണെങ്കിലും ഇളയ മകൻ കേശവനുണ്ണിക്ക് അമ്മയോട് ഇഷ്ടക്കൂടുതലായിരുന്നു.... അവൻ എപ്പോളും പറയും "അമ്മ എന്റെയാ ". കേശവനുണ്ണിക്ക് വണ്ടി ഒരു ഭ്രമം ആയിരുന്നു... ജോലിചെയ്യുന്ന കാശു കൂട്ടി വെച്ച് വണ്ടി വാങ്ങണം എന്നവൻ സ്വപ്നo കണ്ടു... എന്നിട്ട് വേണം അമ്മയെയും കൊണ്ട് ഗുരുവായൂർ പോവാൻ....

 

ഇടയ്ക്കാണ് അമ്മയ്ക്ക് ചിത്ത ഭ്രമം തുടങ്ങിയത്.. രാത്രി മുഴുവൻ ഉറക്കമില്ലാതെ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളികൾ.... ഇഷ്ടപ്പെട്ടു ഓരത്തു കൂടിയാവരെല്ലാം ഓരോന്നായി അകലം വെച്ചു... എല്ലാവർക്കും മടുത്തു.... നാട്ടുകാർക്കും മതിയായി...

 

"കേശവനുണ്ണി.. ഞങ്ങളെല്ലാം കുടുംബമായിട്ട് ജീവിക്കുന്നവരാണ്... നീ ഇവരെയും കൊണ്ട് എവിടെക്കെങ്കിലും പോവൂ... കുട്ടികളൊക്കെ പേടിച്ചു കരയുന്നു... " മൂത്ത ചേട്ടനാണത് പറഞ്ഞത്. "ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു എന്ത് ചെയ്യാനാണ് ചേട്ടാ " കേശവനുണ്ണിക്ക് ഒന്നും മനസ്സുലായില്ല..

നീയല്ലേ പറയാറ് "അമ്മ നിന്റെയാണെന്ന് "?

 

കേശവനുണ്ണി അവസാനം കാത്തു വെച്ച കാശിനു ആഗ്രഹിച്ച വണ്ടി വാങ്ങി. അമ്മയെയും കൊണ്ട് ഗുരുവായൂർ ക്ക് യാത്ര പുറപ്പെട്ടു... ഇടയ്ക്ക് നിറ കണ്ണുകളോടെ അമ്മയെ നോക്കി. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ച ഓർമകളിൽ എവിടെയോ നോക്കി അവർ ഇപ്പോളും എന്തെല്ലാമോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

 

അവൻ അമ്മയോട് അവസാനമായി പറഞ്ഞു "അമ്മേ നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രമേ ഉള്ളു... നമ്മളത് തിരിച്ചറിയാൻ വൈകി എന്നെ യുള്ളൂ... സമാധാനമായി ജീവിക്കാൻ നമ്മളെ ആരും സമ്മതിക്കില്ല.... നല്ല കാലത്ത് വാഴ്ത്തി പാടിയവരെല്ലാം എന്റെ അമ്മയെ പരിഹസിക്കുന്നു.. അടുത്തു വരുമ്പോൾ അറയ്ക്കുന്നു.. ഇതൊന്നും എനിക്ക് താങ്ങാനാവില്ല അമ്മേ....ഞാനീ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നേ ആഗ്രഹിച്ചുള്ളൂ.. അത് നടന്നു... നമ്മളോടെ തീരട്ടെ എല്ലാം "

 

എതിരെ വന്നൊരു ലോറിയിലേക്ക് കാർ തെന്നി നീങ്ങി... അപ്പോളും പുറം ലോകത്തിന്റെ പ്രഹസനങ്ങൾ അറിയാതെ, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ മുഴുവൻ വിയർപ്പും തോളിലേറ്റി ആ അമ്മ നിഷ്കളങ്കമായി പുഞ്ചിരി ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ചെയ്തു കൂട്ടിയ പുണ്യമെല്ലാം കേശവനുണ്ണി യിലൂടെ അവർക്കു തിരിച്ചു കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  The romantic night

Divya Rose R

Oracle

The romantic night

Today, it is a very romantic night. But let me give you a quick definition of our romantic night. It is that night when both of our toddlers sleep early, and hubby doesn’t have late-night meetings and my work for the day is done. It’s a wild combination and seldom happens together. So yes, this is indeed a very romantic night.

We started sweet-talking each other and I quickly brushed up my memory power and talked about one particular memory. It was soon after our wedding. When we visited my in-laws, they noticed a red mark on his neck and started questioning. The young generation burst into laughter while the old generation slowly understood things. It was a long-lost memory and I felt so loved by just telling him about it. But HE was sitting there without many reactions and asked straight to my face, ‘when did this happen’? I was dumbstruck, awestruck, thunderstruck and all the other synonyms as well. I could remember that as a scene in my favorite movie and here he sits thinking whether I made up the story.

So I asked him, tell me one of your fondest memory and put a sudden halt to the romantic night. He said he remembers everything and mentioned all the trips we went on. I insisted on hearing a specific memory. He thought for a while and said, ‘ohh I remember that day… In Goa… We went alone walking… It was hartal and noontime… It was piping hot and we didn’t get any food… Do you remember that?’ I was seriously in the process of getting undressed. And there goes another romantic night for vain.

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  Strings

Renjith R Thampi

Applexus Technologies

Strings

A little crowd had already gathered by the time he emerged out of the woods that morning. They’d been greeting him at the same spot on the third Sunday of every month for many years now. The giant banyan tree under which they met shielded them from the sun and the occasional downpour. He could hear the kids calling out to him as he approached closer. He had reached the age where nobody really knew his name; being comfortable with the name which had passed down over generations. They called him the Puppet Master.

As the first order of business, he put his rucksack down and pulled out all its contents. He then quietly went about setting up the stage for the day’s performance. The younger members of the audience were vocal about their frustration over the delay but he was not going to start until everything was set up just the way he wanted them to be. Over the years he had told them stories of men and women, of heroes and their quests, of kings and warriors, of defeating evil and vanquishing demons. Stories filled with love, laughter, thrills, and valour. He memorized countless stories, some of which had become firm favourites with his audience. He had chosen one of those generational classics for the day.

Stories and storytelling always fascinated him. Every story transported him to a different world where he lived out every moment in the narrative, and he continued to be in that world long after the story was over. From a very young age, he was transfixed by what the puppeteer does behind the veil and often hassled the puppeteer in his village to teach him how to breathe life into these puppets. All his persistence paid off one day as the puppeteer turned around and said ‘Yes’. That changed his life forever and set him on this journey sprawled over many decades.

As the crowd was building up, he opened another box. It had four puppets which could be dressed up to look like the characters whose story was to be told that day. He believed that any story worth telling had a talking animal in it. The box also contained miniature animals who were often served as comic relief or important plot devices in his stories. He dressed up his Warrior and the Demon-lord. He collected all the props he would need from the sack and set them by his side. The stage was set and the show began…

He knew the Warrior’s quest to save his kingdom and the details of his choreography right down to the tiniest detail. One by one, the hero went about collecting the missing pieces of the enchanted Dragon-scale armour which were essential in defeating his nemesis. Every encounter during the hero’s journey was met with gasps of excitement and tangible anticipation regarding the grandeur of the final confrontation. One glance through the gap in the curtains and the Puppet Master knew; he had the audience gripped. In spite of the affirmation, something bothered at the back of his mind. His fingers and hands were not as nimble and graceful as they used to be. His voice wasn’t hitting the notes it used to. Waves of time were taking back parts of him along with it. He felt old. His body was tiring. The realization that he had more performances behind him than ahead dawned upon him. Telling stories was all he knew. Ignorance over what awaited him in a life away from all this sent a chill down his spine. He forced these thoughts to the back of his mind, continuing with the show. Maybe it was his anger over these distractions, or the overcompensating urge to prove his own skills to himself, but when the Warrior, who now wore the entire enchanted armour, jumped and swung his sword at the Demon-lord’s neck, the strings which held him snapped and the hero fell off the stage with a thud.

 

The old man felt an icicle grow within him. The laughter which followed the disbelief among the assembled crowd pierced into him like needles. He was not prepared for this embarrassment. He rushed to the front of the stage and apologized to the crowd. He picked up his puppet and cleared the dust off it. He held the Warrior close to his chest and apologized to him. Tears were streaming down his cheeks by then. The crowd wished for the rest of the story to be told anyway. He politely refused to grant them their wish for he knew he couldn’t. Some of them turned hostile and some of them tried to comfort him. Neither made any difference. As the crowd slowly disbanded he kneeled on the ground and dismantled the makeshift puppet stage. The rucksack was filled and all the puppets went back into the box except the Warrior, whom he was holding against his chest and still apologizing to. The baggage felt heavier than ever before as he made his journey back to his cabin within the woods.

Many have asked him why he chose to live within the woods rather than settle in one of the villages. His reply was always swift.

“I have everything I need there and it’s at the same distance from all the villages that surround these woods.”

The trail back home was beautiful. The kind of beauty that would draw out a rhyme or two from the most hardened hearts. He saw none of it now. Just a pounding heart and watery eyes. The journey felt longer than he had known it to be. He had walked quite the distance when he heard it.

“This old bastard will ruin everything, won’t he?”, the Demon-lord was speaking now.

Quiet!!“, the Warrior commanded. “Don’t want anyone hearing us.”

Oh, come on!! No one is listening to us…Move faster, puppet!!

I can hear his heartbeat from here, any faster and it will explode. Just get us home. We will worry about the rest later.

The old man made the rest of the journey with a sense of impending doom, which he would have happily traded for that exploding heart.

Once they reached the cabin he put down the box and let out its inhabitants, who were already arguing loudly in tongues the old man didn’t understand. He walked towards a corner and locked a cuff around his left ankle. The cuff was fixed to the wall through a long steel chain. He sat on his bed, face buried in his hands, awaiting repercussions for his failure earlier that day.

Upon hearing footsteps he looked up and saw the Warrior walking towards him with an expression which could almost pass for sympathy. “We knew this day would come, it is an issue with you mortals.
I know you’ll be the first one to admit that things aren’t the way they used to be. It’s not your fault. We know that.”

Tears were making their way out of the old man’s eyes now.

We need to tell stories and we can’t do that if the tools are faulty…“, he continued.

So, here is what you do. The next time some starry-eyed kid expresses its desire to learn what you do, say yes!!

Don’t worry about yourself, puppet. We could always use new animals.“, chuckled the Demon-lord, from the background.

This is it. This is how my story ends“, thought the old man, wiping away his tears.

Do we really need someone? Can’t we just do it on our own?“, asked another puppet.

People like to believe someone is actually pulling the strings… Makes them feel safer“, the Warrior replied, as he walked away.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  ഭ്രാന്തി

Jayakrishnan M

UST Global

ഭ്രാന്തി

സമയം രാവിലെ ഒന്പതുമണിയായിട്ടുണ്ടാവും സാരിയുടെ കോന്തലകൊണ്ടു തലമൂടിയ ഒരു സ്ത്രീയാണ് കണ്ണൂർ സബ്ജയിലിന്റെ മുന്നിൽ റെജിസ്റ്ററിൽ പേര് എഴുതുന്നത്. അഞ്ജന വർമയെ കാണാനാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. ജയിൽ നമ്പർ 9 തടവുപുള്ളിയെ വിളിക്കാനായി രാജമ്മ മാഡത്തെ ഏർപ്പാടാക്കിയിട്ടുണ്ട് . അഞ്ജന വിസിറ്റിംഗ് റൂമിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട് . അഞ്ജനയുടെ അമ്മയാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. കുറെ സമയം തന്റെ മകളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നിട്ടു അവർ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. കണ്ണിലെ കണ്ണുനീരൊക്കെ വറ്റിപ്പോയിട്ടുണ്ടാവണം. ഒരു തുള്ളി പോലും കാണാനില്ല. കരഞ്ഞു മടുത്ത കണ്ണ് , വിളറിവെളുത്ത മുഖം. അഞ്ജനയും തന്റെ നിർവികാരമായ മുഖഭാവത്തിൽ തന്റെ സെൽ ലക്ഷ്യമാക്കി തിരിച്ചു നടക്കുകയാണ്. ജയിലിനോട് തൊട്ടടുത്തായി ഒരു കാവ് ഉണ്ട് , ചിലദിവസങ്ങളിൽ അവിടെ തെയ്യം തുള്ളൽ ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. അതിന്റെ കാലിലെ തളയുടെ ശബ്ദവും ചിലപ്പോഴൊക്ക അഞ്ജനയെ അസ്വസ്ഥയാക്കാറുമുണ്ട്. ഇന്ന് ജയിലിൽ സ്ത്രീ സുരക്ഷാ കാമ്മീഷന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കലാപരിപാടികളും മറ്റുമായിരുന്നു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു സഹതടവുകാരോക്കെ മയക്കത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോഴും ഇന്ന് കോലം തുള്ളൽ ഇല്ലായിരുന്നിട്ടു കൂടി അവൾക്കു ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല. വിദൂരതയിൽ ജയിലിന്റെ വലിയ മതിലിനോട് ചേർന്നു സ്ട്രീറ്റ്‌ലൈറ്റിൽ ഈയാംപാറ്റകൾ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നുണ്ട്. ചെവിയോർത്താൽ ഒരു കുഞ്ഞിറ്റിന്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. വിശന്നിട്ടു കരയുന്നതാണെന്നു ഉറപ്പാണ്. ജയിലിലേക്ക് അവളെ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ തന്നെ ജയിലിന്റെ മതിലിനോട് ചേർന്ന ഒരു കുടിലിൽ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ അവൾ കണ്ടിരുന്നു. അവൾക്കു ആരോ സമ്മാനിച്ച കുട്ടി ആയിരിക്കാം, വിശന്നു കരയുന്നുണ്ടാകുക. മൂന്നു വർഷമായി അഞ്ജനയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും പിരിഞ്ഞു താമസിക്കുന്നവരാണ്. എന്താണ് കാരണം എന്ന് അവൾക്കു ഇപ്പോഴും അറിയില്ല . വളരെ സന്തോഷമായി കഴിഞ്ഞവർ എന്തിനാണ് പെട്ടെന്ന് പിണങ്ങിയത് എന്ന് അവൾ അവളോട്‌ തന്നെ പലപ്പോഴും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അമ്മയോട് ചോദിച്ചാൽ കരച്ചിൽ അല്ലാതെ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കാവില്ല എന്നവൾക്കറിയാം . അതുകൊണ്ടു ചോദിക്കുകയും ഇല്ല . വിശിഷദിവസങ്ങളായ പിറന്നാൾ, ഓണം, വിഷു ഒക്കെ വരുംപോൾ അവളും അനിയനും അച്ഛനെ കാണാൻ പോകാറുണ്ട്. അച്ഛൻ ഇപ്പോഴും താമസിക്കുന്നത് വൃദ്ധസദനം എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന ഒരു സ്ഥലത്താണ്. പെൻഷൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് അച്ഛന് അതിനുള്ള വക കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസവുമില്ല. ഞങ്ങളുടെ ചെലവ് നടത്താനുള്ള പൈസ ഇപ്പോഴും അച്ഛൻ തരാറുണ്ട്. അമ്മയും ഗവണ്മെന്റ് പ്രെസ്സിൽ പ്രൂഫ് റീഡർ ആണ്. ഇതുകൊണ്ടൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പ്രയാസവും അനുഭവിക്കാതെയാണ് അവൾ വളർന്നത്. വളരെ സന്തോഷകരമായ ജീവിതം. അന്ന് കൊണ്ടോട്ടി പാലത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള ഗവണ്മെന്റ് മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളിൽ ആണ് അവളും അവളുടെ അനിയൻ അജിത്തും പഠിച്ചിരുന്നത്. എട്ടാം ക്ലാസ്സിലാണ് അഞ്ജന പഠിക്കുന്നത് അനിയൻ നാലാം ക്ലാസ്സ്‌സിലും. മിക്കവാറും വീട്ടിൽ പുട്ടും കടലയും അല്ലെങ്കിൽ പുട്ടും പഴവും ആയിരിക്കും. അന്നും പതിവുപോലെ അവൾ സ്കൂളിലേക്ക് പോയി. സ്കൂളിലേക്കുള്ള നടത്തത്തിൽ അനിയനും അവളും ഒരുപാട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടാണ് പോകുന്നത്. എന്താണെന്നറിയില്ല അവൾക്കു ഇന്ന് അനിയനോട് സംസാരിക്കാനോ,, എന്തിനു സ്കൂളിൽ പോകാൻ പോലും മടി. സ്കൂളിലെത്തി ഡെസ്കിൽ മുഖം പൊത്തി അവൾ കിടന്നു. പ്രാർത്ഥനക്കായി ഫസ്റ്റ് ബെൽ അടിച്ചപ്പോഴാണ് തൊട്ടുപുറകിൽ ഇരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരി അവളുടെ വെളുത്ത ചുരിദാറിലെ ചുവന്ന കറ കണ്ട് അവളെ അറിയിച്ചത്. അമ്മയുടെ തിരക്കുകൊണ്ടാവണം ഇതിനെ കുറിച്ചൊന്നും അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു. സ്കൂളിലെ ടീച്ചർ അവളെയും അനിയനെയും കൊണ്ട് വീട്ടിൽ വന്നു അമ്മയെ കാര്യം ധരിപ്പിച്ചു. ഇത്രയും നാൾ അവളും, അനിയനും, അമ്മയും മാത്രമാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് . പക്ഷെ അവളിലേക്ക്‌ ഹോർമോൺ എന്നൊരു പുതിയ ആൾ കൂടി എത്തിയ വിവരം പതിയെ അവൾ മനസിലാക്കി. കുട്ടിയിൽ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീയിലേക്കു ഉള്ള മാറ്റം ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിയാവുന്നതിനും അപ്പുറമായിരുന്നു. നമ്മുടെ എല്ലാം ജീവിതത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞു സ്ലിപ് ഉണ്ടാവാറുണ്ട് . ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും. അതുപോലെ അവൾക്കും ഉണ്ടായി. നമ്മളാരും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടല്ല തെറ്റിവീഴുന്നത് . പക്ഷെ അതിന്റെ അനന്തരഫലം അതി രൂക്ഷമായിരിക്കും. പ്രത്യേകിച്ചും സ്ലിപ് ഉണ്ടാവുന്നത് മനസിനാണെങ്കിൽ വളരെ പ്രയാസകരം ആയിരിക്കും. എല്ലാ മാസവും ഈ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾക്കു നല്ല രീതിയിൽ മൂഡ്‌സ്വിങ് ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴൊക്കെ വലിയ ശബ്ദങ്ങൾ , രൂക്ഷഗന്ധങ്ങൾ ഇവയൊക്കെ അവളെ ഭ്രാന്തിക്ക് സമമാക്കി. അമ്മയാണെങ്കിൽ അതിനെ വലിയ കാര്യമാക്കി എടുത്തിട്ടുമില്ല. അവളോട്‌ കയർത്തു പറയാറുണ്ട് ഞങൾ പെണ്ണുങ്ങൾക്കെല്ലാം ഇതൊക്കെ ഉള്ളതാണ് നിനക്ക് മാത്രം എന്താണ് ഇത്ര അഹങ്കാരം എന്നൊക്കെ. മാസത്തിൽ അഞ്ചു ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ സ്ഥിരമായി സ്കൂളിൽ വരാതെയായി, വരാൻ പറ്റാതെയായി എന്ന് വേണം കരുതാൻ. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾക്കും ആണുങ്ങൾക്കും ഇതൊക്കെ ഇപ്പോഴും നാണക്കേടല്ലേ, മറ്റുള്ളവരുടെ അടുത്ത് പറയാനും അതിന്റെ സൊല്യൂഷൻ കണ്ടെത്താനും. ആ അമ്മയും വിശ്വസിച്ചു, ഒരു കല്യാണവും കുഞ്ഞും കുടുംബവും ഒക്കെയാകുംപോൾ ഇതൊക്കെ അങ്ങ് മാറുമെന്ന്. നമ്മുടെ നാട്ട്ടിൽ എല്ലാത്തിനും ഉള്ള സൊല്യൂഷൻ ആണല്ലോ കല്യാണം. അങ്ങനെ ഈ അമ്മയും കാത്തിരുന്നു മോൾക്ക്‌ പതിനെട്ടു വയസ്സാകാൻ. അവൾ പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയായിരുന്നു . പത്താം ക്ലാസ് ഫുൾ A+ കൂടി പാസ്സായി , അവിടെ തന്നെയുള്ള +2 ക്ലാസ്സിൽ അഡ്മിഷനും കിട്ടി. പക്ഷെ മുൻപേ പറഞ്ഞ സ്ലിപ് ഇപ്പോഴും നല്ല രീതിയിൽ ഉണ്ട്. ആ സമയങ്ങളിൽ അമ്മയ്ക്കും അനിയനും അവളുടെ അടുത്ത് പോകാൻ കൂടി ഭയമാണ് . അമ്മയും അനിയനും ഒക്കെ ശബ്ദം കുറച്ചു സംസാരിക്കാൻ പഠിച്ചു . വലിയശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായാൽ അത് ഒഴിവാക്കാൻ അവർ കഠിനമായി പരിശ്രമിക്കാനും തുടങ്ങി. എലിയെ കൊല്ലാൻ ഇല്ലം ചുടുന്ന ഒരു അവസ്ഥ. നാട്ടുകാരൊക്കെ അവരുടെ ശത്രുക്കൾ ആയി . അവർക്കു അവരുടെ കാറിന്റെ ഹോൺ മുഴക്കനോ അവരുടെ കുട്ടികൾക്ക് ഉറക്കെ ഒന്ന് കരയാനോ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ . അടിയന്ദിരവസഥ കാലത്തെ പോലെയുള്ള നിയമം നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ഒരു നെട്ടോട്ടം. നാട്ടിലൊക്കെ അവരെ എല്ലാവരും ഇന്ദിരാഗാന്ധി എന്ന് വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. പതിയെ പതിയെ അവളുടെ പഠിത്തത്തെയും ഇത്തരം പ്രശനങ്ങൾ ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങി. +2 ജയിക്കാൻ അവൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴും അമ്മക്ക് കല്യാണം എന്നൊരു സൊല്യൂഷൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുപോയി. ഡിഗ്രി ഒന്നും ചെയ്യാൻ നിന്നില്ല , വീട്ടുജോലിയൊക്കെ നന്നായി അവളെ പഠിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ അമ്മയുടെ മനസിലുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയായി അവൾ മുന്നോട്ടുപോയി. ഇന്ന് അവളുടെ കല്യാണമാണ്, അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ അവളുടെ എല്ലാ പ്രശനങ്ങളും മാറുന്ന ദിവസം. അച്ഛനും വന്നിട്ടുണ്ട് . താമസം പക്ഷെ അച്ഛന്റെ അനിയന്റെ വീട്ടിൽ ആണ്. എണ്ണൂറു ആൾക്കാരെങ്കിലും ഉണ്ടാവണം കല്യാണത്തിന്. കൊടുത്ത നൂറു പവനും എല്ലാവരും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ 'അമ്മ ഇടക്കിടെ മാലയൊക്കെ ഓർഡറിൽ ഇടുന്നുണ്ട്. പയ്യൻ PWD ഓഫീസിലെ ജീവനക്കാരൻ ആണ്. എല്ലാം ഭംഗിയായി നടന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ 'അമ്മ ഒരു ചെറു കണ്ണീരോടെ മകളെ യാത്രയാക്കി. അങ്ങനെ പതിയെ പതിയെ ഒരു നല്ല കുടുംബിനിയായി അവളുടെ യാത്ര തുടങ്ങി.
Srishti-2021   >>  Article - Malayalam   >>  സ്ത്രീ ധനവും മലയാളിയുടെ വിവാഹ സംസ്കാരവും

സ്ത്രീ ധനവും മലയാളിയുടെ വിവാഹ സംസ്കാരവും

ഒരു പിടി കൗതുക കാഴ്ചകൾ പൂക്കുല വിടർത്തി നിൽക്കുന്ന ഒരു വേദിയാണ് മലയാളിയുടെ വിവാഹ പന്തൽ. മുന്നമേ നടന്ന വിവാഹ നിശ്ചയ ദിനം മോതിരം മാറുന്നതിനു മാത്രമല്ല, സ്ത്രീ ധനം കൂടി കൈ മാറുന്നതിനുള്ള ദിവസം കൂടിയാണ്. തീയതി ഓർമ്മിപ്പിക്കലിൻെറ (സേവ് ദി ഡേറ്റിൻെറ) പരിസമാപ്തിയുടെ ആഘോഷം വിവാഹ ദിനത്തിൽ ഒരു ഭാഗത്ത് നടക്കുമ്പോഴും,  'ഇനി എന്താകും' എന്ന ആധി മാതാ പിതാക്കളുടെ, ഒരു പക്ഷെ വധുവിൻെറ, മനസ്സിൽ കൂടി മറു ഭാഗത്ത് കടന്നു പൊയ്കൊണ്ടിരിക്കയാവും. 

കുടുംബം എന്ന ആവശ്യത്തിനും, ആൺ പെൺ തുണക്കും വേണ്ടി മത, ധാർമികതകളിലൂന്നി നടത്തുന്ന വിവാഹം എന്ന ചടങ്ങ് കാലാ കാലങ്ങളായി മാറ്റത്തിനു വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മാറ്റം എന്നും അനിവാര്യമാണല്ലോ. ആണും പെണ്ണും കുടുംബമായി സന്തോഷത്തോടെയും, ഐശ്വര്യത്തോടെയും  ജീവിക്കണം എന്ന അടിസ്ഥാന ഉദ്ദേശത്തിന് ഇപ്പോഴും മാറ്റം ഇല്ല. എല്ലാവരും കാംഷിക്കുന്നതും അതു തന്നെ. 

തലമുറയും കാലവും മാറുന്നതനുസരിച്ച് ചില മാറ്റങ്ങളൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ട്. സേവ് ദ ഡേറ്റ്, വിവാഹ കുറികളിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ, വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്ത്ര വിധാനങ്ങൾ,  ആർഭാടത്തോടെയുള്ള വിവാഹ സൽക്കാര-ചടങ്ങുകൾ, ബിഗ് ബജറ്റ് ഫോട്ടോ, വീഡിയോ ചിത്രീകരണങ്ങൾ, ഓൺലൈൻ ലൈവ് സ്ട്രീമിങ്, വിവാഹത്തിനു മുന്നും പിന്നും ഉള്ള ഫോട്ടോ ഷൂട്ടുകൾ, ടീസർ വീഡിയോകൾ.. അങ്ങനെ അങ്ങനെ..     

മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ലളിതമായ രീതികളിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ കടന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. സിനിമയും, സോഷ്യൽ മീഡിയായും, പരിഷ്ക്രിത രാജ്യങ്ങളിലെ രീതികളും എല്ലാം ഇക്കാര്യത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു. പക്ഷെ ഇതൊക്കെ കണ്ട് മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ച് മുൻ തലമുറ പറയും 'ഇത്രയൊക്കെ വേണോ? എന്തൊരു മാറ്റം. എല്ലാം നന്നായി കണ്ടാൽ മതി'. മാറ്റങ്ങളും ആർഭാടവും ആഡംബരവും കൂടുമ്പോഴും എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഇതൊരു നല്ല തുടക്കം ആകട്ടെ എന്നു മാത്രം.  

കേരളത്തിലെ വിവാഹ സംസ്കാരത്തിൽ വരുന്ന മാറ്റങ്ങൾ നമ്മുടെ കൺ മുന്നിൽ കൂടി നാം കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും കഴിഞ്ഞ ഒരു പത്തു വർഷത്തിനുള്ളിൽ. മാറ്റങ്ങൾ എന്നും 'കൂടുതൽ നല്ലതിനാവണം'; അല്ലാതെ പിന്നോക്കം പോകാൻ പാടില്ല. വിവാഹം അല്ലല്ലോ, അതിനു ശേഷം ഉള്ള ജീവിതമാണ് പ്രധാനം. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കണക്കുകളും സംഭവങ്ങളും പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ ഉണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ വിവാഹ മോചന കേസുകൾ ഉയർന്ന നിരക്കിലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കേരളം മുൻ പന്തിയിലാണ്.

ഇതിൻെറ പിന്നാമ്പുറങ്ങൾ തിരയുമ്പോൾ പല കാരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഒന്നാമതായി വിവാഹം കഴിക്കുന്ന ആണും പെണ്ണും - അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ. രണ്ടാമതായി വീട്ടുകാർ, സമൂഹം, സമൂഹ മാധ്യമങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഇടപെടൽ.    

ഓരോ വ്യക്തിയും, ഓരോ വിവാഹ ജീവിതങ്ങളും വ്യത്യസ്തങ്ങൾ ആണ്. കൃത്യമായി നിർവചിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. എങ്കിലും ഒരു പൊതു രീതി വെച്ച് ഇങ്ങനെ കാണാം:

പ്രണയ വിവാഹം - നന്നായി പോകാം; വല്യ കുഴപ്പമില്ലാതെ പോകാം; പിരിയാം.    

ആലോചിച്ചു നടത്തിയ വിവാഹം - നന്നായി പോകാം; വല്യ കുഴപ്പമില്ലാതെ പോകാം; പിരിയാം.

എങ്ങനെ ആണെങ്കിലും, മുകളിൽ പറഞ്ഞ സാധ്യതകളിൽ കൂടി ആയിരിക്കും എല്ലാ വിവാഹ ജീവിതങ്ങളും കടന്നു പോവുക.  

 

ചില സാഹചര്യങ്ങൾ നോക്കാം: 

അതിലൊന്ന് താൻ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ഉള്ളിൽ വ്യക്തതയില്ലാത്ത ഒരു വിഭാഗം. ഒരു പ്രായം ആയാൽ ആണും പെണ്ണും വിവാഹം കഴിക്കാറായി എന്ന സമൂഹത്തിൻെറ പൊതു രീതി പിൻ തുടരുന്നവർ. പ്രണയം എന്താണെന്നു അറിയുവാൻ, വീട്ടിലെയോ സമൂഹത്തിലെയോ വിലക്കുകൾ കാരണമോ; അല്ലെങ്കിൽ പ്രണയിക്കുവാൻ ഉള്ള സാഹചര്യം അവർക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല. 

എന്തിനാണ് വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം പറയാൻ ചിലർക്ക് പറയാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് വരില്ല. മറ്റേ ആളെ കൂടാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ വയ്യാ ; മറ്റെയാളെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ വയ്യ എന്ന് ഉത്തരം പറയാൻ ഒരു ആണിനോ പെണ്ണിനോ കഴിഞ്ഞാൽ, അത് വളരെ നല്ല കാര്യം. 

പ്രണയത്തിൻെറ മധുരവും വേദനയും വിവാഹത്തിനു മുന്നേ ആണും പെണ്ണും അറിയട്ടെ; എങ്കിലേ വിവാഹ കാര്യത്തിൽ ഏറെക്കുറെ പക്വതയാർന്ന തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയൂ. നല്ല ആൺ പെൺ ബന്ധങ്ങളും പ്രണയങ്ങളും പ്രോത്സാഹിക്കപ്പെടട്ടെ.   

 പ്രണയിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും വീട്ടുകാർ ആലോചിച്ചു നടത്തിയതാണെങ്കിലും, വിവാഹ ശേഷം ഒത്തൊരുമിച്ചു പോകുന്നതിലും വലിയ വെല്ലു വിളികൾ ഉണ്ട്. വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെയും സ്വപ്നങ്ങളോടെയും വിവാഹ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരുന്നവർ സ്നേഹത്തിൻെറ വലിയ ആഴങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതു നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങൾക്ക് മങ്ങലേൽക്കുന്നു. പക്വതയും, കാഴ്ചപ്പാടും, പുതിയ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷവും,വിവാഹ ശേഷം സ്വഭാവത്തിൽ വരുന്ന മാറ്റവും എല്ലാം പ്രധാനമാണ്.

മറ്റൊരു കാര്യം, വിവാഹത്തിനു മുൻപും ശേഷവും ഉള്ള ജീവിതത്തിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ ആണ്. വിവാഹത്തിന് മുൻപ് ആഗ്രഹിച്ച പോലെ ആകില്ല പ്രായോഗികമായ വിവാഹ ജീവിതം. പങ്കാളികളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ അത് മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാം. അത് മറ്റേ വ്യക്തിയിൽ അമ്പരപ്പും അകൽച്ചയും ചിലപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കും.     

പ്രണയ വിവാഹം ആണെങ്കിലും വീട്ടുകാർ ആലോചിച്ചു നടത്തിയ വിവാഹം ആണെങ്കിലും ഒട്ടും ചേർന്നു പോകാൻ പറ്റാതെ വരിക. മുൻ പരിചയം അധികം ഇല്ലാത്ത വ്യക്തികൾ തമ്മിൽ ചേർന്നാൽ പിന്നീടാവും അവർ രണ്ട് പേരും മനസ്സിലാക്കുന്നത് - തങ്ങൾ ചേരുന്നില്ലല്ലോ! രണ്ടു തരം അഭിരുചികൾ ആണല്ലോ എന്നത്. പ്രണയ വിവാഹം ആണെങ്കിൽ, വിവാഹ ശേഷം വരുന്ന വിരസത, മാറ്റങ്ങൾ.. ഇതും പ്രശ്നമാണ്. 

ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഒരു വിവാഹ ജീവിതത്തിൽ പ്രധാനമാണ്; അതിലൊന്ന് വിട്ടു വീഴ്ച മനോ ഭാവം. പക്ഷേ വീഴ്ചകളുടെ ഒരു ഘോഷ യാത്രയാണ് സംഭവിക്കുന്നതെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തു ചെയ്യാം. മറ്റെയാളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന രീതിയിൽ എപ്പോഴും കാര്യങ്ങൾ പോവുകയാണെങ്കിൽ അത് നന്നായി അധിക നാൾ പോവുകയില്ല. 

ചില അപൂർവം ആളുകളിൽ സഹന ശക്തിയുടെ അളവും ഒരു വിഷയമാണ്. ചിലർ വളരെ ക്ഷമ കാട്ടുമ്പോൾ , ചിലർക്ക് അത്രത്തോളം പറ്റിയെന്നു വരില്ല. പണ്ടത്തെ നാളിനെ അപേക്ഷിച്ച് ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്ത് ഇത് വളരെ പ്രകടമാണ്. ലോകം ഒത്തിരി മുന്നേറിയപ്പോൾ വ്യക്തികളുടെ സഹന ശക്തി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സെൻസിറ്റീവ് ആയിരിക്കുന്നു.    

മറ്റൊരു കാര്യം അബോധമായി ഇടപെടുന്ന സമൂഹവും, സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളുമാണ്. അവയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനായി കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന കാര്യങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ. ഇതൊക്കെയും പങ്കാളികൾക്കോ, കുടുംബത്തിനോ, സമൂഹത്തിനോ പ്രത്യക്ഷമായോ പരോക്ഷമായോ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കാം.   

ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ആണിനും പെണ്ണിനും ഒരേ പോലെ ബാധകമാണെങ്കിലും, പെണ്ണിനെയാണ് മലയാളി സമൂഹത്തിൽ ഇത് കൂടുതലായി ബാധിക്കുന്നതായി കാണുന്നത്. മുൻപത്തെ പോലെ അല്ല, ഇപ്പോഴത്തെ പെൺ കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും ജോലിയും ഉണ്ട്. അതിനാൽ ഒരു പരിധി കഴിഞ്ഞാൽ അവർ പ്രതികരിക്കും, തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കും. ഒട്ടും യോജിച്ചു പോകാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ ഇനി പിരിയാം എന്ന തീരുമാനം അവർ എടുത്തു തുടങ്ങും. മുൻ തലമുറയിലെ പോലെ, എന്തും കേട്ടും സഹിച്ചും നിന്നു പോകാൻ ഇനി അവർ നിൽക്കില്ല. വ്യക്തിത്വവും, അഭിമാനവും, ജോലിയും,  സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യവും ഇന്നവൾക്കുണ്ട്. അതു കൊണ്ട് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് വിവാഹ മോചനം കൂടുന്നു എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ അതിൽ ഒരു കാര്യം പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്. അടുക്കളയിൽ നിന്നും അവർ അരങ്ങത്തേക്ക് വന്നു കഴിഞ്ഞു! ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറകൾക്ക് ബന്ധങ്ങളുടെ വില അറിയാൻ വയ്യാഞ്ഞിട്ടല്ല; ഒട്ടും യോജിച്ചു പോകാൻ പറ്റാത്ത ആളിനൊപ്പം ജീവിതം ഹോമിച്ചു കളയാനുള്ളതല്ല എന്ന് ആണും പെണ്ണും ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

വിവാഹം എന്നത് രണ്ട് വ്യക്തികൾ മാത്രമല്ല, രണ്ടു കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടിയാണ്. അതിനാൽ ഇവർക്കെല്ലാവർക്കും പരസ്പരം ബന്ധങ്ങളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്താൻ കഴിയും. മിക്ക ഇടങ്ങളിലും പ്രശ്നനങ്ങൾ കൂടുന്നതായാണ് കാണുന്നത്. 

അമ്മായി 'അമ്മ പോര്, നാത്തൂൻ പോര്.. ഇങ്ങനെ പലതും ഇപ്പോഴും മലയാളി വീടുകളിൽ ഉണ്ട്. സ്ത്രീ തന്നെ സ്ത്രീക്ക് ശത്രു എന്നത് മിക്കയിടങ്ങളിലും ശെരി തന്നെ. മാറ്റം വരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കൂട്ടു കുടുംബം നല്ലതാരുന്നു, ഇപ്പോൾ അത് ഇല്ലാതാകുന്നു എന്നു പറയുമ്പോഴും, എത്ര കൂട്ടു കുടുംബങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ വർത്തിക്കുന്നു എന്നത് പ്രധാനമാണ്.       

പങ്കാളികൾ തമ്മിലാണെങ്കിലും വീട്ടുകാരിൽ നിന്നാണെങ്കിലും സ്നേഹവും, കരുതലും, ഇഷ്ടവും, ബഹുമാനവും കുറഞ്ഞു ഇല്ലാതെയാവുകയാണെങ്കിൽ ആ ബന്ധവും ഒരു ഭാരമാകും. ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഒക്കെ ഉള്ളപ്പോഴാണ് വിവാഹേതര ബന്ധങ്ങൾ ഉടലെടുക്കുന്നത്.

മലയാളിയുടെ വിവാഹത്തിനോട് ചേർത്തു വെച്ച് പറയേണ്ട ഒന്നാണ് സ്ത്രീ ധനം! സ്ത്രീ തന്നെ ധനം എന്നൊക്കെ മേമ്പൊടി പറയുമെങ്കിലും സംഗതി അതല്ലാ. സ്ത്രീ-ധനം (ലോകത്ത് പല ഭാഗങ്ങളിലും ഉണ്ടെങ്കിലും) മലയാള നാട്ടിൽ ഒരു വൻകാര്യം തന്നെ ആണ്. ബന്ധം ഉറപ്പിക്കുന്നതിനും, അതിനു ശേഷം മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിനും ഗതി നിശ്ചയിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന ഇന്ധനം! സ്ത്രീ ധനത്തിൻെറ ഒരു ചരിത്രം പെട്ടന്നു പരിശോധിക്കുകയാണെങ്കിൽ അത് വിവാഹ സമയം വധുവിനു ലഭിക്കുന്ന ധനം,വധുവിൻെറ ഉപയോഗത്തിനായി വരനു നൽകുന്ന ധനം, സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രത്യേക അവകാശമുള്ള ധനം, വധുവിൻ്റെ  ബന്ധുക്കൾ വരനു നൽകുന്ന ധനം എന്നൊക്കെ കാണാം. ഇതിൻെറ എല്ലാം പിന്നിൽ വധുവിനെ നന്നായി നോക്കാൻ അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ ജീവിതം നന്നായി പോകുവാൻ ഉപകരിക്കും വിധം നൽകുന്ന ഒന്നായി  സ്ത്രീ ധനത്തെ ലളിതമായി പറയാം. പക്ഷേ ഇന്ന് ഒട്ടു മിക്ക സ്ത്രീകളും ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നതും ഇതിൻെറ പേരിൽ തന്നെ.

നിയമ പരമായി സ്ത്രീ ധനം നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോഴും മലയാളി സമൂഹത്തിൽ അതുണ്ട്. നിയമ വശത്തിനപ്പുറം, സ്ത്രീ ധനം എന്നത് പീഡനത്തിന് ഒരു കാരണം ആകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിൻെറ കാരണം യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്ത്രീ ധനം അല്ല, വരൻെറയും വരൻെറ വീട്ടുകാരുടെയും സ്വാർത്ഥ മനസാണ്, സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്ത ഇരുണ്ട മനസുകളാണ്. സ്ത്രീ ധനം കാരണം പ്രശ്നങ്ങൾ പണ്ടും ഉണ്ട് ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. സ്ത്രീ ധനം വാങ്ങിയിട്ടും ഒരു പ്രശ്നവും അതിൻെറ പേരിൽ ഉണ്ടാക്കാത്ത അനേകം ആൾക്കാർ പണ്ടും ഉണ്ട് ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. മാത്രമല്ലാ, സ്ത്രീ ധനത്തിൻെറ പേരിൽ മരുമകളെ ഉപദ്രവിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും പെങ്ങൾക്കും അയാളെ ഉപദേശിച്ചു കൂടേ? മരുമകൾക്ക് സംരക്ഷണം കൊടുത്ത് മകൻെറ തെറ്റ് ചൂണ്ടി കാട്ടി കൂടെ? അപ്പോൾ അത് ആ ചെന്നു കയറുന്ന വീട്ടിലെ സ്നേഹ രാഹിത്യത്തിൻെറ പ്രശ്നമാണ്. സ്ത്രീ ധനം അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും അവിടെ പ്രശ്നം സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും! എന്തായാലും സ്ത്രീ ധനം എന്നത് നിയമ വിരുദ്ധം തന്നെയാണ് ഒരിക്കലും അത് പ്രോത്സാഹിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ല.   സ്‌നേഹമില്ലായ്മയാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം. ഉള്ളു തുറന്ന് കപടതയില്ലാതെ മറ്റൊരാളെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ കഴിയാത്തതാണ് മലയാളിയുടെ ഒന്നാമതായി പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ട പ്രശ്നം. രണ്ടാമതായി സമൂഹത്തിൻെറ മുൻപിൽ പൊങ്ങച്ചവും ദുരഭിമാനം കാട്ടാൻ ചെയ്യുന്ന അഭിനയവും!        

പാശ്ചാത്യ നാടുകളെ അനുകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും പ്രധാനപ്പെട്ട പല കാര്യങ്ങളും പിൻ തുടരാൻ വിട്ടു പോകുന്നു. വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുത്താൽ മാത്രമേ ഒരു വ്യക്തി ജീവിതം പൂർണ്ണമാകൂ, ഒറ്റക്ക് ജീവിച്ചാൽ 

സമൂഹത്തിൻെറ മുൻപിൽ എന്തോ കുറച്ചിലാണ് എന്ന വിചാരം. എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടെങ്കിൽ സ്ത്രീ ധനം കൂട്ടി കൊടുത്ത് അതിനെ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു മലയാളി! സ്ത്രീ ധനം മോഹിച്ചു വരുന്ന ആണ് പിന്നീടും പല ആവശ്യങ്ങളുമായി വന്നു കൊണ്ടിരിക്കും! വൈകല്യമുള്ള മകളെയോ, ഭർതൃ വീട്ടിൽ നിന്നും പിരിഞ്ഞു വരുന്ന പെണ്ണിനെയോ പിന്നെയും നിർബന്ധിച്ചു വിടാതെ ചേർത്ത് നിർത്തുക. വീണ്ടും മാനസിക ശാരീരിക പീഡനത്തിന് വിട്ടു കൊടുക്കാതിരിക്കുക.    

വിവാഹം എന്നത് തുടക്കത്തിൽ സാമൂഹിക ആവശ്യം ആയിരുന്നു. പിന്നെ മലയാളി അതിൽ കുറച്ചൊക്കെ പൊങ്ങച്ചവും ആഡംബരവും കൂടി കാട്ടാനുള്ള വസ്തു വകകൾ ചേർത്തു തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ ഈ ആധുനിക യുഗത്തിൽ അതിൻെറ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്‌തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ സംസ്കാരം, സമൂഹ മാധ്യമങ്ങൾ, സമൂഹത്തിൻെറ മുന്നിൽ കാണിക്കുന്ന നാട്യം എല്ലാം അതിൻെറ ഭാഗങ്ങളാണ്. ഇതെല്ലം സമൂഹ മനസ്സിനെ ബാധിക്കുന്നു. പാവപ്പെട്ടവർക്കും വിവാഹം എന്നത് വലിയൊരു ഭാരവും ബാധ്യതയും അയി മാറുന്നു.         

 മലയാളിയുടെ വിവാഹം വലിയ മാറ്റങ്ങളിൽ കൂടിയാണ് കടന്നു പോയ്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഒന്ന് കാലുറച്ച് നില്ക്കാൻ ഇനിയും വർഷങ്ങൾ വേണ്ടി വരും. പ്രണയ സാഫല്യമോ, പ്രണയിക്കുന്നതിനോ വേണ്ടി ആകട്ടെ മലയാളിയുടെ വിവാഹം. പങ്കു വെക്കൽ മധുരമാണെന്നും, ജീവിതം ഇനി മറ്റൊരാളുമായി പങ്കു വെക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ മധുരതരമാകും എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടാകണം ആണും പെണ്ണും വിവാഹ പന്തലിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെക്കാൻ. സ്നേഹത്തിൻെറ വലം കൈ പിടിച്ചാകണം പുതു വീട്ടിൽ അവർ സ്വീകരിക്കപ്പെടാൻ. അതിന് ഒന്നാമതായി സ്നേഹം എന്താണെന്ന് എല്ലാവരും അറിയണം. ആണും പെണ്ണും വീട്ടുകാരും സമൂഹവും എല്ലാവരും. അതിൻെറ തുടക്കം ഓരോ വീടുകളിലും തുടങ്ങണം, വിദ്യാലയങ്ങളിൽ അത് കുട്ടികളെ കാട്ടി കൊടുക്കണം, സമൂഹത്തിൽ അത് പരിശീലിക്കപ്പെടണം. സർക്കാറിനും ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഇതിനായി ആവിഷ്കരിക്കാൻ പറ്റും.

സ്നേഹമാണഖില സാരമൂഴിയിൽ എന്ന നിത്യ നിതാന്ത സത്യം ആചരിക്കപ്പെടണം. എങ്കിലേ കരുത്താർന്ന വിവാഹ ജീവിതങ്ങൾ ഉണ്ടാവൂ. നാളത്തെ നല്ല സമൂഹം ഉണ്ടാവൂ. നല്ല കുടുംബങ്ങൾ ഉണ്ടാകേണ്ടത് സമൂഹത്തിൻെറ ആവശ്യം ആണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞെട്ടിക്കുന്ന വാർത്തകളും കെട്ടുറപ്പില്ലാത്ത പ്രശ്നങ്ങൾ നിത്യം ഉണ്ടാവുന്ന ഒരു സമൂഹമായി മാറും. 

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ മലയാളി ഇപ്പോഴും വിവാഹ കാര്യത്തിൽ വികസ്വരത്തിൽ ആണ്.  ഇല്ലത്തൂന്ന് പുറപ്പെട്ടിട്ടേ ഉള്ളൂ.. ഒരുപാട് നല്ല സഞ്ചാരങ്ങൾ, പഠിക്കലുകൾ ഇനിയും ബാക്കി ഉണ്ട്.    

മുഖ്യമായി സ്നേഹവും, അറിവും, നല്ല ജീവിത കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളും ഉണ്ടാവട്ടെ... വീടുകളിൽ, വിദ്യാലയങ്ങളിൽ, സമൂഹത്തിൽ. മലയാളി അവിടെ എത്തും, വിദൂരമല്ല അത്. ദുഃഖ വാർത്തകൾ ഇടക്ക് കേൾക്കുമ്പോഴും ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് സന്തോഷത്തിലും സ്നേഹത്തിലും വസിക്കുന്ന മലയാളി വീടുകൾ. കൂടുമ്പോൾ ഇമ്പമുള്ള ഭവനങ്ങൾ. സാരമില്ലെടാ പോട്ടെ എന്നു പറയുന്ന തലോടലുകൾ. ഇവൾ മരുമകളല്ല എൻെറ മോളാണ്/മോനാണ്  എന്ന് പറയുന്ന വീടുകൾ. എല്ലാം നന്നാവട്ടെ. ശുഭ പ്രതീക്ഷയോടെ നമുക്ക് മുന്നേറാം. 

Srishti-2021   >>  Article - English   >>  Changing Work Culture - After Covid

Deepak Devaraj

Wipro

Changing Work Culture - After Covid

The Pandemic that this world had witnessed was unprecedented and unexpected.
Never before did something like this bring the whole world to a standstill and that
too for consecutive years. When it comes to the workplace environment, this
Pandemic brought in many changes to the style and approach of the functioning of
various corporates. In this article, we shall discuss how the work culture would
change going forward. 


Work-Life Balance
According to a survey conducted on September 2021 by Prathidhwani, welfare
organization of IT employees in Kerala, 53% of the employees preferred a hybrid
model of work. 36% of employees preferred work from home option whereas only
11% preferred the work from office setup. The survey includes around 3000 IT
employees working in IT companies of Technopark, Infopark, and Cyberpark IT
campuses of Kerala. 
 
More than 60% of the employees mentioned that their work-life balance has
improved after the implementation of the Work from Home model. The working
hours, on the other hand, have increased considerably as per the information
provided by a majority of the employees.


From this survey, we can interpret that many employees have got adjusted to the new
working style. This Pandemic scenario has allowed family members to come together
and share joy and happiness with each other.
 
Flexible Workspace 
My father used to work in the Accounts Department. He used to narrate to us
regularly how he along with his colleague used to work at the same desk in the same
office for 20 years. I also know a few of my ex-colleagues who used to work in the
same company and on the same project for many years.  


Sometimes I used to wonder how the life of those people would be when they keep
doing the same kind of work at the same place for many years. Surely they would be
able to master the role and the skills that they are playing, but it would bring less
change and variety to their lives. 


This pandemic however brought in a big change to the life of an IT Professional. On
the negative side, it reduced the physical interaction we used to have with our
colleagues and friends within the campus. However, on the positive side, we are left
with a choice to decide our workplace. We may choose to work in our home, our in
law's home, our relative's home, or even any other place where there is good network
connectivity. 


There is also uncertainty on the mode of operation of the IT companies going
forward. Whether it would be work from home, work from the office, or a hybrid
model of work is still uncertain. However, one thing is certain that this pandemic 

situation has brought in a lot of adaptability and flexibility in the working style of the
professionals.  
 
The Human nature 
The best part about humans is that when they are challenged, they come out with
their best. Many times we have seen great people in history who came out with flying
colors when they had their back to the walls. This Pandemic has taught a lesson to
mankind to become humble and to give primary importance to health. It has also
given man yet another opportunity to introduce futuristic and innovative ideas to
this world for the benefit of everyone. 
 
Digital Technologies 
Every business is now moving towards the digital space. For an entrepreneur, the
whole world is like a sea of opportunities to tap into and explore. Having a fully-
fledged website and an efficient ECommerce platform is essential if you would like
your business to succeed in the market. Having integrated automated systems within
the existing business is good for reaching out to potential customers. 
 
The Power of the Internet  
Make the best use of the Internet. Know more about the websites and apps that are
doing well in the market today. Know the purpose served by each one of them.
Evaluate how those apps can benefit you in shaping up your career. Look for
opportunities to reskill yourself. Nowadays the companies themselves provide a lot of
learning opportunities in the Online mode. Make the best use of the Online training
from the comfort of your home. Open up new pathways in your career that could
benefit you in the long run. 
 
The Unorganized Job sector 
This Pandemic has affected the unorganized job sector in a big way. Our sympathies
go out to those low-skilled workers who are affected by the pandemic. These people
are doing everything that they can to look after their family members. To help this
category of people, we have to make efforts to spread awareness, information, and
news related to job opportunities to these people. They have to be educated to join
certain job sites, social media groups from where they would get proper information
related to new jobs and opportunities. If there are people who are not aware of how
to use smartphones or computers, then they should be given free sessions on how to
use certain apps on the mobile or a computer by those who would like to volunteer. 
 
Socializing holds the key 
Nowadays you see statements in the media like - Together we shall win. Teamwork
and Collaboration is the key to success. Be in regular touch with your teammates and office mates. 

When we become part of a team or a social group, we get the benefit to learn 

a lot of new things from the members. We also get a
chance to share our knowledge and ideas with other members. Teamwork,
volunteering, and social service are also important activities that are taken up by the
social groups. Along with our personal development, we are also ensuring the
development of other people in our group and society. The development of society
marks the beginning of the progression of our state and our nation. 
 
Moving forward with Technology 
We have seen that technology is ever-expanding. As we seem to have got a foothold
in one technology, there comes another technology or a new version of it. We must
become aware of every new technology atleast at a high level. The purpose and
benefit of every technology need to be understood. Learn how the new technology
would help you with your career or business before adopting and applying it to your
work. The lockdown scenario has given enough opportunities to attend online
training by which a person can keep up-to-date with the latest trends in technologies
and the happenings of the IT industry.  
 
Conclusion
The work culture is set to change in the upcoming months. Whether we like it or not,
let us adapt and be flexible to this new culture and try to come out with our best
during these times. There is a hidden opportunity in every situation. Let us explore
the possibilities brought in during this current work environment and make the best
use of them for the benefit of everyone. The world will certainly overcome this
pandemic for good. Let us play our part to support each other during these times.

Srishti-2021   >>  Article - English   >>  Work Culture as an Introvert post COVID

Neethu John

TCS

Work Culture as an Introvert post COVID

When Covid kicked in 2020, every one moved from office culture to work from home culture. I was very few people enjoyed lockdown life.  Most people were depressed as they could not enjoy parties and get-togethers any more but for me as an introvert I enjoyed the loneliness and quiet time after a long time.

It was like heave finally heard my prayer; I no longer needed to have awkward meeting people where I have to continuously look for new topics to talk about. I could spend my time in reading and writing after long time. I kept my pseudo-extrovert character closed and enjoyed being myself.

As my Home became office now, my entire work culture changed, it was very productive initially, I could work without must distractions, able to focus more. I could spent time with family more. But as time went, I started getting depressed to monotone tasks. I started getting lazy and more tired. i stopped reading books and even simpler task become very drained me.

It started even affecting my work, I could not complete my works on time due to procrastinate and always get stressed to work on last minute.

As I started getting drained mentally and physically, I decided to have change  in it. I started forcefully doing my task. I created planned in such a way that I have different thing to do each day. If I feel lazy to do  a task , I used count from 1 to 10 by on reaching 10 I will be already started doing my task. By these steps I started overcoming my depressions and started enjoying work from home culture

So work from home was relief for me for some time but if you not take care of yourself you will fell into laziness trap that will drain your productivity and your happiness.

Srishti-2021   >>  Article - English   >>  Changing work culture after covid

Changing work culture after covid

They say that necessity is the mother of invention! COVID-19 has taught us that lesson once again.

During the recent global health crisis, it had been crucial to rapidly innovate so that we can fulfill people’s needs and resolve issues quickly.
Technology’s role in this effort was undeniable. We understood the need to stay safe and contactless, and we’ve found myriad innovative ways to continue working, learning, and solving household needs. Organizations quickly adapted to work from home mode so that business is not impacted much.

  • Education has changed dramatically with e-learning, with teaching taking place remotely on digital platforms.
  • Online shopping has become the predominant way of buying essentials.
  • Contactless digital transactions are the need of the hour.
  • Virtual meetings are the new normal for ensuring business continuity.
  • Resilient organizations were able to quickly course-correct with work-from-home options and they continued the business as usual.
  • organizations developed skills that enable employees to take care of multiple opportunities for their career development.
  • Companies looked for opportunities to reduce infrastructure costs and focused on collaboration between people, as human skills were needed wherever AI/robots cannot help.

As mentioned earlier, the speed of recovery from any crisis is a crucial factor for business survival. Tech-driven innovation helped us accelerate the revival and made post-COVID life seamless. Here are a few areas that are primed for a leap forward.

1. AR AND VR FOR EDUCATION AND HEALTHCARE
Imagine learning history and geography by virtually exploring historical places, studying the various phenomena on Earth, and virtually touring foreign countries while staying at the comfort of your home.

This can engage our students better and help them fall in love with learning. Skillful integration of games and immersive elements has shown increased engagement and motivation toward learning — especially among younger students.

AR and VR additionally empower learners to explore and learn at their own pace. A recent article published by the World Economic Forum shows that the integration of information technology in education will be further accelerated, and online education will eventually become an integral component of school education.

Today, AR is being widely used in healthcare facilities for several applications such as vein visualization, surgical visualization and training. In addition to making medical subjects more accessible to students and residents, AR aids in surgery planning and treatment and helps explain complex medical situations to patients and their relatives.

2. AI-ENABLED PLATFORMS FOR AUTOMATED WORK
Everyone is familiar with the virtual assistants Siri, Alexa, Cortana, and more. The more AI solutions we develop, the better we’ll be able to focus on our core work and leave busy time-intensive rote tasks to the machines. By digitizing repetitive tasks, enterprises can cut costs and eliminate human errors, thereby improving efficiency leading to better results.

Outbreaks like the coronavirus will continue to be a threat for healthcare providers and public health institutions. By harnessing big data and AI to predict and forecast epidemics, and source medical supplies, we can possibly mitigate the impact of such pandemics. AI can also help us in agriculture, retail, shopping, security and surveillance, sports analytics, manufacturing, inventory management, healthcare, logistics autonomous vehicles, and more.

3. IOT AND WEARABLE DEVICES FOR BIOMEDICINE
Wearable tech devices like smartwatches help people accomplish their fitness resolutions and also allow them to receive rapid alerts about any sudden health issues or concerns. These tech gadgets are already part of our fashion statement and wearable tech will continue to be one of the most exciting businesses. Whether it’s via smartwatches, smart jewelry, smart glasses, smart clothes, implants in the user’s body or even tattoos on the skin, we are seeing changes in the way we wear and interact with technology.

That’s not to mention swallowable medical devices (like wireless camera pills for diagnosis and surgery) and brain-computer/mind-machine interfaces (that enable bidirectional information flow), all of which are on their way!

4. BLOCKCHAIN TECHNOLOGY FOR THE REAL ESTATE SECTOR
While all other industries reap the fruits of advanced technology, the real estate sector is sure to follow. From blockchain to VR home tours, technology is reimagining the real estate industry for the better. Already, more than 70 percent of today’s buyers search for homes online.

Blockchain can also disrupt a related industry: banking. When it comes to huge financial transactions in the property sector and real estate sales, blockchain technology enables the parties involved to seamlessly and securely transact funds without the need for intermediaries like banks. Blockchain can bring improved security, efficiency, and transparency to real estate transactions.

A global economic outlook report by PwC estimates that, by 2050, the world economy could more than double in size due to technology-driven improvements. Several ecosystem players are looking at innovative solutions to solve current problems, and achieving that level of innovation will require a willingness to fail and learn.

Businesses cannot function without constant communication and connections. Cross-sector collaboration will be essential if we hope to come back from the current crisis. By identifying the problem — or the opportunity, some might say — we can deploy our human imagination,  unwavering determination, continuous testing, and technological innovation to overcome and succeed.

Srishti-2021   >>  Article - English   >>  Changing Work Culture - After Covid

Vishnu R

Tata Elxsi

Changing Work Culture - After Covid

"The measure of intelligence is the ability to change." This quote by Albert Einstein aptly sums up the survival strategy for the pandemic era. Adapting to the changes happening in the surroundings is crucial for the survival and progress of not just human beings, but for any living organism. The unprecedented challenges and uncertainties caused by the global lockdown and travel restrictions, imposed due to the pandemic, has brought forth a paradigm shift in the conventional ideas about workspaces. Reimagining the work culture has become indispensable to the organization's management for ensuring the safety and enhancing the productivity of its workforce. Management has woken up to the fact that the workforce doesn't necessarily have to be physically present in the office to get the job done.

Changes in the work culture of organizations had been a very gradual process in the pre-pandemic period. The work culture that was being followed was firmly rooted in age-old concepts of how people perceive work and workplace. But the Covid-19 virus and its consequences has brought forward some drastic changes in peoples' perspective towards work.

In spite of the fact that digital collaborative technologies such as cloud storage, version control systems, video conferences and screen sharing had been around for a while, organizations were hesitant to adapt them in the times before the pandemic. But the pandemic has acted as a fillip for companies worldwide to embrace the transition to such virtual collaborative technologies. Consequently, companies face the threat of data privacy and cybersecurity owing to the fact that the sudden and unplanned adoption of digital technologies has made them more exposed to security risks and vulnerabilities in the cyber world.

The introduction of work from home has been the greatest benefaction of the pandemic. Nowadays, working from home has become the norm rather than a privilege. Working remotely might imply that employees will be working for longer durations, than they did in office, but it doesn't necessarily mean that the quantum of work that gets completed will be more since people often tend to become less productive while working remotely for long durations. Working from home has started to negatively impact the work-life balance of many remote workers since the work hours tend to extend beyond the normal office timings in a remote work environment. The employees will be more conscious about the end of work hours and the need to switch off when they see their colleagues leaving at the end of day while working in an office environment. Also, in-person conversations and small talks happening within the office were essential for building rapport among team members in an organization. Management has to proactively take the initiative to engage more with the employees to preserve the social interaction within the team.

In the post-pandemic era, most of the companies will not be focussing on reverting back into the old work culture but instead the focus will be on leveraging the best of both worlds by shifting to a more hybrid work culture. The hybrid work culture will use the office space for work that requires intensive collaboration such as planning, analysis, reviews etc. while the actual execution of work (the ones that can be performed individually) will be done remotely. This will change the role of offices in the organizational context. Office spaces will have to be redesigned to suit collaborative work and thereby enhance interaction among the workforce. Personal cubicles will gradually make way for more conference rooms in the near future.

Flexible work policies will become the standard in the post-pandemic era. Flexibility in the work environment will be quintessential for companies that want to project an employee friendly image. Flexibility will be not just in terms of space, but flexibility in time, also, has to be provided by the management. The work culture will transform to be more employee-centric as the focus is being shifted from work to employee welfare, thanks to the increased awareness on mental health necessitated by the lifestyle changes triggered by the pandemic. A work culture that celebrates employee recognition has become the need of the hour. Also, a transformation into an inclusive work culture that embraces diversity and gender equality should become the priorities of the management in the post-pandemic period.

Organizations are facing the crisis of "The Great Resignation" as there is an increased exodus of talented employees towards greener pastures. Employee burnout and lack of job satisfaction fuelled by poor work-life balance are the main causes for this mass resignation. Retaining good talent within the organization has become a major concern for the management. Organizations should ensure that they are conducting regular employee engagement activities so that the workforce gets a happier employee experience. Also, companies will have to ensure that their employees are always ahead of the game in the latest trends in the industry. Attrition rates tend to be lower in companies that are willing to actively invest in the development of their employees.

Management will have to shift its focus from 'adjusting to the pandemic situation' to 'recovering from the pandemic situation' in the post-pandemic period. Identifying the possibilities and challenges that lie ahead will help in carving out a work culture that is motivating, rewarding as well as engaging for the employees. There is no one-size-fits-all solution for this situation. The employees have to be involved while envisioning a new and customized solution for each organization. Yes, this can be a subtle process, but it can prove to be beneficial and rewarding in the long run.

 

Srishti-2021   >>  Article - Malayalam   >>  പുര നിറഞ്ഞ പെണ്ണ്

പുര നിറഞ്ഞ പെണ്ണ്

***" ഇങ്ങനെ കിടന്നു ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞു തൊണ്ട തുറന്നോ, പെണ്ണാണ് എന്ന ബോധം വേണ്ടേ.നാളെ വേറൊരു വീട്ടിൽ പോകേണ്ടവൾ ആണെന്ന ബോധമില്ല.വായടച്ചു സംസാരിക്കെടി "

"ഉറക്കെ ചിരിച്ചാലോ, ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ചാലോ പെണ്ണ് പെണ്ണല്ലാതെ ആകുമോ ?ഇങ്ങനെ പിറന്ന വീട്ടിൽ തന്നെ അവഗണനയുടെ ടേപ്പ് ഒട്ടിക്കപ്പെട്ട പെണ്ണ് മറ്റൊരു വീട്ടിലെ തടവറയെക്കുറിച്ചു നിങ്ങളോടു എങ്ങിനെ സംസാരിക്കാൻ ആണ് ?"

  ***"വയസ്സ് 20 കഴിഞ്ഞില്ലേ, കെട്ടിക്കാറായില്ലേ ?, ഇനിയും വച്ചോണ്ടിരുന്നാ ചന്തമൊക്കെ  പോകും, പിന്നെ ചെറുക്കനെയും കിട്ടൂല "

"20 അല്ലെ ആയുള്ളു, കല്യാണ പ്രായം 20 ആണെന്ന് നിയമം ഒന്നും വന്നില്ലല്ലോ...അവിടിരുന്നോട്ടെ, ഇനി പുതിയ ഒരുത്തൻ ജനിച്ചു വന്നു കെട്ടേണ്ട കാര്യം ഇല്ലല്ലോ.ഉള്ള ചന്തമൊക്കെ  മതി"

***"ഇതിപ്പോ എന്തു പഠിപ്പ് ആണ്, വയസ്സു 27 ആയി, ഇനിയും പഠിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു ?കൂടെയുള്ളതുങ്ങളൊക്കെ കെട്ടി പിള്ളേരും ആയി "

"വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു പ്രായപരിധി ഒന്നും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല, പഠിക്കട്ടെ, ജോലി വാങ്ങട്ടെ, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കട്ടെ. എന്നിട്ടു ആലോചിക്കാം ബാക്കി"

**"ജോലി വാങ്ങി കുറെ കാശു സമ്പാദിച്ചിട്ട് എന്തിനാ ? പെണ്ണുങ്ങൾ ജോലിക്കു പോയി ചിലവ് നടത്തേണ്ട കാര്യമൊന്നും ഞങ്ങടെ കുടുംബത്തിൽ ഇല്ല"

"കാശ് ഉണ്ടാക്കി ചിലവ് നടത്തുന്നതിന് പെണ്ണെന്നും ആണെന്നും വേർതിരിവിന്റെ ആവശ്യം ഒന്നുമില്ല. പെണ്ണ് ജോലിക്കു പോയാലുടനെ തകരുന്ന പാരമ്പര്യം ആണെങ്കിൽ ആ പാരമ്പര്യം അങ്ങു തച്ചുടച്ചു കളഞ്ഞേക്ക്"

***"വീട് നോക്കി ഭർത്താവിനെയും മക്കളെയും നോക്കി അടങ്ങി ഒതുങ്ങി ജീവിക്കുന്ന പെണ്ണാണ് ഒരു മാതൃകാ യുവതി.പെണ്ണിനെ അങ്ങിനെയാണ് വളർത്തേണ്ടത്.ജോലിക്ക് പോകുന്ന പെണ്ണിന് എവിടെയാ ഇതിനൊക്കെ സമയം"

"ജോലിക്കു പോകുന്ന പെണ്ണുങ്ങളും വീടും കുടുംബവും നോക്കുന്നുണ്ട് ഹേ..വീടിനെ കുളിപ്പിച്ചു lizol മുക്കി,ഭർത്താവിനെ എണീപ്പിച്ചു റെഡിയാക്കി ഒരുക്കി ഓഫീസിൽ വിട്ട്, അമ്മായി അമ്മയ്ക്ക് പാദസേവ ചെയ്തു, മക്കളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നോക്കിയെടുത്തു, സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും മറന്നു വേലക്കാരിയെ പോലെ ജീവിച്ചാൽ മാത്രമെ നല്ല യുവതി ആകുമെങ്കിൽ ആ certificate എന്റെ മകൾക്ക് വേണ്ട.സ്വന്തമായി നിലനിൽപ്പും വ്യക്തിത്വവുമുള്ള ഒരു യുവതിയായി എന്റെ മകൾ വളർന്നാൽ മതി"

***"അല്ലെങ്കിലും കയ്യിൽ നാലു കാശു വന്നാൽ പെൺപിള്ളേർക്ക് അഹങ്കാരമാ. പിന്നെ ആണുങ്ങളെ അനുസരിക്കാൻ അവൾക്കൊക്കെ വലിയ മടി ആയിരിക്കും"

"ഈ പറയുന്നത് കുറെ മൂത്തു നരച്ച അമ്മച്ചിമാർ അല്ലിയോ, വീട്ടിൽ കുത്തിയിരിക്കുന്ന അമ്മച്ചിമാർക്കൊക്കെ അല്ലേലും നാലു കാശു സമ്പാദിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളോട് വലിയ കെറുവ് തന്നാ.അതു അവിടെ തന്നെ വച്ചിരുന്നോ.ആണുങ്ങളെ അനുസരിച്ചു ജീവിക്കണം എന്നൊരു ചൊല്ല് വേണ്ട, നല്ലതു പറയുന്നത് ആണായാലും പെണ്ണായാലും അതു പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയാണ് അനുസരിക്കേണ്ടതും അവഗണിക്കേണ്ടതും"

***"നമ്മള് പെണ്ണുങ്ങൾ എല്ലാം സഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനും പഠിക്കണം.നാളെ മറ്റൊരു വീട്ടിൽ ജീവിക്കേണ്ടവൾ ആണ്,അവിടത്തെ ചിട്ടകൾക്ക് അനുസരിച്ചു നടക്കേണ്ടവൾ ആണ്.കെട്ടിച്ചു വിട്ട വീടാണ് നിന്റെ വീട്, ജീവിത കാലം മുഴുവനും ജീവിക്കേണ്ട വീട്"

"തീർന്നില്ലേ...അടക്കവും ഒതുക്കവും കൊണ്ടു അവളിലെ പെണ്ണിനെ നിങ്ങൾ കൊന്നു കളഞ്ഞില്ലേ,കീ കൊടുക്കുന്ന പാവയായി ജീവിക്കാൻ അല്ലെ ഈ ക്ലാസ് കൊണ്ടു നിങ്ങൾ അവളെ പ്രാപ്തയാക്കിയത്..സഹനത്തിന്റെ ഒടുവിൽ രക്ഷപ്പെട്ടു വരാൻ സ്വന്തം വീട് പോലും ഇല്ലെന്നു നിങ്ങൾ അവളോട് പറയാതെ പറഞ്ഞു അവളെ ഒരു അന്യ ആക്കിയില്ലേ..മരണം അവളുടെ ഒരേ ഒരു ഓപ്ഷൻ ആക്കി മാറ്റിയില്ലേ നിങ്ങൾ.."

***"സ്ത്രീധനം ആയിട്ടൊന്നും വേണ്ട.പെണ്ണിനെ മാത്രം മതി.നിങ്ങളുടെ മകൾക്ക് എന്തു കൊടുക്കണം എന്നു നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുവോ അതു കൊടുക്കാം.ഞങ്ങള് ഒറ്റമോളെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടപ്പോ ആകെ 50 പവനും 10 സെന്റ് സ്ഥലവും ഒരു കാറും മാത്രമേ കൊടുത്തുള്ളു, അവളുടെ ചെക്കൻ വീട്ടുകാർ ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടല്ല,ഞങ്ങടെ മോൾ അല്ലേ..... പിന്നെ നാട്ടുനടപ്പ് അനുസരിച്ചു ചെയ്യണ്ട ചിലതൊക്കെ ഇല്ലേ .സദ്യയ്ക്ക് ഒരു കുറവും വരരുത് എന്ന ഒറ്റ നിബന്ധന മാത്രമേ ഞങ്ങൾക്കുള്ളൂ..."

"അടിപൊളി ...ധർമക്കല്യാണം അല്ലെ..സ്ത്രീധനം ചോദിച്ചില്ല,പകരം സ്വന്തം മകൾക്ക് കൊടുത്തത്തിൽ നിന്നും ഒട്ടും കുറയരുത് എന്നു പറഞ്ഞു വച്ചു.നാട്ടുനടപ്പുകൾ ഓർമിപ്പിച്ചു. എന്തിനാണ് ഈ സ്ത്രീധനവും നാട്ടുനടപ്പും ?കല്യാണം പെൺവീട്ടുകാരുടെ ബാധ്യതയും ആൺവീട്ടുകാരുടെ അവകാശവും അല്ല, മറിച്ചു തലമുറകൾ പരിപാലിക്കപ്പെടാൻ ഇരു കൂട്ടരുടെയും ആവശ്യമാണത്. ചിലവുകൾ പരസ്പരം പങ്ക് വച്ചു ഉള്ളത് കൊണ്ട് കൂട്ടിക്കെട്ടി പണത്തിന്റെ ധൂർത്ത് കാണിക്കാതെ കല്യാണം നടത്തിക്കൂടെ ?ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ കഴുകനും പരുന്തിനും കൊടുക്കാതെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തി വലുതാക്കുന്നതും പോരാഞ്ഞ് ജീവിതകാലം മുഴുവനും അവൾക്കു സ്ത്രീധനം എന്ന പേരിൽ ജാമ്യം കൊടുക്കണമെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനു വിവാഹം കഴിപ്പിക്കണം ?"

***"എനിക്ക് ഒറ്റ മോൾ ആണ്.ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതൊക്കെ അവൾക്കാണ് .500 പവൻ ഇട്ടു അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി ആർഭാടം ആയി തന്നെ കല്യാണം നടത്തണം"

"നിങ്ങളുടെ ആർഭാടം കാരണം ലോണെടുത്തു മുടിഞ്ഞു കല്യാണം നടത്തേണ്ടി വരുന്ന ദരിദ്ര്യവാസി എന്നൊക്കെ നിങ്ങൾ പുച്ഛിക്കുന്ന പാവങ്ങളുടെ അവസ്ഥയോ ?ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും ഒരു പോലെ കല്യാണം നടത്തുന്ന കാലം എന്നൊന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങിക്കൂടെ ? രണ്ട് വ്യക്തികളിലൂടെ 2 കുടുംബങ്ങൾ കൂടിച്ചേരുന്നതിന് 200 പവനും 20000 പേർക്ക് സദ്യയും കൊടുക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ല എന്നു ഉറപ്പിച്ചൂടെ ??"

*******        ********         ********         *********           *********

കുട്ടി പെണ്ണായാലും ആണായാലും വിവരവും,വിദ്യാഭ്യാസവും ,വിവേകവും പകർന്നു നൽകി വ്യക്തിത്വമുള്ള സ്വയം പര്യാപ്തരായ വ്യക്തികളായി അവരെ വളർത്തിക്കൊണ്ടു വരേണ്ടതാണ് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നു മാതാപിതാക്കൾ ആദ്യം തിരിച്ചറിയുക. അടക്കവും ഒതുക്കവുമുള്ള പെണ്ണ്, മറ്റൊരു വീട്ടിൽ പോയി ജീവിക്കേണ്ടവൾ, എല്ലാം സഹിക്കേണ്ടവൾ, കുടുംബ ഭദ്രതയ്ക്കായി സ്വപ്നങ്ങൾ ത്യജിക്കേണ്ടവൾ തുടങ്ങിയ ബാധ്യതയുടെ ലേബലുകൾ ഓർമ വയ്ക്കുമ്പോൾ മുതൽ അടിച്ചേല്പിച്ച് ഒരു പെൺകുട്ടിയെ  സ്വയം മൂല്യമില്ലാത്തവളായി മാറ്റാതിരിക്കുക.

വിവാഹം ജീവിതത്തിലെ ഒരു ആവശ്യം മാത്രമാണെന്നും രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും ചേർന്നു നടത്തേണ്ട -പരസ്പര ധാരണയിലും വിശ്വാസത്തിലും പടുത്തുയർത്തേണ്ട ഒരു ബന്ധമാണിതെന്നും നാം മനസ്സിലാക്കണം.സ്ത്രീധനവും സമ്പത്തും കണക്കു പറഞ്ഞു ആരുടെയും കഴുത്തറുക്കാതിരിക്കണം. ഇഷ്ടമില്ലാത്തിനോട് NO പറയാനും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യങ്ങളെ നേരായ രീതിയിൽ തിരഞ്ഞെടുത്തു മുന്നേറാനും നമ്മുടെ പെണ്മക്കളെ പ്രാപ്തരാക്കണം.

ഉത്തമയായ മരുമകൾ എന്നാൽ ഭർത്താവിന്റെ അടിച്ചുതളിക്കാരിയായും, അമ്മായി അമ്മയുടെ അടുക്കളകാരിയായും, അലാറം വച്ചു ഉറക്കം എണീറ്റു അടിമയെപ്പോലെ നിങ്ങളുടെ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ചു ജീവിക്കേണ്ട പാവ അല്ലെന്നു എല്ലാ ആണ്മക്കളുടെയും അമ്മമാർ തിരിച്ചറിയുക. മരുമകൾ രാവിലെ ഉറക്കമെണീറ്റ് കുളിച്ചൊരുങ്ങി നിങ്ങൾ പറയുന്ന പോലെ മകന്റെ കാര്യങ്ങളും വീട്ടുകാര്യങ്ങളും നോക്കി (അടങ്ങി ഒതുങ്ങി)ജീവിക്കുന്നത് അമ്മായി അമ്മയെയോ ഭർത്താവിനെയോ ഭയന്നല്ല, തന്നെ കഷ്ടപ്പെട്ടു വളർത്തി വലുതാക്കിയ വീട്ടുകാരെ ഓർത്തും തന്റെ കണ്ണു നനയുന്നത് അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ചോര പൊടിയുന്നതിനു സമം ആണെന്നും അവൾ വിശ്വസിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണെന്നു നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുക.

ആണായാലും പെണ്ണായാലും അവർ വ്യക്തികളാണ് .സ്വന്തമായി ആഗ്രഹങ്ങളും, പ്രതീക്ഷകളും ഉള്ള, ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് സ്വന്തമായി കാഴ്ചപ്പാടുകളുള്ള സ്നേഹവും, ബഹുമാനവും ഒപ്പം സ്വയം ഒരു സ്പേസും  ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തികൾ .

സ്വീകരണമുറി ആണിനും അടുക്കള പെണ്ണിനും തീറെഴുതി കൊടുത്ത ആചാരങ്ങളെ മറക്കേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുക.ആണ്മക്കളെയും പെൺമക്കളെയും വേർതിരിവുകളില്ലാതെ വളർത്താനും , വിദ്യാഭ്യാസത്തിനൊപ്പം വിവേകം പകർന്നു നൽകാനും നമുക്ക് കഴിയണം.

വാൽകഷ്ണം :-

*** കണക്കു പറഞ്ഞു വാങ്ങുന്ന എച്ചികളെയും, ചോദിക്കുന്നതിന്റെ ഇരട്ടി കൊടുക്കുന്ന പണമാക്രികളെയും, തനിക്കു സ്വർണവും പണവും തന്നു ആർഭാടപൂർവം കല്യാണം നടത്തേണ്ടത് അച്ഛന്റെ കടമയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന കൂപമണ്ഡൂകങ്ങളായ പെൺമക്കളെയും ,ഭാര്യയുടെ സ്ത്രീധനം കൊണ്ടാണ് തനിക്കു വീടും കാറും ഉണ്ടാകേണ്ടത്  എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന പോങ്ങന്മാരായ ഭർത്താക്കന്മാരേയും, പോക്കില്ലെങ്കിലും കടം വാങ്ങി മുടിഞ്ഞും ലോണെടുത്തും മകളെ കെട്ടിക്കേണ്ടത് തന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന പാവം പാവം അച്ഛനമ്മമാരെയും ,ഹോസ്റ്റലിലെ വാർഡനേക്കാൾ ഭീകര ജീവിയായാൽ മാത്രമേ അമ്മായി വാല്യൂ കിട്ടു എന്ന് കരുതുന്ന അമ്മായി അമ്മമാരെയും നല്ല ചൂരലെടുത്തു നാല് കൊടുത്ത് നന്നാക്കിയാൽ ഒരു വിധം സ്ത്രീധന പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞു കിട്ടും 

Srishti-2021   >>  Article - Malayalam   >>  സ്ത്രീധനവും മലയാളിയുടെ വിവാഹ സംസ്കാരവും

Anas Abdul Nazar

ENVESTNET

സ്ത്രീധനവും മലയാളിയുടെ വിവാഹ സംസ്കാരവും

കേന്ദ്ര ആരോഗ്യ മന്ത്രാലയം ഈ അടുത്ത സമയത്ത് നടത്തിയ ദേശീയ ആരോഗ്യ സർവ്വേ പ്രകാരം കേരളത്തിലെ 52 ശതമാനം സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാർ ഭാര്യമാരെ തല്ലുന്നതിന് അനുകൂലിക്കുന്നവർ ആണത്രേ. സർവേയിലെ മറ്റൊരു കണ്ടെത്തൽ പ്രകാരം ഗാർഹിക പീഡനം അനുഭവിക്കുന്ന സ്ത്രീകളിൽ 59 ശതമാനം പേരും പുറത്തു പറയാൻ തയ്യാറാകാതെ സഹിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്നവരാണ്. ഇങ്ങനെ ഭൂരിപക്ഷം സ്ത്രീകളും വിധേയത്വ മനോഭാവത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിലാണ് സ്ത്രീധനമെന്ന മനുഷ്യവിരുദ്ധമായ ആചാരത്തെ കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നത്.

മനുഷ്യനെ നികൃഷ്ടമായി കണ്ടിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് പുത്തനുണർവ്വും പുതു ജീവനും നൽകി കൊണ്ടാണ് 1861 ൽ എബ്രഹാംലിങ്കൺ അടിമക്കച്ചവടം നിർത്തലാക്കുന്നത്. ആ അടിമക്കച്ചവടത്തോളം നികൃഷ്ടമായ ഒന്നാണ് സ്ത്രീധനസമ്പ്രദായം എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. 

സൗമ്യ, മോഫിയ, വിസ്മയ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പേരുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ഞെട്ടുന്നവരും രോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരുമൊക്കെ തന്നെ തൻറെ മകളുടെ അല്ലെങ്കിൽ മകൻറെ കാര്യം വരുമ്പോൾ യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാതെ സ്ത്രീധനം നൽകാനും വാങ്ങാനും തയ്യാറാക്കുന്നു. സ്ത്രീധനം, നിയമം മൂലം നിരോധിച്ച ഒരു സമൂഹത്തിലാണ് ഇത് നടക്കുന്നത് എന്നുള്ളതാണ് വിരോധാഭാസം.

1961ലെ സ്ത്രീധന നിരോധന നിയമപ്രകാരം വിവാഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിർബന്ധിതമായോ മുൻ വ്യവസ്ഥകൾ പ്രകാരമോ നൽകുന്ന സമ്മാനമാണ് സ്ത്രീധനം. എന്നാൽ ആരും ആവശ്യപ്പെടാതെ വധൂവരന്മാർക്ക് സ്വന്തം ഇഷ്ടവും കഴിവും അനുസരിച്ച് കൊടുക്കുന്ന പാരിതോഷികങ്ങൾ ഇതിൻറെ നിർവചനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നില്ല. ഈ ഒരു ഭാഗമാണ് പലപ്പോഴും സ്ത്രീധനമെന്ന ദുരാചാരത്തെ സാധൂകരിക്കാനും ലഘൂകരിക്കാനുമായി മനപൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നത്.

മനുഷ്യൻറെ അന്തസ്സിന് ചേരാത്ത ഒന്നായിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് കേരളം പോലെ പല മേഖലകളിലും ഒന്നാം സ്ഥാനത്തുള്ള ഒരു സംസ്ഥാനത്ത് ഈ ഒരു ദുരാചാരം നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് പരിശോധിക്കാം.

 പുരുഷാധിപത്യ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥ 

സ്ത്രീധനം ഉൾപ്പെടെ പൊതുവെയുള്ള പല സ്ത്രീ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും  കാരണങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ പ്രഥമസ്ഥാനം പുരുഷാധിപത്യ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയ്ക്കാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. സ്ത്രീകളുടെ അതിർവരമ്പുകളും അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള ചട്ടക്കൂടുകളും ഒക്കെ ഒരുക്കുന്നത് പുരുഷന്മാരോ അവർ മേധാവിത്വം വഹിക്കുന്ന സമൂഹമോ ആണ്. അത്തരമൊരു സമൂഹത്തിൽ എത്രയൊക്കെ സ്ത്രീ സുരക്ഷാ നിയമങ്ങൾ പാസ്സാക്കിയാലും സാമൂഹിക നീതിയും സമത്വവും ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയില്ല. മറിച്ച് സ്ത്രീകൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ അധികാരം ഉണ്ടാവുകയും ആ അധികാരം ഫലപ്രദമായ രീതിയിൽ വിനിയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ സംജാതമാകുകയും ചെയ്തെങ്കിൽ മാത്രമേ നിയമങ്ങളൊക്കെ കൃത്യമായി നടപ്പിൽ വരുത്താൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

പിന്തുടരപ്പെടുന്ന പാരമ്പര്യം

ഇന്നലെകൾ അങ്ങനെയായിരുന്നു അതിനാൽ ഇന്നും അങ്ങനെ ആയിരിക്കണം എന്നു ശഠിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗം മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഭയക്കുന്നവരും മടിക്കുന്നവരും ആണ്. ഇവിടെ പ്രതിസ്ഥാനത്ത് വരുന്നത് വധുവരന്മാരുടെ അച്ഛനമ്മമാരും ബന്ധു ജനങ്ങളുമൊക്കെയാണ്. ഇന്നലെ ചെയ്തോരപരാധം ഇന്നത്തെ ആചാരമായി കാത്തു സൂക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ബാദ്ധ്യത തങ്ങൾക്കാണ് എന്ന ചിന്തയാണ് അവരെ ഭരിക്കുന്നത്. 

ഈ ചിന്താഗതിയുള്ള തലമുറ ചെറുപ്പംമുതലേ ആൺകുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ തനിക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്ന സ്ത്രീധനത്തിന്റെ കണക്കുകൾ തിരുകിക്കയറ്റുന്നു. പെൺകുട്ടിയാണെങ്കിൽ അവൾക്ക് നൽകേണ്ടതിൻറെ കണക്കുകൾ കേട്ടു കൊണ്ടായിരിക്കും അവളുടെ ദിനരാത്രങ്ങൾ കടന്നു പോകുന്നത്. ഇവിടെ ആണ് സമ്പത്തും പെണ്ണ് പ്രാരാബ്ദവും ആയി മാറുകയാണ്.

  മാറിവരുന്ന വിവാഹ സംസ്കാരം

വിവാഹം ഇന്ന് വലിയ ബിസിനസ് ആണ്. എണ്ണിയാൽ ഒടുങ്ങാത്ത മാട്രിമോണിയൽ സൈറ്റുകൾ, സിനിമാ ചിത്രീകരണത്തെ വെല്ലുന്ന ഫോട്ടോ/ വീഡിയോ ഷൂട്ടുകൾ ചെയ്തു നൽകുന്ന ഏജൻസികൾ, പലതരം ഡിസൈനുകളിലുള്ള ആഭരണങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന ആഭരണ ശാലകൾ, രുചി നോക്കിയാൽ തന്നെ വയറുനിറയുന്ന രീതിയിൽ നിരവധി വിഭവങ്ങൾ വിളമ്പുന്ന കാറ്ററിംഗ് യൂണിറ്റുകൾ അങ്ങനെ പലവിധമായ ബിസിനസുകാരുടെ സമ്മേളനമാണ് ഒരു വിവാഹം.

ഇവിടെ ഉള്ളവൻ ധൂർത്തിലൂടെ വിവാഹം പൊടിപൊടിക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെ നടത്താൻ പറ്റാത്തവരുടെ ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരു അവകാശത്തിനു വിലങ്ങുതടിയായി മാറുകയാണ് സ്ത്രീധനമുൾപ്പടെയുള്ള വിവാഹ സംബന്ധിയായ ആർഭാടങ്ങൾ. സ്വർണ്ണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ഉള്ളവൻറെ വീട്ടിലെ മണവാട്ടി കല്യാണ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കാൽ വയ്ക്കുമ്പോൾ, പറഞ്ഞ തുക തികച്ചില്ലാത്തതിൻറെ പേരിൽ ഇല്ലാത്തവന്റെ വീട്ടിലെ കുട്ടികൾക്ക് വിവാഹമേ നിഷിദ്ധമായി മാറുന്നു.

 ഇതിനിടയിലുള്ള ഒരുകൂട്ടർ -മധ്യവർഗം, കടംവാങ്ങിയും വീടും പുരയിടവും വിറ്റോ പണയത്തിലാക്കിയോ ഒക്കെ ആർഭാടമായി കല്യാണം നടത്താൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. എന്നാൽ സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിൽ ഉള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ ഈ മൂന്നു കൂട്ടർക്കും ഏറെക്കുറെ തുല്യമായി തന്നെ ഭാവിക്കുന്നതായി കാണാം.  

പരസ്യങ്ങളുടെ സ്വാധീനം 

"പെണ്ണായാൽ പൊന്നുവേണം പൊന്നിൻകുടം ആയിടേണം...." മലയാളി സ്ത്രീകളുടെ ആഭരണഭ്രമം കൂട്ടാൻ പരസ്യങ്ങൾ വഹിക്കുന്ന പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്.

നാഷണൽ സാമ്പിൾ സർവേ ഓഫീസ്(NSSO) സർവ്വേ പ്രകാരം സ്വർണത്തിനായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചെലവിടുന്ന ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനം കേരളമാണ്. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ കണക്ക് നോക്കിയാൽ തൊട്ടുപിന്നിലുള്ള ഗോവയെക്കാൾ 6 മടങ്ങാണ് സ്വർണ്ണത്തിലുള്ള കേരളത്തിന്റെ പ്രതിശീർഷ ചെലവ്. (Per capita expenditure).

നഗരപ്രദേശങ്ങളിലെയും സ്ഥിതി വിഭിന്നമല്ല. രണ്ടാംസ്ഥാനത്തുളള തമിഴ്നാടിനെക്കാൾ നാലു മടങ്ങാണ് കേരളം സ്വർണ്ണത്തിനായി ചെലവാക്കുന്നത്. ഒരു സമ്പാദ്യം എന്ന നിലയിൽ നിന്നും മാറി കല്യാണ വേദിയിലെ അവശ്യ വസ്തുവായി സ്വർണാഭരണങ്ങൾ മാറുമ്പോഴാണ് പിന്തുടർച്ചയായി മറ്റ് പ്രശ്നങ്ങളും ഉടലെടുക്കുന്നത്.

അല്പം കണക്കുകളിലൂടെ

2021 ൽ ഇത് എഴുതുന്നത് വരെ പത്തോളം പേരാണ് സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടത്. ഇവരെല്ലാം 18നും 24നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ളവരായിരുന്നു എന്നതാണ് കൂടുതൽ ഖേദകരം. 2016 മുതൽ 2020 വരെയുള്ള സംസ്ഥാന പോലീസ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള കണക്കുകൾ നോക്കിയാൽ 63 സ്ത്രീകളാണ് സ്ത്രീധനം മൂലം മരിക്കുകയോ കൊല്ലപ്പെടുകയോ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. രേഖപ്പെടുത്താത്ത കണക്കുകൾ അതിലുമേറെ ഉണ്ടാകാം. സ്ത്രീധന നിരോധന നിയമത്തിന് കീഴിൽ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെട്ട കേസുകൾ തുലോം കുറവാണ് എന്നാണ് പോലീസ് ഭാഷ്യം. സ്ത്രീധന പീഡനങ്ങളുടെ കാഠിന്യം ലോകം അറിയുന്നതിന് ഒരു പെൺ ജീവൻ പലപ്പോഴും ഇല്ലാതാകേണ്ടതായി വരുന്നു.

 നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങൾ 

1961ലെ സ്ത്രീധന നിരോധന നിയമം നിയമം പ്രകാരം നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ ഭർത്താവോ ഭർതൃവീട്ടുകാരോ സ്ത്രീധനമാവശ്യപ്പെട്ടാൽ ശാരീരിക പീഡനം ഇല്ലെങ്കിൽ കൂടി ആറു മാസം മുതൽ രണ്ടു വർഷം വരെ തടവു ലഭിക്കാം

2005-ലെ പ്രൊട്ടക്ഷൻ ഓഫ് women from domestic violence act പ്രകാരവും പീഡനങ്ങൾ കുറ്റകരമാണ്. പ്രസ്തുത നിയമപ്രകാരം ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഡൊമസ്റ്റിക് റിലേഷൻഷിപ്പ് ഉള്ള വീട്ടിൽ നിന്നും യാതൊരു കാരണവശാലും അവരെ ഇറക്കിവിടാൻ ആർക്കും അധികാരം ഇല്ല. മാത്രമല്ല ആ വീട്ടിൽ നിന്നും അവർക്ക് ശല്യമാകുന്നവരെ ഇറക്കിവിടാൻ വരെ നിയമം അനുശാസിക്കുന്നുണ്ട്, പൊതുവേ അങ്ങനെ നടക്കാറില്ലെങ്കിലും . ഐപിസി 498, 304b, 2004ലെ സ്ത്രീധന നിരോധന ചട്ടം ഇങ്ങനെ നിയമത്തിൻറെ സാധ്യതകൾ അനവധിയാണ്.

 പരിഹാര മാർഗങ്ങൾ

അടുത്തിടെ നടന്ന സ്ത്രീധന മരണങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സംസ്ഥാന വനിതാ ശിശു വികസന വകുപ്പിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അനവധി ബോധവൽക്കരണ പരിപാടികൾ നടക്കുന്നുണ്ട്. അതേ പോലെ ജെൻഡ്രൽ ന്യൂട്രൽ യൂണിഫോം എന്ന ആശയം, പെൺകുട്ടികളുടെ വിവാഹപ്രായം ഉയർത്തുന്നതിനുള്ള ബിൽ തുടങ്ങിയവയൊക്കെ മാറ്റത്തിന് ശുഭസൂചനകളായി തന്നെ കണക്കാക്കണം.

വീടുകളിൽ തന്നെ ആൺകുട്ടികൾക്കും പെൺകുട്ടികൾക്കും തുല്യ സ്ഥാനം നൽകാൻ രക്ഷകർത്താക്കൾ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരാകണം. സഹിച്ചും ക്ഷമിച്ചും കഴിയാൻ ഉപദേശിക്കുന്നതിന് പകരം പ്രശ്നങ്ങളെ തന്റേടത്തോടെ നേരിടാൻ പെൺകുട്ടികളെ ചെറുപ്പത്തിലേ സജ്ജരാക്കണം. ഇവിടെയാണ് ലിംഗസമത്വത്തിൻറെ ആവശ്യകതയും വരുന്നത്. 

ആണും പെണ്ണും പ്രകൃതിയുടെ രണ്ടു ഭാവങ്ങളാണ് എന്ന സത്യം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ഒന്ന് മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ മുകളിലല്ല എന്നും രണ്ടുകൂട്ടർക്കും അന്തസ്സോടെ ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള അവകാശം ഭൂമിയിൽ തുല്യമാണെന്നും എല്ലാവർക്കും ബോധ്യം വരുമ്പോൾ സ്ത്രീധനം ഉൾപ്പെടെയുള്ള ദുരാചാരങ്ങളും അറുതി വരുന്നു.

വിവാഹ സമ്പ്രദായത്തിലും കാലോചിതമായ മാറ്റങ്ങൾ വേണം. വിവാഹശേഷം ആണിൻറെ വീട്ടിലേക്ക് എന്ന രീതിക്ക് പകരം ആണും പെണ്ണുമായി മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് മാറിയാൽ ബാഹ്യ ഇടപെടലുകൾ ഒരുപരിധിവരെ തടഞ്ഞു നിർത്താൻ സാധിക്കും.

കാരണവന്മാർ തീരുമാനിച്ച് തൂക്കമൊപ്പിച്ച സ്വർണവും പണവും നൽകി അന്യ വീട്ടിലേക്ക് ആർഭാടപൂർവ്വം ബാധ്യത ഒഴിപ്പിച്ചു വിടുന്ന മനോഭാവങ്ങൾക്കും വിരാമം ഉണ്ടാകണം.

സ്വന്തം കഴിവിൽ പരിപൂർണ്ണ വിശ്വാസമുള്ളവരും സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ തന്റേമുള്ളവരുമായി നമ്മുടെ പെൺ തലമുറയെ മാറ്റിയെടുക്കണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ വിവാഹത്തിൽ നിന്നും സ്ത്രീധനമെന്ന അപരിഷ്കൃത സമ്പ്രദായത്തെ അറുത്തുമാറ്റാൻ പോകുകയുള്ളൂ അതോടൊപ്പം തന്നെ സഹജീവിയുടെ അന്തസ്സിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാത്ത ഒരു ആൺ തലമുറയെയും നമ്മൾ വാർത്ത നടക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

Srishti-2021   >>  Article - Malayalam   >>  മാറ്റത്തിൻറെ അടിസ്ഥാനം

SHERIN MARIAM PHILIP

Envestnet Pvt Ltd

മാറ്റത്തിൻറെ അടിസ്ഥാനം

 ഈയിടെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഒരു വീഡിയോ കണ്ടു. ഒരു പെൺകുട്ടി തൻറെ സുഹൃത്തിനോട് പറയുന്നു എൻറെ അച്ഛൻ എനിക്ക് പഠനശേഷം ജോലിയും വാങ്ങി തരും 101 പവൻ സ്വർണവും നൽകി കെട്ടിച്ചു വിടുകയും ചെയ്യും. മറുപടിയായി സുഹൃത്ത് പറയുന്നു എൻറെ അച്ഛൻ എന്നെ എൻറെ ആഗ്രഹത്തിനനുസരിച്ച് പഠിപ്പിക്കും. പക്ഷേ കല്യാണത്തിന് ആവശ്യമായത് ഞാൻ തന്നെ ജോലി ചെയ്ത് സമ്പാദിച്ചു നടത്തണമെന്ന്. മുപ്പതോ അറുപതോ സെക്കൻഡ് ഉണ്ടായിരുന്ന ആ വീഡിയോ കണ്ടയുടനെ ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് അതിനെകുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ആണ് തോന്നിയത്. മാറുന്ന കേരളത്തിൻറെ മാറുന്ന ധ്വനിയാണ് എനിക്ക് അവിടെ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.

       ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് 18 വയസ്സ് ആകുമ്പോൾ കേൾക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതാണ് കല്യാണം ഒന്നും ആയില്ലേ എന്ന്.  അവൾ  പഠിക്കുക അല്ലേ പക്വത വന്നില്ലല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കുന്ന ആദ്യത്തെ മറുചോദ്യം വോട്ട് ചെയ്യാൻ 18 വയസ്സ് മതിയല്ലോ, പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് ആ പക്വത വച്ച് ഒരു കുടുംബം നോക്കി കൂടാ എന്നാണ്.  22 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ പലർക്കും പെൺകുട്ടികൾ 44 വയസ്സായ മട്ടാണ്.

            വിവാഹം എന്നതിൽ തുടങ്ങി പിന്നീട് കേൾക്കുന്ന അടുത്ത വാക്കാണ് സ്ത്രീധനം. സ്ത്രീ തന്നെ ധനം അല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട് പതിയെ അരികിൽ വന്നിരുന്നു ചോദിക്കും,"എന്നാലും നിങ്ങൾ മോൾക്ക് എന്തു കൊടുക്കും"? സാധാരണയായി കഴിക്കുന്ന എല്ലാം കൊടുക്കും എന്നു പറഞ്ഞ് മടക്കി അയക്കാൻ ആണ് പലപ്പോഴും മനസ്സിൽ തോന്നുക.പക്ഷേ  അതിഥി മര്യാദ..... അത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് കൊണ്ട് പാവം അച്ഛന്മാർ പലപ്പോഴും മൗനികളാകും. കുറച്ചു പേരാകട്ടെ കുറച്ചുകൂടെ വൃത്തിയായി പറയും "ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മകൾക്ക് ഇത്രേം കൊടുത്തു എന്ന്".ഇങ്ങോട്ട് അതിൽ കൂടുതൽ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിൻറെ ആധുനിക രൂപവത്കരണം ആണ് ആ ചോദ്യം.പലപ്പോഴും കടകളിൽ പ്രൈസ് ടാഗും ആയി വെച്ചേക്കുന്ന സാധനങ്ങളെ പോലെയാണ് ചിലർ മക്കളുമായി പെണ്ണുകാണാൻ ഓരോ വീടും കയറിയിറങ്ങുന്നത്.

    വിവാഹമെന്നത് രണ്ടു മനസ്സുകളുടെയും രണ്ട് കുടുംബത്തിനെയും ഒത്തുചേരലാണ്.എന്നാൽ പലപ്പോഴും കൊടുക്കൽ വാങ്ങലിൻറെ ഉടമ്പടി ആയി രൂപമാറ്റം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നായി വിവാഹം മാറ്റപ്പെടുന്നു.പണം കൊടുത്ത് വാങ്ങുന്ന സ്നേഹത്തിൻറെ ആയുസ്സ് എത്രയാണെന്ന് പെൺമക്കളുടെ മനസ്സിൻറെ തെമ്മാടിക്കുഴിയിൽ അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പൊതു സത്യമായി മാറുന്നു.  പണം കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന ഇല്ലാത്ത സ്നേഹം ആണ് പലപ്പോഴും സ്ത്രീധനത്തിൽ നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്.

       സ്ത്രീധനം എന്നതിൻറെ പാർശ്വ ഫലങ്ങൾ  ഓരോ ഉത്തരയും വിസ്മയയുമായി മുന്നിൽ വരും.അടുത്ത വാർത്ത  വരുന്ന വരെ ആഘോഷിക്കപ്പെടാൻ മാത്രം........  അത്രമാത്രമേ പലപ്പോഴും സ്ത്രീ ജന്മങ്ങളുടെ പ്രാണ ത്യാഗത്തിന് ശക്തി ഉള്ളൂ.  പിന്നീട് സമൂഹം അടുത്തതായി വരുന്ന വാർത്തയുടെ പുറകെ നിർത്താതെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.പ്രാണൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓരോ പെൺകുട്ടിയുടേയും ഘാതകൻമാർക്ക്  ശിക്ഷ ലഭിച്ചാൽ മാത്രം തീരുമോ സമൂഹമനസാക്ഷിയെ കാർന്നുതിന്നുന്ന ഈ സ്ത്രീധന  മോഹികളുടെ എണ്ണം.സൗന്ദര്യവും പണവും അല്ല  വിവാഹത്തിൻറെ അളവുകോൽ,മറിച്ച് വ്യക്തിത്വമാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

      പെണ്ണായും പന്നി ആയും ജനിക്കാതെ ഇരുന്നതിന് ദൈവത്തിന് നന്ദി എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ച പുരാതന കാലത്തിൻറെ ബാക്കിപത്രമാണ്  സ്ത്രീധനത്തിൽ ഇന്ന് നാം കാണുന്നത്.കുടുംബം പോറ്റാൻ വേണ്ടി  വണ്ടിക്കാളകാരനായി ഒടുവിൽ വണ്ടി കാളകളെ പോലെ ആകുന്ന മനുഷ്യൻറെ കഥ പി. ഭാസ്കരൻറെ "ഓർക്കുക വല്ലപ്പോഴും" എന്ന കൃതിയിൽ കാണാം.കുടുംബത്തെ നോക്കാൻ വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഓരോ അച്ഛനമ്മമാരുടെ മുഖമാണ്, തേങ്ങലാണ്,നൊമ്പരമാണ് ആ കൃതിയുടെ ഓരോ അക്ഷരത്തിലും ഞാൻ കണ്ടത്. അവരുടെ ചുമലിൽ കൂർത്ത ആണി അടിച്ചിറക്കുന്നത് ആണ് സ്ത്രീധനവും മലയാളികളുടെ വിവാഹ സംസ്കാരവും.

 

     സ്ത്രീധനത്തോടെ കൂട്ടു വരുന്ന അടുത്ത സാമൂഹിക തിന്മയാണ് ആർഭാടം.വിവാഹ സൽക്കാരങ്ങൾ പലപ്പോഴും പൊങ്ങച്ചത്തിന് വേദികൾ ആയിരിക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെടുത്തി ഉപേക്ഷിച്ചു കളയുന്ന ഓരോ ധാന്യമണിക്കും പലപ്പോഴും വിശന്നു കരയുന്ന  കുട്ടിയുടെ മുഖവും അവരുടെ കണ്ണുനീർ തുള്ളിയുടെ രുചിയും ആണ്. ആ  കാഴ്ച്ചയുടെ നേരെ പലപ്പോഴും അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന സമൂഹം കണ്ണുകൾ  പൂട്ടിയും ചെവികൾ കൊട്ടിയും അടയ്ക്കുന്നു. വെട്ടി കുഴിച്ചു മൂടാതെ ആ ഭക്ഷണത്തെ  ആവശ്യക്കാരൻറെ മുന്നിലെത്തിച്ചു കൊടുത്താൽ കിട്ടുന്ന പുണ്യം ഏത് അമ്പലത്തിൽ ശയനപ്രദക്ഷിണം നടത്തിയാലും, ഏത് പള്ളികളിൽ നേർച്ച ഇട്ടാലും കിട്ടില്ല. കാരണം അന്നം ദൈവമാണ്.

കല്യാണം, കല്യാണ  സൽക്കാരം, സ്ത്രീധനം ഇത്രയും ആകുമ്പോൾ കടമെടുത്തു നടുവൊടിയും ഓരോ അച്ഛനമ്മമാരുടെയും. പിന്നീടുള്ള ജീവിതം കടം വീട്ടാനുള്ള ദുരിതത്തിലും. സ്ത്രീധനം വേണ്ട സ്ത്രീധനം ഇല്ലാതെ വിവാഹം നടത്തുമെന്ന് ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കാനും ലേഖനങ്ങളായി എഴുതാനും ആർക്കും സാധിക്കും. എന്നാൽ ഇത്തരം ചിന്തകൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്ര ശതമാനം പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്ന് നാം നമ്മോട് തന്നെ ചോദിക്കേണ്ട കാര്യം ആണ്. കാരണം ഞാൻ മാറിയെങ്കിൽ മാത്രമേ സമൂഹം മാറൂ. സമൂഹം മാറിയെങ്കിൽ മാത്രമേ സാമൂഹിക പ്രശ്നം മാറൂ. സാമൂഹ്യപ്രശ്നം മാറിയെങ്കിൽ മാത്രമേ ഭൂമി സ്വർഗ്ഗത്തേക്കാൾ സുന്ദരം ആകൂ. ഏത് മാറ്റത്തിൻറെയും അടിസ്ഥാനം ഞാനാണ്.

നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി നല്ല മൂല്യങ്ങൾ നൽകി ശക്തമായി പ്രതികരിക്കാൻ ആകുന്ന മനസ്സും നൽകിയാണ് നമ്മുടെ പെൺകുട്ടികൾ വളരേണ്ടത്. പെൺകുട്ടിയുടെ ഭാരത്തിന് അനുസരിച്ചുള്ള സ്വർണാഭരണങ്ങളും ഇട്ടു മൂടാൻ ഉള്ള പണവും അല്ല വിവാഹത്തിൻറെ മാനദണ്ഡം. ശരീരം കൊണ്ടും മനസ്സു കൊണ്ടും മൂല്യങ്ങൾ  കൊണ്ടും ശക്തി ഉള്ളവരാകണം നമ്മുടെ പെൺകുട്ടികൾ. സ്ത്രീധന മോഹികൾക്ക് നമ്മുടെ മക്കളെ കുരുതി നൽകുന്നതിലും എത്രയോ നല്ലതാണ് സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളെ തോൽപ്പിച്ച് സ്വതന്ത്രരായി പ്രതിബന്ധങ്ങളുടെ  കെട്ടുപൊട്ടിച്ച്   ജീവിതത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നവർ ആയി അവരെ മാറ്റി തീർക്കുന്നത്. അതെ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്ന മാറ്റം വരേണ്ടുന്ന കാലചക്രം ഏറെ മുന്നേറിയിരിക്കുന്നു.മാറ്റം വരേണ്ടത് എന്നിൽ നിന്നാണ്. കാരണം  മാറ്റത്തിൻറെ അടിസ്ഥാനം ഞാനാണ്.

Srishti-2021   >>  Article - English   >>  Changing work culture- after covid

Changing work culture- after covid

The most devastating pandemic of the recent century arrested the entire professional industry for a couple of months or  can be corrected as 'till now'. Covid definitely defined the infrastructure essentials: a laptop or computer, uninterrupted power supply and network strength, software tool or license or remote access as you can mention it. This predominantly clarifies the work from home requirements of IT service professionals; the rest of the world has its own issues to tackle. If the stake is taken for a country like India, a smaller state like Kerala may manage where main cities and the rural upliftment are happening in parallel. Remaining metropolitan cities have people struggle to reach over network, power stabilities in their hometown. Recruiting agencies are running over at the new year opening to fill open positions in these cities as people are coming back to Silicon Valley.The golden wrap kept in offer letter- onsite opportunity is now kind of cold bread. The nature of work got the attention of  people at top management on the basis of meeting or working hours which actually is disturbing the manpower efficiency. While companies do surveys on getting people back to Work from Office, the 2 years of Work from home syndrome have serious consequences on people managing their family,work-time balance, travel and related expenses. When you have to attend the meetings on US timings and work update on IST, the day clock will not save employee's mental or physical health. The kind of training being given for a fresher and the responsibility transfer from a relieving person balances the risk pressure for delivery completion on committed deadlines. A 40 minute debate with interviewer confirms the recruiter for a job offer; but the discussion with HR for appraisal in the same company doesn't long for more than 10minutes.

For the manufacturing sector where people work on shifts with heavy equipment handling and the plants having deadlines for a couple of 1000s, the social distancing is a " Do or Die" situation. That is why after 6 months, even the Govt norms on the lockdown pattern gave way for the people finding their own income. Whether it is design, development, testing, production, sales or marketing the possibilities for doing it online creates hurdles on the implementation scenario;we were not ready for the Indian market on this. Uncertainty is being spread over all domains and the concept to be explained should be foresighted within the schedule or it should be able to wrap back anytime.

So this is all about people sitting on chat boxes or meeting applications without any physical contact for months. The kind of hangouts or gatherings missing for the corporates have been balanced in the vaccination drives conducted, through which indirectly the company is reaching to the employee's family members well being. Health insurance, policies and perks have been upgraded in the salary structure like never before as the situation demanded it. 

The boom that happened in the delivery business is a nightmare. While most of us get the groceries at doorstep delivery, it's food for us and work for them. From bigger investors to local supermarkets, the free delivery and mobile application support for customers gained it's huge roadway.

Like someone said, the pandemic was aimed at creating a scarcity for the demand hike towards the largest producer country of the world;and at the end of the day, the rich get richer and the poor get poorer. 

Srishti-2021   >>  Article - English   >>  Coronian Day

Divya Rose R

Oracle

Coronian Day

 

I was riding on a white horse on a road filled with tulips on either side. It was the most beautiful sight I have ever seen. The yellow tulips felt like a gold mine. I rode the horse and reached the end of the road. The sun was too hot and I felt tired. I searched for water but couldn’t find it anywhere. Then started the rain, as if God heard my prayers. I drank the rainwater and felt good. Soon it was dark. I took a long deep breath and rode the horse chasing away all the darkness. Suddenly there was lightning and thunder. I was afraid and all alone. I heard a kitten crying and went searching for it inside the forest. The closer I went, the familiar the sound became. The forest was so magical. A tree with 3 branches was dancing on top of me. I wandered here and there and finally found the crying kitten. It was a cute black kitten and on her forehead, it was written as 7:00 AM. Whattt???!!!! OMG!!! Another horrible dream!!!

I woke up. I felt sleepy. Kept a pillow in between the kids and went straight to the toilet. Hurried back to the room only to see my younger one crying. I started feeding him and quickly went through today’s meetings and other emails on my phone. After feeding for, what I felt like an hour, I went to the kitchen to cook my masterpiece recipes – Diplomat Ragi Porridge, Oats Porridge and Rice and carrot porridge. Come on, I have a 7- month-old baby and I am at my husband’s home since the lockdown.

It has become a tradition for the kids to sleep until 10 am on weekdays and get up sharp at 7 am on weekends when I crave some extra sleep. But I have made it very clear that 9 am is our wake-up time. And this applies to all. So I prepared white juice for my daughter and woke her up. Meanwhile, I gave an oil massage to my son and took him for a bath. Got him ready and handed him over to my husband. My little girl now knows she is next and started throwing tantrums. I put on the bad mother’s face and took her for a bath ignoring all the screaming. Got her ready and came downstairs.

I have a list of items in the priority order to be done after coming downstairs. The list goes like this.
1. Tell my husband to help the elder one to brush her teeth.
2. Put diapers in the waste bin which is kept outside the kitchen. The bin was inside the kitchen when we first came here. It was moved outside after a lot of fighting between my husband and MIL.
3. Remind my husband about brushing.
4. Wash the feeding bottles. Yes. My 2.5-year-old daughter still uses a feeding bottle. I tried to wean her a lot of times but in vain. It reminds me of the time I struggled when she rejected a bottle and I had to go back to work.
5. Give a second reminder to brush.
6. Make dosa for the little girl.
7. Brush her teeth!!!

The next step, before starting work, is repeating a three-letter word a thousand times. EAT. In between uttering the word again, again, and again, sometimes I will have to attend scrum calls as well. Scrum meetings are funny nowadays. Sometimes there will be 4 little monkeys jumping on the bed and sometimes the wipers on the bus goes swish swish. Sometimes Peppa will be crying and other times there will be Paw patrol on the go.

Finally, after finishing all the assigned tasks, I started working on a deadline. My little one was hungry and I was feeding him when my husband appeared from nowhere and declared, “I won’t be available today evening. I have a lot of work. So I won’t be playing with the kids today”. My mind had already slapped him twice. But my heart reminded me that my hands were not free and it’s better to just ignore them. So I nodded.

My boss wanted the project to be completed by the next day and here I am struggling with two kids. Okay. Let me focus. I put the younger one back in the crib and put the laptop on my lap. And there goes the fire alarm. The elder one wants to poop. I hurried her to the toilet, waited for her to finish, cleaned her, and was back in a jiff. Then I sat with my laptop for about 15 minutes, my fingers dancing to the rhythm of the song my daughter was singing, ‘Rain rain go away’ and my mind trying to remember what I was doing. After a lot of thinking, I am back in action.

2 lines of code and the younger one has already started crying. I hurried to him, took him and suddenly took my phone and recorded my findings. Can’t spare another 15 minutes on thinking. Smart me!

I went to the kitchen and gave a quick look at the baby’s lunch. Came back, changed his diaper, and put him back in the crib. I looked at the clock and realized that it is already lunchtime. I quickly heard the recording and made up my mind on what needed to be done next. But the sound of my keyboard was overridden by the Teams call. Okay. Now what? I quickly connected my new bluetooth headphone and took the call. On the other end was my colleague who had the same doubt he had years back. I cleared it and quickly did some of my code changes as well. It’s already quarter past two and my little ones have given the hunger cues.

I rushed to the kitchen and took a quick look. The elder one needs either fish or egg for lunch and as an add-on and there is no fish today. I took out an egg from the refrigerator and prepared scrambled eggs for her. I took her lunch and rushed to the sofa only to see her half asleep. I woke her up and started bargaining. No lunch, no cocomelon. And there she is, fully awake and ready for lunch. I switched on the television and the smart youtube now shows only cocomelon in the recommendation. 45 minutes of cocomelon and the plate was still half full. I asked her whether she was full. She said she needs more rice. Poor hungry child. Or the cocomelon lover? I somehow finished her lunch and came back with the baby’s food. Started feeding him his favorite rice porridge and it is already 3 o’clock. Since Corona has shown its bad face and work from home has started, I have given 3 – 5 as my available time. I quickly cleaned the baby and put him back in the crib. Switched off the television and my elder one started her usual tantrums, to which I do not respond much nowadays.

I had a meeting at 3 and I joined 15 minutes late. In the background was my daughter’s screaming and so I muted the meeting. In another 15 minutes, she found herself something to play on and was distracted. The meeting was going at a very good pace, with me explaining things, arguing for what is right and I felt like a very bold woman inside. But that didn’t last for long. The baby started crying and I had to put the call on mute again. I checked on him and he has pooped. OK Life. I am ready for round 2. Took him and started cleaning. In the meeting, people were asking for my suggestions. I had a few in my mind but all I could think about was poop. No. I did better. I said, ‘All is well’.

Meeting ended at 4 o’clock. I fed my baby and gave him to my MIL who was already tired after the kitchen chores. Took the elder one on my shoulder and tried to put her to sleep. By half-past 4, the climate suddenly changed inside the house. Yes, you guessed it right. Both my little monsters have slept. I started my work, seems like the deadline is moving closer and closer and I still have lots to finish. And then came the villain – the blocker issue. I made a few changes to the code. But he is still there. Again I made some changes and was pretty sure I nailed it. But he is still there with a sword out. Then it was a game of thrones (codes) that happened. I died many times but came back to life with the help of Melisandre, the fire lady (read StackOverFlow), and killed the white walker (blocker issue). Suddenly Sam called me from behind and asked me whether I could make tea for him. Whaaaat??? Waitt… I was so into game of thrones… It is not Sam. It’s my husband. Oh, and he wants tea. I made notes of what I did to fix the issue and hurried to make tea.

My kids have woken up. Prepared oats porridge for the baby and asked MIL to feed him and I fed my elder one who always wants her bottle the first thing when she wakes up. I deployed all the code and asked QA to start testing. My husband rushed back to his room and started working. I was forced to stop working as both kids now want my full attention. The elder one started playing in front of the house. I sat nearby with my younger one. What followed was a series of phone calls from the office. I felt like a machine, replying to the call with one hand, handling the baby with the other hand, and watching the toddler. I could barely notice the playing kid as the one on my lap has switched on his excitement mode. Suddenly I heard the kid crying and I rushed to her with the baby in one hand. She fell down and was crying helplessly. Hearing the screams, my MIL rushed to me and took control over the baby who did not understand why his sister was crying and he started crying because he doesn’t know what else to do. I took the crying kid on my shoulders and brought her inside. Gave her a biscuit with paste. It’s her term for a cream biscuit. Her eyes glowed seeing the biscuit and was now happy.

MIL put the baby in the crib and headed to the kitchen. It’s tea time. He started crying. He has outgrown the crib and hates being put on it. I took the baby and fed him. I looked at the clock and it’s 7 pm. This marks the worst time of the day. FIL and MIL are in the living room and have started watching serials. OMG. I hate serials and it’s horrible to watch it. So I handed over the kids to in-laws and went to the kitchen. If you need anything other than wheat dosa and coconut chutney for dinner, then DIY. That’s the rule of the house. So I prepare dinner for kids and husband, wash and sterilize the bottles and wash the utensils. By 9 pm, I’ll start feeding the kids and by 10 pm, I’ll put an end to the dinner program. Kept the bottles, milk, water, flask ready and called my husband to come down. He came back and we together with the kids went up. He changed the elder one’s dress while I changed the younger one’s. Fed milk to both and switched off the lights. Usually, I sleep before my daughter sleeps. But this particular night, I was not able to sleep. I kept thinking… thinking about my aspirations, how much time I spent in the office before my wedding. Things were not different even when I was pregnant with my first baby. But everything changed drastically after my daughter was born. Sometimes, I wonder, how do women thrive in the IT field? I took my phone and googled: ‘percentage of women employees in higher positions in the IT field’. This came up as the first search result.

An analysis indicates that over 51 per cent of entry-level recruits are women; over 25 per cent of women are in managerial positions but <1 per cent are in the top level/C-Suite (Raghuram et al. 2017).

No wonder why the percentage is very low. After you have children, your responsibilities double. Men also have responsibilities. But I wonder how big it is when compared to women. For example, my husband today said he has work, so he won’t be playing with kids. OK, Acceptable. But what if I have work? Can I run away from my responsibilities? Suppose I have a meeting or I have lots of work, is it OK not to bathe the kids? Is it OK not to wash the kids when they poop? Is it OK not to feed them? Yes. That is the basic difference. A father can skip his responsibilities for a day. But a mother cannot.

Srishti-2021   >>  Poem - Malayalam   >>  ധൃതരാഷ്ട്രം

Dileep Perumpidi

Tata Consultancy Services

ധൃതരാഷ്ട്രം

 

ഇഹത്തിൽ വിരിയുന്ന ഓരോ  തുടിപ്പിനും 

ധന്യമാം ജീവിതം നല്കുന്നതെന്തോ 

അതുതാനീ ഭൂമിയെ  സ്വർഗമാക്കുന്നതും 

സ്നേഹമാം ആഴിതൻ അലകൾ നിസ്സംശയം 

 

എങ്കിലും നാമെല്ലാം മനസ്സിൽ കരുതണം 

അലകൾ  വളർന്നാലും നാശം  വിതച്ചിടാം 

ഇഹത്തിൽ  നരകത്തിൻ  വിത്തുകൾ  പാകിടാം 

അമിതമാം സ്നേഹവും വിഷമതു നിശ്ചയം 

 

തന്നോട് തന്നുള്ള സ്നേഹം വളർന്നിടാം 

ഞാൻമാത്രം ഈലോകം എന്നുധരിച്ചിടാം 

ഹീനമാം വഴിയിൽ എന്തും നേടിടാം 

താന്താൻ ചെയുന്ന  അതിസ്നേഹം സ്വാർത്ഥ 

 

ജാതിമതാതികളെ  അമിതമായ്  രമിച്ചിടാം 

വർഗത്തെ  മാത്രം മനസിൽ പതിച്ചിടാം 

ഉള്ളത്തിൽ  മുളളുള്ള വേലികൾ പണിതിടാം 

അതിസ്നേഹം വർഗീയ വിഷമെന്നും ഓർക്കണം 

 

അധികാരിവർഗ്ഗങ്ങൾ  അഴിമതി  കാട്ടിടാം 

അനർഹരെപോലും അര്ഹരായ്മാറ്റിടാം 

അർഹരെകാണുമ്പോൾ  കൈകൾ മലർത്തിടാം 

സ്വജ്ജന സ്നേഹത്തിൻ  തിരുശേഷിപ്പുകൾ

 

ധൃതരാഷ്ട്ര സ്നേഹത്തിൽ  അന്ധരാകും ചിലർ 

എന്തിനും ഞാനുണ്ടെന്നോതി വളർത്തീടും 

തെറ്റുകൾ  സ്നേഹത്തിൽ കാണാതെ പോയീടാം 

ധനത്തിൽ ധർമത്തെ മറക്കും അനീതികൾ 

 

സത്യത്തിൻ ദീപം മുറുകെ പിടിക്കണം 

ധർമ്മമാം എണ്ണ  തുളുമ്പാതെ കാക്കണം 

ഉലയാതെ നോക്കണം നീതിതൻ തിരികൾ 

സ്ഫുരിക്കുന്ന നാളങ്ങൾ  പ്രകാശം പരത്തട്ടെ

Srishti-2021   >>  Poem - Malayalam   >>  ഓർമ്മയിലെ തേനച്ഛൻ

Kannan Divakaran Nair

Infosys

ഓർമ്മയിലെ തേനച്ഛൻ

 ഇനിയോർമ്മവഴികളിൽ 

കാത്തുനിൽക്കുന്നച്ഛൻ

ഇനിയോർമ്മവഴികളിൽ

കൈപിടിക്കുന്നച്ഛൻ

കരളിലെ വാത്സല്യം

ഓർമ്മതൻ കൈകൊണ്ട്

കരയുമെൻ കരളിലേക്കു-

രുകുന്നൊരുരുളയായ്

സ്നേഹത്തലോടലിൻ തേനും 

വയമ്പുമായ് ചേർത്തച്ഛൻ.

 

മടിശ്ശീല ചോരുന്ന പഞ്ഞമാസം

പണ്ട് പുസ്തകം വാങ്ങാതെ

പടികടന്നെത്തുമ്പോൾ

പിടിവാശി കാണിച്ചൊരെൻ

പിഞ്ചു കൈപിടിച്ചൊരു-

കുഞ്ഞുതേങ്ങലായ്

മഴയിലേക്കൊഴുകിയോൻ.

 

പിറ്റേന്ന് പള്ളിക്കുടം വിട്ടു-

വാടിയ ചെടിയുടെ പൂവുപോൽ 

കവിളിൽ നിരാശയും പൂശിവരുന്നെന്നെ 

കഥകൾ കിളിക്കൂടു കൂട്ടുന്ന

വായനശാലതൻ മുറ്റത്തുനിർത്തിയി-

ട്ടഴകാർന്ന പുസ്തക

വാതിൽ തുറന്നച്ഛൻ.

 

അച്ഛൻ തുറന്നിട്ടതൊരു കോടി സൗഭാഗ്യം

അച്ഛൻ മെനഞ്ഞുതന്നൊരുനൂറു സ്വപ്നങ്ങൾ 

അച്ഛനെക്കാളുയരാൻ വാരിയെടുത്തെന്നെ 

പ്രാരാബ്ധമുന്തിയ ചുമലിലേറ്റിക്കൊണ്ട്

അറ്റമില്ലാത്ത വിശാലമാമകാശ

മുറ്റത്തു നിർത്തിയിട്ടിരുകൈകളും പിടി-

ച്ചാവോളമാശകൾ അല്ലലറിയിക്കാതെ 

നിറവേറ്റിയതിലൂടെയെന്നെ നയിച്ചവൻ

 

ജീവിതസന്ധ്യയിൽ എന്റെ കയ്യും പിടി-

ച്ചെന്നും കഥകൾ പറഞ്ഞ സായാഹ്നങ്ങൾ

ഒറ്റയ്ക്കു നിന്നു ഞാൻ ആകാശഗോപുര

മുറ്റത്തു തിരയുന്നതെൻ

ബാല്യസ്മരണകൾ

മോതിരവിരലിലാപ്പിടിയില്ല പിന്നെയോ

നിറയുന്ന കൺകളിൽ ഒരായിരം താരകം 

 

നീലയും ചോപ്പും വിരിച്ചൊരാ സന്ധ്യയിൽ

അത്യുന്നതങ്ങളിൽ അച്ഛനാം താരകം

നീറുന്ന ദുഃഖങ്ങൾ കൊത്തിവലിക്കുമ്പോൾ

തേനൂറുമാശ്വാസത്തെന്നലായോർമ്മകൾ 

 

 

 

 

Srishti-2021   >>  Poem - Malayalam   >>  നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങൾ !!

നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങൾ !!

കരയുടെ മാറിൽ യുഗങ്ങളോളം ചാഞ്ഞുറങ്ങാൻ കഴിയാതെ പോയൊരു തിരയുടെ നഷ്ടസ്വപ്നം...!!

 

എന്നും തഴുകുന്ന തടാകത്തിൻ ആഴത്തിൽ, ചുംബിക്കാനാവാഞ്ഞത് കാറ്റിന്റെ നഷ്ടസ്വപ്നം... !!

 

ഒരേ പൂവിന്റെ മധുരം നുണയാനാവാഞ്ഞത് ശലഭത്തിൻ നഷ്ടസ്വപ്നം.. !!

 

ഞാൻ എന്നെ മറന്നൊഴുകിയ ജീവിതയാഥാർഥ്യത്തിൽ, സ്വപ്നത്തിൽ ചിറകരിഞ്ഞു വീണു പോയ കവിതകളൊക്കെയും എന്നുടെ നഷ്ടങ്ങളായിരുന്നു... !!

 

എഴുതുവാൻ മറന്നെന്റെ കവിതകളെ, ആടുവാൻ മറന്നെന്റെ ചുവടുകളെ, 

നിങ്ങളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ കൂട്ടിലടച്ച എനിക്ക് മാപ്പു തരൂ....!!

Srishti-2021   >>  Poem - Malayalam   >>  ജന്മങ്ങൾ

Renoy G

Infosys

ജന്മങ്ങൾ

 

ഭജിക്കാം മൂന്നായി നമുക്ക് സ്നേഹത്തെ

മുറിക്കാം അതിലൊന്നിനെയച്ഛനുമമ്മയുമായി

പ്രണയിനിയോ ഗൃഹണിയോ രണ്ടാമതാകാം

ഒടുവിലത്തെതോ മക്കളിലുമൊതുക്കാം

 

നീ കൊടുക്കും പേറ്റുനോവിൽ

കനവുകൾ കണ്ടുതുടങ്ങും മനസ്സുകൾ

നിൻ കൈകാൽ വളരുമ്പോഴാനന്ദക്കണ്ണീർ

പൊഴിക്കും മിഴികൾ

അന്ത്യശ്വാസംവരെയും നിൻ നേരുംനെറിയും

ന്യായീകരിക്കുന്ന ഹൃതുക്കൾ

നിനക്കായി ലോകത്തിനോടെന്നുമെപ്പോഴും

പൊരുതും പോരാളികൾ

നിലവുംശരീരവുമെത്ര കാർന്നുതിന്നാലും

നാളെ നീ മറക്കില്ലെന്നാശിച്ചവർ

സത്യത്തിലിവരല്ലേ നീ ത്യജിക്കും

യഥാർത്ഥ ദൈവങ്ങൾ

 

പൊരുതിയതാർക്കോ സ്വാർത്ഥമായി

നീയായുസ്സിൽ  അതിവൾ

നിന്നിൽ കാമവും വികാരവും

നൊമ്പരവും നഷ്ടവുമുണർത്തിയവൾ

എവിടെയോ പോയ്മറഞ്ഞ നിൻജീവിതം

വരുതിയിലെത്തിച്ചതരോ അതിവൾ

നീയില്ലാതെനിക്കൊന്നുമില്ലല്ലെന്ന

സ്ഥിരമിഥ്യയെ പുഞ്ചിരിയോടെന്നും വരിച്ചവൾ

എത്ര മുടിച്ചാലും നശിച്ചാലും

നിനക്കായിയെന്നുമിടത്തിൽ കാത്തിരിക്കുന്നവൾ

മരണശ്വാസം വലിക്കുമ്പോൾ

തലചായ്ക്കാൻ ഇവൾ മടിയില്ലെങ്കിലയ്യോ കഷ്ടം

 

നിൻ ചേഷ്ടകൾക്കെല്ലാം

ഇരുമടങ്ങായി തരാൻ ജനിച്ചവരിവർ

ദേവ തലമുറയാണ് നിന്റെതെന്ന

ധാർഷ്ഠസ്വപ്നം നിന്നിൽ വിതയ്ക്കുന്നവർ

കൊലയോ കൊള്ളയോ നീ

ആർക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്നുവോ അതിനുത്തരമിവർ

മറുതുണിയില്ലാതെ നീ സ്വരൂപിച്ചതെല്ലാം

നാളെ അനുഭവിക്കാനുഉള്ളവർ

അന്ത്യകാലത്ത് നീയേത് ചുവരുകൾക്കുള്ളിലൊതുങ്ങണം

എന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നവർ

ഒന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ ഇവരല്ലേ

നിൻ ജന്മഹേതു എന്തെന്ന് അറിയിക്കും ഗുരുക്കന്മാർ

 

ശുഭം

Srishti-2021   >>  Poem - English   >>  The covid times

The covid times

The covid times

 

of all the boundaries

set for sure

we try to vandalize

from mother nature

 

Pack and toddle

Indoors to indoors

Hold your breath

In fear of contact

The beat is clear

like the clock is stuck

 

Roam for the unseen

space that is native

speak of the unsure

time that seems naive

The beat is clear

like the clock is stuck

 

Love to be with

Miss to be kith and kin

Dare for today may

fear for tomorrow

The beat is clear

like the clock is stuck

 

Cure is a way seen

Life needs a coin

Age is the weigh bar

Immune is the key on a par

The beat is clear

like the clock is stuck

 

Loud is rare

Count is aware

Rule off the news

or be fool of the pools

The be

at is clear

like the clock is stuck

Subscribe to srishti 2021