Skip to main content
Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  BROTHERS

Vishnulal Sudha

ENVESTNET

BROTHERS

My eyes are numb but my vision is open, sharp and keen. They were running here and there all these days, now hiding. I need to catch them. For the last few days they were my only means of survival. They taste sweet, which I understood lately. I kept my breath low to make sure that they never heard me approaching. In a gasp I would snatch one from the lot and swallow it without chewing.

“I should have chewed! Fellow bugs.”

Suddenly I heard footsteps on my back and to my surprise I realized someone was hiding in that dark corner of the kitchen. It's 12:30 AM and the moon is taking a nap to ensure that no one is having any light. I could remember something named electricity and we had it here long back, not anymore. I moved tiptoe towards the corner.

“Am I the prey now!”

I stopped suddenly to see a bald fatty struggling to hide.

“There is no food there my friend, I am surviving on bugs now. You chose the wrong spot to steal”. I am not sure how I could put up that sarcasm at this moment.

“Please don't hurt me. I am not a thief. Please rescue me, otherwise they will kill me.” he pleaded. I could sense his fear.

“Who is following you? And why?” I couldn't control my curiosity.

“They have had me all these while. And today I managed to baffle their eyes and escape through the nook. Now they will hunt for me.” he started breathing heavily.

“Why are they behind you?”

“Because I know the secret behind all our chaos.”

“What secret?” I couldn't stop asking.

“I can't tell you that. It may affect national security.” I could sense a strong glare in his weak eyes.

I took my eyes off him, moved towards the fireplace and sat on my rocking chair. I lighted my cigar and took a deep puff and whirled my thoughts openly on him.

“You suppose that I will help a stranger just by hearing his hallucination. You can leave immediately, otherwise I have a knife handy.”

His glare started fading and tears started flowing. He couldn't sense my thoughts from my dead eyes. He started whispering and I seized it.

“We are under attack. We should stop them immediately.”

“Who is attacking us anyway? The Pakistanis! They know we will tear them off whenever they put a foot on my land.”

“It's not them. It's the Aliens.”

The smoke went in with a gush of words untold and I coughed wild. 

“Aliens! Are you nuts!” I shouted.

“Yes. They have already started attacking us and we have no clue.” He said firmly.

“Where are they? I have not seen the aliens or heard any news about their  attack yet.” My voice was strong, but I felt like something was true in his words.

“Why have you been wearing a mask for the last 10 years?”. He posed that question and I was about to answer, but something stuck me hard.

“So you are saying that Aliens created Covid virus?” My eyes were wide with a lot of questions in them.

“No. They are not viruses. They are the Aliens.”

I was put aback with that answer. I threw my cigarette away and went close to him.

“But how? With less gravity outside, we expect them to be bigger in size. Are you saying that they came from a planet with a bigger gravity!”. I really wanted him to be wrong now.

“You are following Newtonian law. As per relativity theory, there is nothing called gravity. It is just the bending of time and space.

His statement ward off my suspicious eyes to an extent yet I have a bigger question in my kit.

“But how they traveled. How do they attain the speed of light with such less mass?”

He took a pause and smiled. He continued, 

“They never traveled. They just diffused through the dark matter. It's just the intelligence they shared.”

He started to clang sense, but I still have a lot to ask. Seeing my conflicts, he continued.

“It's not our brain that creates thoughts. The thoughts are scattered around, and our brain is just a receptor.”

Shared intelligence. I have heard conspiracy theories of the same in explaining Dejavu and Ouija Board. I was glued to that thought and a bug crawled beneath my foot. I crushed it to paste, took it in my hand and licked it.

At that moment I heard a gunshot and the man in front crumpled. The bullet designed a deep hole in his forehead. And the military entered through the back door.

“You are late.” I murmured.

“Thank GOD, he reached the right place.” They said, smiling at my face. They took his body, disposed it of, and cleaned my floor. After giving me a salute they went out and I continued my writing.

“Keeping equilibrium is the law of nature and we humans broke that law. And it is now our duty to wipe out the unhealthy from the surface of our earth and that is how we will restore peace from chaos. It took us time to make them understand our situation and they gave a nod in helping us. That is the only reason that I never call them Aliens. They are our brothers.”

I kept my pen on the book and went to take a nap. And the moon came out of the cloud with its inherited light.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  പെയ്ത് തോരാതെ.!

Asish P K

Kyndryl

പെയ്ത് തോരാതെ.!

തിരക്ക് പിടിച്ചൊരു ഓഫീസ് ദിവസത്തിന്റെ അവസാനത്തിലേക്കാണ് പ്രതീക്ഷകളൊന്നും നല്കാതെ വേനൽ മഴ പെയ്ത് തുടങ്ങിയത്. ചെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്ന ജോലിക്കിടയിലും അവൻ്റെ ശ്രദ്ധ ജാലകങ്ങൾക്ക് പുറത്ത് പെയ്ത് തുടങ്ങിയ മഴയിലായിരുന്നു. 

മഴയുടെ ശബ്ദങ്ങളുടെ ഏറ്റ കുറച്ചിലുകളൊക്കെ അവനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത് അവൾ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയ്ക്കാണ്. മെസ്സെഞ്ചറിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നത്.

"ഇലിയാ.. നീ വരുന്നോ ഒരു കോഫി കുടിക്കാൻ.?!" 

അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ചിരിയാണ് വന്നത്. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു അധികനേരം അവനിങ്ങനെ ഈ കോൾഡ് സ്റ്റോറേജിനുള്ളിൽ പിടിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്. ഈ മഴയ്ക്കല്ലാതെ ഇങ്ങനെ നിന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കാൻ മറ്റാർക്കാണ് കഴിയുകയെന്ന്.

കോറിഡോറിൽ രണ്ടു ചായ കപ്പുകൾക്കിടയിൽ ഒരു മഴ പെയ്ത് നിറയുകയായിരുന്നു. 

ഇതിങ്ങനെ കണ്ട് കൊണ്ടിരിക്കാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണല്ലേ.?! 

ഒരു മഴക്കാലത്താണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്. മഴ കൊണ്ട് കളിച്ചു നടന്നതിനു അമ്മ എന്നെ എത്ര തവണ തല്ലിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ നിനയ്ക്ക്?! അനുസരണക്കേട് കാട്ടുന്നവനായി പിന്നെയും പിന്നെയും ഞാൻ മഴ കൊണ്ടു.

മഴ പെയ്ത് കുത്തിയൊലിക്കുന്ന വെള്ളത്തെ തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു കുട വീശി നടന്ന പത്തു വയസ്സുകാരൻ, പാട വരമ്പത്തു നിന്ന് പരൽ മീനുകളെ പിടിച്ച് കുപ്പിയിലിട്ട് അത് പെറ്റു പെരുകുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന അവൻ്റെ രാത്രികൾ. അത്ര നനുത്ത സ്വപ്‌നവും കാലവും എനിക്ക് പിന്നീട് ഉണ്ടായിട്ടില്ല.!

നിരതെറ്റിയ ഓടിന്റെ ഇടയിലൂടെ പാത്രങ്ങളിൽ ഉറ്റി വീഴുന്ന മഴ കവിതകൾ. തോരാതെ ഇരുണ്ട് പെയ്ത് ഒരു കള്ള കർക്കിടകം കവർന്നെടുത്ത അച്ഛമ്മയുടെ കഥക്കൂട്ടുകൾ.. നനയാൻ കൂട്ട് വന്ന് ഒരു വേനൽ ചൂട് പകുത്തകന്ന അവളോർമ്മകളെ, ഈ തിരക്കിലേക്ക് പറിച്ചു നട്ട ഒരു ജൂൺ മാസത്തിന്റെ ആദ്യ മഴക്കുളിരുകളെ.. ഒറ്റയ്ക്കൊരിടത്തു മഴ ചാറ്റലേറ്റ് പനിച്ച് കിടന്നവന്റെ ഓർമ്മച്ചൂടുകളെ.!

പിന്നെ പപ്പേട്ടൻ സമ്മാനിച്ച മഴയെ.. നമ്മുടെ ക്ലാരയെ.

" ഓ.! അതെന്താ പറയാത്തതെന്നു വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നായിരുന്നു.."

അതല്ല.. നീ ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ ക്ലാരയ്ക്ക് കൂട്ടായിട്ട് ആ മഴയെ.. അതിന്റെ നനുത്ത കുളിരല്ലാതെ വേറെ എന്തേലും ചേരുവോ.?! വിരഹത്തിൻ്റെ, നഷ്ടത്തിന്റെ, സ്നേഹത്തിന്റെ, സന്തോഷങ്ങളുടെ, കരുതലുകളുടെ ഓർമ്മകൾ അല്ലെ.. ഇലിയാ ഒക്കെ.!

മാനത്തു നിന്ന് ഓരോ തുള്ളിയും തണുത്തുറഞ്ഞു പെയ്ത് നിറയുന്നത് ഈ മണ്ണിലേക്കാണെന്നാണോ?! അല്ലെ.. അല്ല.! 

ഈ ഗന്ധം അത് ഓർമ്മകളുടേതാണ്. ഉഷ്ണക്കാറ്റേറ്റു വരണ്ടു കിടക്കുന്ന ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് ഓരോ മഴക്കാലവും പെയ്ത് നിറയുന്നത്.

ഒരു പെരു മഴ പെയ്ത് പോലെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് നിർത്തി അവൻ ചോദിച്ചു., ഈ മഴ കാണുമ്പോൾ നിനക്ക് എന്താ തോന്നുന്നേ ഇലിയാ.? 

മഴയെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ, പെയ്യുമ്പോൾ പിടഞ്ഞെണീറ്റ് ഓടുന്ന നിന്റെ മനസ്സിനെ.. അല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് എന്നിലേക്ക് ആദ്യം ഓടിയെത്തുക.

നിന്നോളം ഈ മഴയെ സ്നേഹിക്കാൻ വാചാലനാവാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക.!

അവൾ ഉള്ളിലെ ഉത്തരത്തെ മൗനത്തിൻ്റെ നനവിൽ ഉളിപ്പിച്ച് എന്തോ പുലമ്പി പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഓരത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു.!

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  I, Me, Myself

Reshmi Nair

SAP SE

I, Me, Myself

In a small town far away from here, was the home where I grew up with my many brothers and sisters, so many that it resembled a school dormitory rather than a respectable family turf. Being the youngest in a large-in-number but low-in-income family, life was far from what you’d expect someone like ME to have. My parents and I were like chalk and cheese. Having had no access to education, they blamed it for every lack in their life. It would have been easy to ignore their repeated rants or even sympathize with their perceived huge loss, had they not thrust upon us the compensatory obligation of being scholarly and doing something big with our life. In principle, I agreed it was the only hope for ordinary, run-of-the-mill people, like my siblings for example, but definitely not so for me, the one showered with ravishing, good looks and freakish charm!

 Consequently, memories of school days are a giant blur of buzzing conversations around exams, grades and adulations for my supposedly intellectual and hardworking brothers and sisters. Not once was a passing remark ever made about my looks and personality. Sometimes I accusingly questioned them about it and only heard mumbles about already doing a good job of it myself! Which is kind of true and why not? That was my only solace in that dull and monotonous existence then.

 After we completed school, the rest of them, conveniently escaped the drudgery at home, finding some cool job for themselves. I was the only one left behind and heartlessly bullied into doing all the housework, the official reason quoted as me having the most free time! As if it was my fault that school grades were the main yardstick for all the jobs I was interested in! The system needed a total overhaul in my opinion, for it was clearly inadequate in distilling class from mass and unearthing rare gems like myself! In the interviews I attended, it was easy to tell from the indulgent smiles I often received, the incredible impression I was creating. Probably it wasn’t every day that they met someone with my calibre and talent. I guess something terrible happened to them afterwards, for there was no way to explain why I never heard from them ever again! Poor souls, may they rest in peace. 

After a while, I gave up on my job search. Some people and some ideas are ahead of their times I had heard. I was obviously one of them. I was sure the day would come when people would come begging to me offering me ridiculous sums of money to get me to grace their workplace. Wonder how disappointed they’d be when I rejected them one after another. Anyway, until then, I’d rather allow only the deserving, privileged few to enjoy my company and to shine in my reflected glory. It was so gratifying those days, to have the luxury of time and quietude to admire my striking handsomeness in the full-length mirror in my parent’s bedroom!

 It took me a great deal of mental strength and perseverance every day, to wean myself from that delightful hobby of mine and get some cooking and cleaning done at home. Of course, I did only the bare minimum, just enough to avoid having to endure long drawn lectures on my apparent laziness or their exaggerated tales of tiredness after work! I heard my mom mutter once in a while, how I ever came to be her son! Sure, I never understood that either. In fact, truth be told, even my dad was not so great looking either!

 Since the jealous lot had no appreciation of finer things in life, I made it a point to make them aware that I was doing them a huge favor, dishing out delicacies’ day after day! My family lapped up the food every evening, polishing the pan clean and constantly complaining that I cooked so little. Since early dinner was key to good health, I obviously ate much before they all came in, but not without first ensuring that there was more than half of the food still left for them. In spite of such generosity on my part, they grumbled & whined and made fun of what they called, my growing potbelly! By the way, I will let you in on a little secret. I understood very soon that I could use my fine cooking skills and control over the kitchen to my advantage. I tried to create a divide between them by intentionally serving larger portions of food to those, who could serve my purpose in some way, buy me a new shirt for instance or maybe those tempting snacks from the newly opened bakery! 

However, most of the time, the nasty gang always teamed up and made me the butt of their jokes, targeting my supposed sloppiness and ignorance. If the microwave didn’t agree with the metal spoons, they should put LARGE stickers on it as a reminder, I say! On the other hand, if you care to look at the positive side, it did give us a good opportunity to renovate the old dull & dowdy kitchen we had! You’d expect at least one of them to have the sense to drop their ego and thank me for it explicitly but no, nothing! Being gifted with the art of reading human emotions, words were really not necessary for me. I did understand their unsaid words, when they all kept nodding their heads and looking at me, eyes wet with gratitude, I assume?

 What they called jokes always felt like insults to me and I kept them safely tucked inside my heart to make them regret every single word, one day. Those days, it was my favorite pastime to plot and plan ways to get back at them. Randomly, I feigned sickness and had a relaxing day in bed and got them to do their rightful share of work at home. They really struggled with it since half their time went in searching for stuff in the kitchen. Apparently, my kitchen practices & methods were too unconventional and disorganized for them! Anyway, I found such days immensely joyful and once in a while, just for some added fun, prodded them in the wrong direction, causing them to lose more time and create a much larger mess! That should deter them from laughing at me next time!

 Eventually, the time came for me to say goodbye to this life. It was, understandably, an immense internal struggle for my family to see me go, but they put up a brave front, smiling through all their pain. I decided to get married and move out with my wife into her house in the city. That was a much more respectable address for a person of my stature. My wife was rather plain looking, and I could understand why people looked so appalled during our wedding. But being born a fair person, I believed in uniform distribution of beauty among all families of the world, instead of selfish hoarding in one family. With me present, the scale was already tipped too heavily in our favor. Personally, I also think most people cannot handle beauty gracefully. Generally, I find them extremely snooty and full of themselves. I wasn’t up for leading my life with that sort of a person. With a well-paying job and university grades that the job market scurried behind, my wife was a wise practical choice to live a life of comfort. In fact, I realized my potential as a marriage adviser. I see so many halfwits marrying for the sake of love, whatever that means! If they had half my brain, they could easily realize that these petty romantic ideas were of absolutely no practical use.

 Things worked out as per plan and finally I had some respite from the hard life I had endured so far. Perfectionist that I am, I was pretty annoyed with myself, when I discovered my wife’s cooking skills were so horrid! I benevolently agreed to give her some time to come up to the mark when she begged me to. She was desperate to make up for it so every day before she left for work, she cleaned the house and did the easy preparatory job of cleaning and cutting the vegetables and keeping things ready for me.

Soon we had a few kids. Kids got my good looks to a large extent thankfully. Not as much, but good enough. Though cute and sweet, they really meant more work. My wife wanted to take a break and stop working to take care of them! How ridiculous!! What use is university education when you can’t understand simple things in life such as knowing that having a job is a prerequisite to having money to feed the kids! It took a lot of my persuasion skills and tactics to keep her on track. Seriously, life can be so difficult at times. During this period, I noticed some changes in her. Her looks deteriorated by the day, as if it was even possible! You could hardly find her eyes, which seemed to be continuously disappearing into a sinkhole in her face and her scarecrow-like appearance in the clothes she wore. Not to mention how she always went around in the house, looking tired and unhappy. People can be so focused on negatives all the time!!

As my kids grew, they were mine to shape and shape I did. Since I got to spend a lot of time with them at home, I got the opportunity to ease my painful childhood memories by telling them all about it, as much as I pleased. They were eager listeners, and their young minds were easy to extract sympathy from and manipulate. Oh wait, did I say ‘manipulate’, I meant ‘shape’ of course. They loved me more than anyone else and were gradually full of hatred towards anyone who insulted me. It was so satisfying to see their intense desire to protect me from the harsh outside world, which now was getting increasingly mean to me for reasons beyond me. The children sometimes even took on their mother who obviously didn’t care about them as much as I did, for I was the one who was the unconventional stay-at-home father. I didn’t care what the world thought. All I cared for was to be at home with my kids. My kids got to know that very well. They loved me dearly for it. My wife did try to bring up some story on how she wanted to stay at home post the kids etc etc and I had to endlessly remind her not to bring up old stories from the past, which no one can judge if they are true.

As my kids grew, life went on getting better and better. They learnt much of the work at home and I could start delegating some of my work to them. At last, the opportunity to rest my tired, overworked bones! Sometimes I caught the kids wondering out loud why I couldn’t do some of the things that their mom or someone else could. I made sure I clarified their doubts immediately, with an in-depth explanation of how my work and talents were in a totally different league compared to others. Wrong notions need to be corrected, before they grow into opinions. I used a good balance of tactics to solidify my position in the family. Most of the time I tearfully reminded them of the pitiful childhood I had and that they must be ashamed to cause me more misery with their hurtful comments. If not for my supreme sacrifice and decision to stay at home, despite having multiple job offers in hand, they would have been at the mercy of a terrible nanny, as babies. At other times, when I had no patience for long explanations, I unleashed my fury, successfully scaring them into never daring to bring up such a topic ever again. On few occasions, when it was possible, I saved my face, from what could appear like a stupid mistake, by blaming my youngest one for it. She was too young to defend herself or prove it otherwise, anyway. It wasn’t always easy as you can imagine, but things were in control.

That’s when Tom walked into our life. He was my daughter’s boyfriend and was to stay with us. Guess all that education was putting fancy ideas in my daughter’s head. I wonder what she saw in him. Despite my early influence, she had allowed him to capture her imagination, floored by his apparent smartness and intellect. Any new person was grossly unwelcome in my family. I had easily warded off everyone else before, preventing any trouble in my paradise. But this time, I couldn’t be too direct in my attacks and had to make calculated moves.

Tom was obviously extremely delighted by his luck in getting the opportunity to be a part of my family. He went around happy and cheerful, eager to take on large portions of the housework and even give up his share of dessert, if I wanted a second helping. You could call him a little too needy perhaps, trying to do all that to create an impression. My daughter’s love for him seemed to rise with every such incident and it enraged me when she tried to help him with the work or ate less to accommodate him. I did drop hints about my displeasure, which surely upset Tom, for I could see his face drop from time to time. Contrary to expectation, he continued complimenting me in front of others very generously, obviously to get my approval. That did soften me a bit at times, I must admit.

But obviously I always felt threatened by his presence. He was after all, an outsider who had not been moulded the way the rest of my family had been and as long as they had been. I could use his apparent kindness and good will for a while, but I needed a good strategy to gain an upper hand over his free spirit.

Tom was poles apart from my nature. He was crazy and stupid to poke his nose into each and every work, trying to do stuff, he had never previously done. I had a very good idea of what I could do and could not do. I wasn’t stupidly overconfident like him. It served him well when others poked fun at his mistakes. I made sure I highlighted these situations to everyone in the family and sniggered at him the most, making sure to drag the discussion on it, as long as I could. So much arrogance and know-it-all attitude wasn’t good for anyone. For most part, Tom acted to laugh with others at himself, seemingly unaffected by my jibes. But I was hoping that if I continue with this, I will succeed in breaking him down one day.

I kept a hawk’s eye on Tom. With persistence, I knew I was getting on his nerves by my constant nagging and fault finding. I was waiting for him to lose his control and react angrily to me. I seized those opportunities to remind my family of how innocent and docile I was and how, like everyone else in my life so far, Tom too, had begun to be mean to me. My family, of course, easily swayed.

Gradually I could see the change in Tom. My methods were working. He was no longer the carefree, cheerful man he earlier was, always cautious and full of self-doubt around me. It was such fun to see him work harder to make up for his slack and apologize far more times than he would have thought possible before. At times, I was pleased to note that he let me win arguments and had sudden inexplicable episodes of dumbness. Appeasement techniques, you see. The more he tried, the more I scavenged for problems in his attitude, his words, the work he did, the way he spent money and so on and so forth. Tom doubled his efforts to keep me happy, but I wasn’t going to allow him a breather.

I was beginning to feel in control all over again and enjoying my dominance until it abruptly ended one day, when Tom left my daughter to go live in another city. Didn't even bid me goodbye. Thankless man. I had already planned many interesting mind games to play with him, so his sudden exit annoyed me. Since I had the momentum going, I continued them with my wife or my kids, as I pleased. My wife had noticeably gone very quiet and unresponsive. As our kids left town for their jobs, her face kept growing sterner and sterner by the day.

The other day, she told me she had quit her job, which outraged me initially, until I heard she had found a better paying one, albeit in a far-off city. I told her in no uncertain terms how annoyed I was of being intimated so late. She quickly accepted her mistake and said she’d compensate for it by going there alone to begin with and manage all the initial settling down by herself, to spare me the discomfort at this age. I don’t have her new address or phone number yet, as she had absentmindedly misplaced them somewhere! She told me she’d come and pick me up later since I haven’t ever traveled all by myself. That’s always been just too much stress for me. It’s been a few weeks now and she hasn’t called yet. Kids had come to help her pack, when she was leaving, and I haven’t heard from them either.

 

Don’t know why but I have this strange fluttering in my stomach. I haven’t been alone in a long time but for a smart person like me, it shouldn’t be a problem, should it? 

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  Seventeen minutes

Amalda Christine Wales

Allianz Technology SE

Seventeen minutes

Three minutes

===========

“If you are trapped under the snow, close your mouth so snow doesn’t hinder your airway.”

Elijah’s chest heaved with the effort to breathe. With every inhalation, he noticed a pang in his chest. Maybe he had a broken rib? He closed his eyes, took a deep breath despite the pain. Everything is going to be fine. Any minute, someone would come find him. Before evening he’d be sitting at home drinking some soup. Yes, it will be fine. Elijah tested moving his arms, then his legs. He couldn’t feel his legs and when he breathed in, he began having a coughing fit. He was stuck in the snow and he couldn’t move. There was not much wiggle room. He lay on his back, his legs buried under the debris and the snow had numbed his feet. His ears rang. He tried to move his right arm, easing it out from under a slab of what seemed like ice. His watch had shattered from the impact, in all likeliness, so was his wrist. He tried to click on the buttons of his watch to see if it would light up. It stayed dark. He could see faint outlines now, unlike the darkness that filled his eyes earlier. Perhaps his eyes had adjusted to the dark now. Ignoring the excruciating pain, he held his right wrist with his left arm. He could sense a slight inflammation, but the ice had paralyzed his arms. He couldn’t perceive any pain. In fact, he couldn’t experience anything. Perhaps for the best.

Five minutes

==========

“Even though snow is porous and contains a lot of trapped oxygen, victims breathe their exhaled air, leading to carbon dioxide poisoning.”

With increased resolution, Elijah pushed against the weight, trying to dig himself out. That’s the initial step in trying to get yourself from underneath the rubble. Or in his case, snow. He was not wearing any gloves. As he shoved the slab of snow with his bare hands, it stung his fingers. The cold burns too, even though people often forget it. His fingers were so numb, he wouldn’t have known if they fell off. He tried to move his legs, but the weight of the snow was pressing down on him. He tried again. Breathing was becoming a chore. Snow is not as dense as normal rubble, so Elijah could breathe through it, for now. He could feel the time running out. It wouldn’t be much longer until all the oxygen ran out. He would just be inhaling all the carbon dioxide he exhaled. Elijah stopped moving. He could feel the panic set in. Elijah wouldn’t think about dying underneath a heap of snow, he just wouldn’t. At least Mel wasn’t home. She would be out of danger. He wouldn’t think of Mel now. He stubbornly refused to think what Mel would think when she heard. So he wouldn’t panic. Elijah couldn’t afford to panic. If one panics, their breathing would be irregular, they would take up more oxygen than a relaxed person. That’s what the handbook for search and rescue operators had said.

Elijah knew that book inside out, of course. It was his part-time job.

Six minutes

=========

“If you can move, use swimming motions to fight your way to the surface of the avalanche.”

Elijah tried to push the debris away once more, with a mighty push. His arms ached from the effort. For a moment, he felt victorious. The snow was parting towards the sides. He tried again as he tried to sit up and push some off his chest. He barely had time to blink as a dislodged slab of ice fell straight onto his face.

Seven minutes

=============

When he came to, Elijah tasted salt. Swallowing the warm blood that pooled in his mouth, he analyzed his situation. He had cut his tongue. A significantly heavier slab of ice rested on his chest and face. Great. Just when he thought it couldn’t get any worse. His nose throbbed. He couldn’t reach out to touch his nose to relieve some of the pain. His arms felt cemented beneath the snow again. The cold was numbing his pain, though. He tried to move his arms from his side arduously. He freed one arm and wrenched the other. Elijah felt a twinge of hope. His arm was coming loose. However, instead of releasing his arm, he felt himself sinking further into the snow. His heart hammered against his chest. Belatedly, he remembered the caution from his handbook.

“The human body is three times denser than avalanche debris and will sink quickly”

Nine minutes

==========

“As the snow slows, cup your hand or arm over your mouth so you will have an air pocket”

When Elijah finally felt himself not sinking any longer. He allowed himself to breathe in. He dug his arms out with ease this time and cupped them against his mouth and nose, trying to create an air pocket. The cold was getting to him, his legs were cramping. His body heat had melted the surrounding snow, soaking his clothes. He mentally cursed himself for not wearing his leather jacket. It would have kept him warmer. Instead, he had worn his old, threadbare windbreaker. And now he was wearing wet clothes, buried under heaps and heaps of snow. He took caution to not move around further. He didn’t want to sink any deeper.

Twelve minutes

============

“With a sizeable air pocket that is open to the outside, you can avoid suffocation, but you still risk hypothermia and shock.”

Elijah was shivering now. He couldn’t stop himself from shaking all over. He tried shifting around now to warm himself. His breathing was shallow now. Never a good sign. Well, at least he was relaxing. His eyes were closed now. If it wasn’t for the cold and the snow, Elijah could have sworn he was just taking an afternoon nap. Snow covered his eyelashes, making it difficult to blink. Maybe he should keep his eyes closed. He gulped in the air. He had only a little longer. The reality of the situation was unsettling. His thoughts strayed to Mel again. He couldn’t bring himself to think about her now. Not when he was so helpless.

Fourteen minutes

==============

“Wait for rescue. Stay calm. Conserve oxygen.”

Elijah felt his heart speed up. There was a tightness in his throat he couldn’t explain. He had probably been under the snow for over 10 minutes now. He knew he had to stay calm, but knowing and doing were two different things entirely. Elijah was a part of the mountain-search and rescue team. He should know better. But the snow was unforgiving. The cold didn’t differentiate between its victims. When people look at the snow, they see it as something beautiful. But there was cruelty to it, a ruthlessness that people often overlooked. Elijah’s breathing was irate. He knew what was happening to him, of course- he was having a panic attack. Elijah knew what he had to do; he had to stay calm, otherwise, he would deplete the oxygen. That would only kill him faster. This is the problem with knowing. Sometimes it’s better not to know.

Fifteen minutes

=============


Do not call for help unless you hear rescuers above you.

When you are almost dying, people say your life flashes through your eyes. Elijah couldn’t say for sure. His eyes were drooping, and he tried to listen to the sounds above him. It was silent, though. This region was prone to avalanches. The search and rescue operators, fire force, and the local police were very vigilant. The head of the search and rescue team was the levelheaded and efficient Ravi. He wouldn’t let one of his team members down. Ravi would come through.

They would be here soon, Elijah told himself. Just a little more, and once he hears a sound, he would shout out for help. Yes. That’s what- “Help”, a muffled cry came from somewhere above him. A child’s voice. “Help, I am-” the rest of it was an indistinguishable murmur. But Elijah would recognize that voice anywhere. “Nate”, screamed Elijah, “Nate, are you okay?”. A deafening silence. And then, “Dad?, Dad? Are you here too?” comes Nate’s shocked reply. Nate was here. Elijah couldn’t give up now, not without getting Nate to safety. “Hang in there buddy, we will get through. The police will be here soon,” Elijah yells.

“What are you doing here?”, Elijah asks.

“Dad, I think I can hear the dogs. We need to call for help,” comes Nate’s frantic reply.

Elijah yells for help without a second thought.

Sixteen minutes

============

A person who is completely buried in snow can live for about 18 minutes.

Elijah can’t hear the dogs, but he doesn’t stop yelling. “Nate, are you sure you can hear them?”, Elijah asks, no response. Elijah calms himself. Silence could mean anything. “Nate,” he yells out in anguish. Nothing but silence. Maybe Nate hadn’t heard him, maybe they had already rescued Nate. Elijah couldn’t afford to think otherwise. His breathing was shallow after screaming. He inhaled unevenly. “Nate,” he calls again. “Nate, Nate…” he murmurs the name like a prayer. Nate was the last word on his lips, as his eyes close involuntarily and he falls still.

Seventeen minutes

===========

Patients with severe hypothermia will probably be completely unresponsive to stimuli. They usually will have signs of life

Elijah doesn’t move, doesn’t open his eyes. He doesn’t seem to breathe. He doesn’t hear the search and rescue operators who are shoveling the snow away. Elijah feels nothing when they carry him away. But his heart continued to beat ever so slowly, barely there.

===========================================================================================================
“First time?” asks Ravi to the police officer, who kept looking back at the wreckage where Elijah’s house once stood.

“Yes, I haven’t seen an avalanche before”, the officer responds reluctantly tugging at his shirt.

“This one was relatively smaller, only two houses in its path, few causalities”, Ravi supplies as he watched the team slowly pack away the snow shovelling equipments.

They fell into an uncomfortable silence and watched as the ambulance sped away. The snow fell steadily. It was going to be a frosty night.

“It’s a miracle how we found him. We were looking at the wrong place,” Ravi finally confessed.

“We wouldn’t have found him if he wasn’t calling out for help,” Benny told confirming Ravi’s suspicions.

“It’s amazing how he heard us from all the way over there”, Ravi said, pointing to the initial place they were searching for.

“I don’t think he did”, Benny responded somewhat reluctantly.

“Then?” Ravi’s eyebrows climbed up.

“He wasn’t calling out for help. He was calling Nate?” Benny asked back, not sure of what to think.

Ravi nodded. Yet offered no further explanations.

“I don’t understand- the man, he kept saying Nate is in there repeatedly. Are we sure there was the only person inside the house?”, asks Benny when he realised Ravi wouldn’t say anything on the matter.

A strange look crossed Ravi’s face.

“There’s no one else in the house, Benny,” Ravi doesn’t elaborate further.

Benny doesn’t want to let it go. “But he said”-

“You don’t know because you are new in town. Nate was his son. He died in an avalanche over three years ago. Elijah must have been in shock. He lives alone with his wife,”… Ravi trails off, eyeing Benny carefully.

Benny’s eyes widen in shock, but he says nothing to that.

“Is he gonna be okay?” he asks instead.

“The paramedic said he’ll live- no permanent damages. Obviously, he had to be hospitalized.” Ravi replies.

“The man had a broken leg, fractured arm, broken ribs, and hypothermia. I don’t know how he survived,” Benny says.

“He had a broken nose too,” Ravi adds.

Benny shakes his head, disbelief written on his face.

“We did good today, a minute longer and it wouldn’t have been the same.”, Ravi smiles at Benny.

The snow continued to fall steadily as they walked away. Anyone passing by would have thought the village looked dreamy, like a winter wonderland.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  നയനയുടെ തിരക്കഥ

Sooraj Jayaraj

Speridian Technologies

നയനയുടെ തിരക്കഥ

അഞ്ചു മണിയോടെ ലാബിലെ ഡ്യൂട്ടി കഴിയും. ആന്റിജൻ ടെസ്റ്റിനായി വന്ന അവസാനത്തെ ആളാണ് മുന്നിൽ.നയന തിരക്കിട്ടു മൂക്കിലേക്ക് ട്യൂബ്    കയറ്റിയപ്പോ അയാളൊന്നാഞ്ഞു നോക്കി. ഭയപ്പാടോടെ അവളൊന്നു ചിരിച്ചു.

 

“ചേട്ടാ, കഴിഞ്ഞു. റിസൾട്ട് വാട്സാപ്പ് ചെയ്യാം .”

 

ഇത്രയേ പറഞ്ഞുള്ളു.ബാഗും മൊബൈലും സാനിറ്റീസിറും എടുത്തു അവളോടി. ഡിറക്ടറെ കാണാനാണ്. നയനയുടെ പഴയൊരു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് ആണയാൾ. തമാശയാണ് കക്ഷിയുടെ ഇഷ്ട വിഷയം. കല്ല്യാണ വീഡിയോ ഒക്കെ എടുത്തു പരിചയമുള്ള ഒരു ക്യാമറാമാനും കൂടെയുണ്ട് .ഈ കൂട്ടായ്മയുടെ ആദ്യ ഹ്രസ്വചിത്രം കാണാനുള്ള തിരക്കാണവൾക്ക് . ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി കാശും കൊടുത്തു അവൾ എഡിറ്റിംഗ് റൂമിലേക്ക്   ഓടി.

മുറിയിൽ എല്ലാവരും ചിരിയിലാണ്.

“എന്തെ ചിരിക്കാൻ ?”     നയന അക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു.

 

"നീയിതു കാണ് .എല്ലാരും നന്നായിട്ടുണ്ടെന്നാ പറേന്നേ ." ഡയറക്ടർ ചിരി നിർത്തിയിട്ടില്ല .

അവളൊരു കസേര നീക്കി അവിടിരുന്നു. എഡിറ്റർ ഒന്ന് കൂടി സ്റ്റാർട്ട് കൊടുത്തു ഫുൾ സ്ക്രീൻ ആക്കി . തിരശീല തെളിഞ്ഞു

            “Based on True events.” 

നയന ഡിറക്ടറെ തറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി.അയാളുടെ കണ്ണ് മോണിറ്ററിൽ തന്നെയാണ്.

 

“തിരക്കഥ : നയന”    

അവളും ഒന്ന് പ്രസന്നയായി. സിനിമ ഏതായാലും തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

 

         കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ ഓടിട്ട, അത്യാവശ്യം പഴക്കം ചെന്ന ഒരു വീടാണ് പശ്ചാത്തലം. വീടാകെ, പണ്ടൊക്കെ കല്യാണത്തിന് കാണാറുള്ളതു  പോലെ ചുവപ്പും നീലയും കലർന്ന തുണി കൊണ്ട് പന്തലിട്ടിരിക്കുകയാണ്.   

 

 കല്യാണമാണ് .മുറ്റത്തെ കസേരയിൽ മൂന്ന് അമ്മാവന്മാർ പഴവും മിച്ചറും കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

          ഒരു ആൾട്ടോ കാർ ആ വീടിനു ദൂരെയായി വന്നു നിർത്തുകയാണ്.വണ്ടി നന്നായി അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.വരനും വധുവും കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നു. തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ വന്നു നോക്കുന്നുണ്ട്.

      പയ്യന് നീണ്ട മുടിയാണ്. മീശ സ്വൽപ്പം ഇറക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു.ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കയ്യാട്ടിയാണ് വരവ്.കയ്യിലുള്ള മാലയും ബൊക്കെയും ഒപ്പമാടുന്നുണ്ട്.വധു അയാളുടെ തൊട്ടു പുറകിലായുണ്ട്.വീടിന്റെ പടി കയറിയതെ ഉള്ളൂ.ഒരു കമൻറ് വന്നു.

 

" ഡാ.. ചിരിയാ .. നിനക്കും അങ്ങനെ പെണ്ണായി അല്ലെ"?

 

പയ്യന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.

 

"അതേടാ. വെറും പെണ്ണല്ല. ഡോക്ടറാ…. ഡോക്ടർ ."

പുറകിൽ നിന്ന വധു ഞെട്ടലോടെ അയാളെ നോക്കി.വലിയ ഗൗരവത്തിൽ നിന്നും അയാളുടെ മുഖം പിന്നെയും ചിരിയിലായി.അപ്പോഴാണ് കയ്യിലെ മിച്ചറിൻറെ പൊടിയും തട്ടിമാറ്റി അവന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടി വന്നത്.അഭിമാനം കലർന്ന മുഖത്തോടെ അയാൾ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.പിന്നെ മെല്ലെ ശ്രദ്ധ പുറകിലെ വധുവിലെക്കായി.പെട്ടെന്ന് മകനെ വിട്ട് അവളെ കെട്ടിപിടിക്കാനായി അയാളടുത്തു.

    

    അവളാകെ പേടിച്ചു. ചിരിയൻ മുൻകൈയെടുത്താണ് അത് തടഞ്ഞത്.കൂടെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒരു വയസ്സനെ  നോക്കി അവന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ  കണ്ണടച്ചൊരു ചിരിയും.

"ഇയാക്ക് പിന്നേം കൂടീന്നാ തോന്നുന്നേ."       ആരൊക്കെയോ മുറു മുറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഞെട്ടി നിന്ന അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വയസ്സായ ഒരു സ്ത്രീ വന്ന് വിളക്കെടുത്തു കൊടുത്തു.

"ഞാനമ്മായിയാ.." അവര് പറഞ്ഞു.

അവൾ വിളക്കെടുത്തു അകത്തേക്ക് കയറി.വീട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടാക്കാനായി പത്തു പേരെ വന്നിട്ടുള്ളൂ.ആകെ ഒരു മുറിയെ ആ വീട്ടിലുള്ളു.പിന്നൊരു ഹാളും. അടുക്കളയും.   അവൾ നേരെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നിരുന്നു.അങ്ങ് നിന്നും വന്നൊരു സുഹൃത്ത്‌ അവിടേക്ക് വന്ന് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

 

"അമ്മായി അമ്മേടെ പ്രശ്നം ഇല്ല .ഭാഗ്യാ .."  രണ്ടാളും ചിരിച്ചു.

 

"സുമതിയേച്ചിയെ അയാൾ കൊന്നതല്ലേ." ഏതോ ഒരു സ്ത്രീ ജനലിന്റെ അടുക്കൽ നിന്നും പറയുന്നത് കേട്ട് രണ്ടാളും ഞെട്ടി. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേക്കും അവരവിടെ നിന്നും പോയിരുന്നു.

 

"നീ ഭക്ഷണം കഴിക്ക് ." നിസ്സംഗതയോടെ സുഹൃത്തിനെയും കൂട്ടി അവൾ പുറത്തേക്ക് വന്നു.

 

    വീടിന്റെ ഇറയത്ത്‌ ഒരു വശത്തായി അച്ഛനും അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും. മറു വശത്തു ഭക്ഷണം വിളമ്പാനായി എടുത്തു വയ്ക്കുന്ന ചിരിയനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും.ചിരിയൻ അവന്റെ ഇരട്ട പേരാണ് .പൊങ്ങച്ചം അച്ഛന്റെയും മകന്റെയും പാരമ്പര്യ സ്വത്താണ്.രണ്ടാളും രണ്ടു ഭാഗത്തു നിന്നായി വെടി പൊട്ടിക്കുകയാണ് .

 

"മോൻ മാനേജറാണല്ലോ. ഓനൊന്നിനും നേരൊല്ല.മൂവായിരം പേരുടെ പരിപാടിയായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ.അവനാ പറഞ്ഞെ ഇത്ര ആള് മതീന്ന്."

 

 "അല്ല അതിനവൻ സൂപ്പർ മാർക്കറ്റിലെ ജോലിക്കാരനല്ലേ ." കൂട്ടത്തിലൊരു വയസ്സൻ ചോദിച്ചു.

 

"ഏ .. അവൻ മാനേജറാ . പെണ്ണാണെ പണ്ടം കുറച്ചു കുറവാണെങ്കിലും (അടക്കത്തിൽ ) സുന്ദരിയാ."

 

കണ്ണടച്ച് കൊണ്ട് അച്ഛൻ അവരോടു പറയുന്നത് അവളും കേട്ടു.

 

തോട്ടിപ്പുറത്തു ചിരിയനും കൂട്ടരും അപ്പോഴേക്കും വൻ ഇടി തുടങ്ങിയിരുന്നു.കുറച്ചു പേർ പിടിച്ചു വക്കാൻ  ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്‌.അവളും പേടിയോടെ അങ്ങോട്ടേക്കോടി.നാട്ടിലെ മുഖ്യൻ പ്രശ്നത്തിന്റെ തീർപ്പിനായി അവസാനം മുന്നോട്ടു വന്നു.

"എനിക്കും ഓക്കും ആദ്യം ചോറ് വേണം.  ഓള് ഡോക്ടറാ .. ഞാനും ഓളും കഴിച്ചിട്ട് മതി വേറെ ആള് കഴിക്കാൻ ."

 

"ഞാൻ നേഴ്സ് ആണ് ." കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.

 

"നീ വാ . നമ്മളാദ്യം തിന്നും ." എന്നും പറഞ്ഞു ഒരു കസേര നീക്കി ചിരിയൻ അവളെ പിടിച്ചിരുത്തി. അയാളും ഇരുന്നു .

 

ഭക്ഷണം വിളമ്പാൻ തുടങ്ങി. ബിരിയാണിയാണ് .അടിയുണ്ടാക്കിയവർ തന്നെയാണ് വിളമ്പുന്നെ.

 

  ചിരിയൻ പിന്നെയും ചിരി തുടങ്ങി. രണ്ടു പ്ലേറ്റോളം ബിരിയാണി അയാളുടെ ഇലയിലുണ്ട്.ആർത്തിയോടെയുള്ള കഴിപ്പാണ് .വറ്റുകൾ ചുറ്റും തെറിക്കുന്നുണ്ട് .കോഴിയുടെ കാല് കടിച്ചു പൊട്ടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം.കുറച്ചു എല്ലും ചോറും അവളുടെ പ്ലേറ്റിലേക്കിട്ട് അയാൾ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

 

"ഭർത്താവ് കഴിച്ചെന്റെ ബാക്കി കഴിച്ചോ ."അവളുടെ ചെവിയോട് ചേർന്നത് പറയുമ്പോഴാണ് അവളുടെ പ്ലേറ്റിലെ അച്ചാർ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. തന്റെ ഇലയിൽ അതില്ല !!!

 

            കണ്ണോടിച്ചപ്പോ രമേശനാണ് അച്ചാർ വിളമ്പുന്നെ.   നേരത്തെ അടിയുണ്ടായതും അവനോട്  തന്നെ.ചെറിയൊരു റാഗിങ്ങ് രമേശനും കൂട്ടുകാരും പദ്ധതി ചെയ്തതാണ്.ഏറ്റവും അവസാനം പ്രത്യേക കറികൾ കൊണ്ട് വരനും വധുവിനും പ്രത്യേക ഭക്ഷണം. ചിരിയൻ അത് പൊളിച്ചു. അവന്റെ തുറിച്ചു നോട്ടം കണ്ടപ്പോ രമേശനും പ്രതികാരം കലർന്ന ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു.

 

   പോരെ പൂരം. ചിരിയന്റെ കവിളുകൾ ചുവന്നു. കണ്ണുകൾ ജ്വലിച്ചു. കസേരയിൽ നിന്നും എണിറ്റു പതുക്കെ രമേശന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൻ നടന്നു.

 

  ഒന്ന് . രണ്ട് . മൂന്ന് . എത്രയെണ്ണം കൊടുത്തെന്നോ കിട്ടിയെന്നോ ആർക്കും അറിയില്ല.

ചേരി തിരിഞ്ഞു എല്ലാരും തമ്മിലടിച്ചു.അവളുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും വന്നവരെല്ലാം ജീവനും കൊണ്ടോടി.അവളുടെ മേലാകെ അടിക്കിടയിൽ തെറിച്ച സലാഡും അച്ചാറും വീണു നാശമായിരുന്നു.   അടി ഏതാണ്ടൊതുങ്ങി.

 

   സാരി കഴുകാനായി അവൾ കുളി മുറിയിലേക്കു പോയി. കരയുന്നുണ്ട്.   വീട്ടിൽ നിന്നും മാറിയാണ് കുളിമുറി. പുറകു വശത്തായി രണ്ടു പയ്യന്മാർ ഫോണിൽ കുത്തിയിരിപ്പുണ്ട്. അടുത്ത വീട്ടിലേതാണ് .അവൾ കുളിമുറിയിൽ കയറിയതും രണ്ടാളും നാണത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി.പിന്നെ മെല്ലെ വലിഞ്ഞു ജനാലക്കരികിൽ എത്താനുള്ള ശ്രമമാണ് .ഒളിഞ്ഞു നോട്ടം തന്നെ. ഇടയ്ക്കു രണ്ടാളും വീഴുന്നുമുണ്ട്.

 

   സാരി കഴുകുന്നതിനിടെ എന്തോ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. മുകൾ ഭാഗത്തായുള്ള ജനാലയിൽ രണ്ടു കണ്ണുകൾ. സർവ ശക്തിയുമെടുത്തു അവൾ ഒച്ച വച്ചു. പിള്ളേരും പേടിച്ചു.ഒച്ച കേട്ട് എല്ലാരും അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി. അവശനാണെങ്കിലും ചിരിയനും വന്നു .പ്രതികളവിടെ തന്നെയുണ്ട് .ചിരിയന്റെ  അച്ഛനെന്തായാലും പ്രശ്നം വിടാൻ ഒരുക്കമല്ല.

 

പ്രതികളിലൊരുത്തന്റെ അമ്മയും അങ്ങോട്ടു വന്നതോടെ രംഗം കൊഴുത്തു.

 

"അല്ല. ചിരിയാ ..നീയും നിന്റച്ഛനും മാന്യന്മാരാണല്ലോ . ഈ നാട്ടിലെ ഏതേലും പെൺകുട്ടിക്ക് സമാധാനത്തോടെ ഷഡി അയയിൽ  ആറിയിടാൻ പറ്റോ. എല്ലാം നീയും നിന്റച്ഛനും ഇങ്ങു കൊണ്ട് വരുവല്ലോ .  ഇതിപ്പോ എന്റെ മോനൊന്നിതിലൂടെ പോയതിനാ. ഇവളാണേ  ഒരു ശീലാബതി ." ആ സ്ത്രീ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കികൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.

 

അവളാകെ പേടിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

 

"നീയെല്ലാം കാണിച്ചു കൊടുത്തിട്ടല്ലേ." എന്നും പറഞ്ഞു ചിരിയൻ അവളുടെ ചെകിട്ടത്തു ഒന്ന് കൊടുത്തു. അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും പൊന്നീച്ച പാറി.

 

"എന്റെ ഭാര്യേടെ സീൻ കണ്ട ഒരുത്തനേം വിടില്ലടാ ." എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ തിരിച്ചു  നടന്നു .രംഗം സമാധാനമായി.പെട്ടെന്നാണ്, അവന്റെ അച്ഛൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ സ്ത്രീയെ ആക്രമിച്ചത് .

 

പിന്നെയും കൂട്ടയിടി. എല്ലാരും ചെളിയിലും മണ്ണിലും കിടന്നുരുളുന്നു.ചിരിയന്റെ മുണ്ടടക്കം എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.പേടിയോടെ ആ പെൺകുട്ടി ആ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടുകയാണ്.ക്യാമറയും ഒപ്പമോടുന്നുണ്ട് .സ്‌ക്രീനിൽ ടൈറ്റിൽ തെളിയുന്നു.

 

       "ഒരു ചിരിക്കഥ."

 

നയന നോക്കുമ്പോ ഡയറക്ടർ അഭിമാനത്തോടെ സ്‌ക്രീനിൽ നോക്കിയിരിപ്പാണ്.

 

"കൊഴപ്പമില്ല." എഡിറ്റർ അലസമായി പറഞ്ഞപ്പോ ഡിറെക്ടരുടെ  മുഖം ഒന്ന് വാടി .

 

"എങ്ങനെയുണ്ട് ?" അയാൾ നയനയോടു ചോദിച്ചു.

 

"ഞാൻ തന്ന കഥ ഒരു സീരിയസ് സബ്ജെക്ട് ആയിരുന്നില്ലേ?" അവൾ തൃപ്തയല്ലയിരുന്നു

 

"യൂട്യൂബിന്ന്  വ്യൂ കിട്ടണേ  തമാശ വേണം."അയാൾ പറഞ്ഞു.

 

"അവളുടെ മാനസികാവസ്ഥ നിങ്ങക്കറിയോ?"

 

"ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാതെ നൂറു ശതമാനം നിർദോഷമായൊരു ചിരി ലോകത്തുണ്ടായിട്ടില്ല മോളെ."

എന്നും പറഞ്ഞു അയാൾ അവിടെ നിന്നും എണിറ്റു,

 

  എഡിറ്റിംഗ് റൂമിൽ നിന്നും താഴേക്കിറങ്ങി ഓട്ടോക്കായി നില്കുമ്പോ ബാഗിലെ ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറെടുത്തു അവളൊന്നു മറിച്ചു നോക്കി. പിന്നെ ഓട്ടോക്ക് കാത്തു നില്കാതെ ദൂരേക്ക് അവൾ നടന്നു.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  പൈതൃകം

Indu V K

IBS Software

പൈതൃകം

പച്ച വിരിച്ച പാടത്തിൻ്റെ വരമ്പത്തൂടെ മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി കാലൻ കുടയുടെ മറവിൽ രാഘവേട്ടൻ ധൃതിയിൽ നടക്കുന്നുണ്ട്..

" രാഘവേട്ടാ.. എങ്ങോട്ടാ ഇത്ര ധൃതിയില് ? കൈയ്യിലെന്താ?"
പാടത്ത് പണിയെടുത്തു നിന്ന വേലായുധൻ ചോദിച്ചു.

"ചന്തയിൽ നിന്നാ, കുറച്ച് നല്ല മത്തി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. "

"ആ നടക്കട്ടെ."

കോലായിൽ വച്ചിരുന്ന കിണ്ടിയിൽ നിന്ന് കാലു കഴുകി കുട മുകളിൽ ഓടിൻ്റെ പട്ടിയലിൽ തിരുകി രാഘവേട്ടനുറക്കെ നീട്ടി വിളിച്ചു.

"എടീ പെണ്ണേ, ഒന്നിങ്ങു വന്നേ... "

"എന്തേ?" സാരിത്തലപ്പു കൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ട് സുധാമ്മ എത്തി.

" സുധാമ്മേ, നല്ല മത്തി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങു കേറുമ്പോ പറമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു മൂട് കപ്പയും പിഴുതു.  തേങ്ങ അരച്ച മത്തിക്കറിയും കപ്പ പുഴുക്കും കഴിക്കാൻ ഒരു പൂതി തോന്നി പെണ്ണേ.. "

"ആ അതിനെന്താ ഉണ്ടാക്കാലോ." കൈയ്യിലെ സംഭാരം രാഘവേട്ടന് നൽകി മീനും കപ്പയുമായി സുധാമ്മ അടുക്കളയിലോട്ട് കേറി.

പുറത്ത് കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പേരക്കുട്ടി അപ്പൂട്ടനെ അപ്പോഴാണ് രാഘവേട്ടൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

"എന്താടാ നിൻ്റെ കയ്യില് ?"

" അടമാങ്ങയാണ് അപ്പൂപ്പാ. പത്തായപുരയില് അമ്മൂമ്മ പുളിയെടുക്കാൻ കേറിയപ്പൊ പുറകിലൂടെ കേറി ഭരണിയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം എടുത്ത് ഒറ്റ ഓട്ടം. ഭാഗ്യത്തിന് തല്ല് കിട്ടിയില്ല. അപ്പൂപ്പന് വേണോ.. "

" ഹ ഹ അപ്പൂപ്പന് വേണ്ട. പക്ഷെ അപ്പൂപ്പന് മക്കള് വെറ്റില ഇടികല്ലേൽ ഇടിച്ചു തരാമോ?"

"ഓക്കെ അപ്പൂപ്പാ" ഒറ്റയോട്ടത്തിന് വെറ്റില ചെല്ലം റെഡി. വെറ്റിലയിൽ ചുണ്ണാമ്പു തേച്ച് പാക്ക് തിരുകി ഇടികല്ലിൽ ചതച്ച ആ ചുവന്ന മിശ്രിതം പുകയിലയോടൊപ്പം കൈമാറി അപ്പൂപ്പനെ അവൻ അഭിമാനത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

"അസ്സലായി മക്കളെ. ഇനി മോൻ പോയി കളിച്ചോ."

ആ വലിയ പറമ്പിൻ്റെ ഒരറ്റത്ത് നിന്ന് അവൻ കളിക്കുന്നത് കാണാൻ തന്നെ നല്ല ശേല്. പല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളുടെ ഇടയിൽ ഒരു കുഞ്ഞു പൂവായ് അവനും.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മത്തിക്കറിയുടെ മണം വന്നപ്പോൾ രാഘവേട്ടനങ്ങോട്ടൊന്ന് എത്തി നോക്കാൻ തോന്നി. അടുക്കളയോട് ചേർന്നുള്ള കിണറിൽ നിന്ന് മരുമകൾ  വെള്ളം കോരുകയാണ്. തെന്നിതെന്നി വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇറ്റിച്ച് കൊണ്ട് ഒരു ഞെരക്കത്തോടെ തൊട്ടി മുകളിലേയ്ക്ക് കേറി വന്നു.
"മോളേ, ഇത്തിരി വെള്ളം ഇങ്ങോട്ടൊഴിച്ചേ."

" അകത്ത് അനത്തിയ വെള്ളമുണ്ട് അച്ഛാ.. "

" വേണ്ടിതു മതി"
കൈക്കുമ്പിളിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആ ജലം മൊത്തി കുടിക്കുമ്പോൾ രാഘവേട്ടന് നല്ല മധുരം തോന്നി.

ആ ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന്‌ അടുക്കളയിൽ അടുപ്പിനടുത്തെത്തുമ്പോൾ അടുപ്പിലിരുന്ന് മത്തിക്കറി തിളച്ചു മറിയുകയാണ്.
" ഉപ്പും പുളിയും പാകാണോന്ന് നോക്കിയേ.." ഒരു തവിയിൽ മീൻ കറിയെടുത്ത് ചൂടാറ്റി സുധാമ്മ രാഘവേട്ടന് നൽകി.

"ആഹാ, എല്ലാം സമാസമം.. "
പുകയടുപ്പിൻ്റെ കരി സുധാമ്മയുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് തുടച്ചെടുത്ത് കൊണ്ട് രാഘവേട്ടൻ പറഞ്ഞു.

"രാഘവേട്ടാ, എത്ര ശ്രമിച്ചാലും നിങ്ങടെ ഉള്ളിലെ പിടപ്പ് എനിക്കറിയാൻ പറ്റും.
കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവൻ അത് പറഞ്ഞതു മുതലാന്നും അറിയാം. നമ്മുടെ മോനല്ലേ, പറഞ്ഞാൽ അവന് മനസ്സിലാവില്ലേ? നിങ്ങളിങ്ങനെ തീ വിഴുങ്ങിയ പോലെ നടക്കാതെ.. " ഉള്ളിലെ തേങ്ങൽ പുറത്ത് കേൾക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.

"പോടി പെണ്ണേ.. " കലങ്ങി തുടങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിന്നടർത്തി രാഘവേട്ടൻ അടുക്കളയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഊണുമുറിയുടെ നേരെ നടന്നു. അമ്മയുടെ പ്രസവവേദനയുടെ സാക്ഷിയായ  പേറ്റു മുറിയുടെ മുമ്പിലൂടെ  കടന്ന് പോയപ്പോൾ അവിടെയിരിക്കുന്ന ചെറിയ ഗോവണിയുടെ മുകളിൽ കയറി തൻ്റെ അമ്മ മച്ചിലെന്തോ തിരയും പോലെ തോന്നി രാഘവേട്ടന്.  ഊണുമേശയുടെ ഒരു വശത്ത് ആ പേപ്പറുകൾ ഇരിപ്പുണ്ട്. മകളുടെ കല്യാണത്തിനായി വാങ്ങിയ കടത്തിന് പരിഹാരമായി ജനിച്ചു വളർന്ന വീടും പറമ്പും നൽകാനുള്ള സമ്മതപത്രം. പഴമയ്ക്കിന്ന് മോഹവിലയാണത്രെ റിസോർട്ടുകാർ പറഞ്ഞത്. അല്ല അവനിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല, എൻ്റെ കുട്ടിക്കും ആഗ്രഹമുണ്ടാവില്ലേ കടമെല്ലാം തീർത്ത് ഈ പട്ടിക്കാട്ടിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ.
അയാളോരോന്നോർത്തു കൊണ്ട് കോലായിലെ ചാരുകസേരയിൽ നിവർന്നു കിടന്നു. അപ്പൂട്ടൻ പറമ്പിലെ മാവിന് കല്ലെറിയുകയാണ്. ഒരു കുല മാങ്ങ വന്ന് പതിച്ചത് അയാളുടെ ഓർമ്മകളിലായിരുന്നു. വിളഞ്ഞ മാങ്ങ പത്തായപുരയിൽ നെല്ലിൽ പുഴ്ത്തി വച്ച് പഴുപ്പിക്കുന്നതും, അത് തങ്ങൾ സഹോദരങ്ങൾ പങ്കിട്ടെടുക്കുന്നതും, ചന്തയിൽ പോയി ചില്ലറ പൈസയ്ക്ക് ഓരോന്ന് വില പേശി വിൽക്കുന്നതുമെല്ലാം വെറുതെയോർത്ത് അയാൾ ചിരിച്ചു.

"ആശയോടെ മേടിച്ചു വച്ചിട്ട്, ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ.. " ഊണു വിളമ്പി കൊണ്ട് മേശയരിക്കിൽ നിന്ന് സുധാമ്മ കെറുവിച്ചു.
" ഇറങ്ങുന്നില്ലെടീ.. ഈ ഉരുള നീ കഴിയ്ക്ക്.. " സ്നേഹം കൂട്ടി കുഴിച്ച് രാഘവേട്ടൻ കൊടുത്തത് സുധാമ്മയ്ക്ക് തിരസ്കരിക്കാനായില്ല.
" അപ്പൂപ്പാ, എനിക്കും.." അപ്പൂട്ടനും കിട്ടി ഒരുരുള.

വീണ്ടും സമയമതിൻ്റെ വഴിയ്ക്ക് ആരേയും കാത്തു നിൽക്കാതെ പൊയ്ക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരിക്കലും തമ്മിൽ കാണാൻ കഴിയാത്ത രാവിനും പകലിനുമിടയിൽ സന്ധ്യ വന്നു നിന്നു. കിണറിൻ്റെ തലയ്ക്കൽ ഭംഗി തൂകി നിൽക്കുന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കൾ വിളക്കിൻ്റെ തട്ടത്തിനു ചുറ്റും അത്തം തീർത്തിരുന്നു. പൂമുഖത്തെ ഉടമ്പറയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന ഭസ്മച്ചട്ടിയിൽ നിന്ന് കുറി തൊട്ട്, കത്തുന്ന നിലവിളക്കിൻ്റെ ചുറ്റിലും അമ്മൂമ്മയും അപ്പൂട്ടനും പതിവു സന്ധ്യക്കാഴ്ച തീർത്തു.

അധികം വൈകാതെ അഖിലെത്തി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി, ചാരുകസേരയിൽ ചിന്താമഗ്നനായിരിക്കുന്ന അച്ഛനാണ് ഓഫീസു വിട്ടു വരുമ്പൊ സ്ഥിരം കാഴ്ച.
വന്നപാടെ അവനച്ഛൻ്റെ അരികിലിരുന്നു.
"അച്ഛാ, ഇത്തിരി വിഷമത്തിലായപ്പൊ അതാലോചിച്ചാലോ എന്ന് പറഞ്ഞൂന്നേയുള്ളൂ. കടലാസ്സുകൾ ശരിയാക്കി കൊണ്ടു വരാൻ അച്ഛനല്ലേ പറഞ്ഞത്. ഇത്ര വിഷമമാണേൽ വേണ്ടച്ഛാ.. നമുക്ക് വേറെ വല്ല മാർഗ്ഗവും നോക്കാം."

"ഏയ്, ഒന്നൂല മോനേ. ഇത്തിരി വിഷമമൊക്കെ ഉണ്ട്. പക്ഷെ എൻ്റെ മോനല്ലല്ലോ കുടുംബ മഹിമ കാണിക്കാൻ നിൻ്റെ അനിയത്തീടെ കല്യാണത്തിന് വേണ്ടി  അച്ഛനുണ്ടാക്കി വച്ചതല്ലേ ഈ കടമൊക്കെ.. മോൻ പോയി വല്ലതും കഴിയ്ക്ക്."

"രാഘവേട്ടാ.. കഞ്ഞിയെടുത്തു വച്ചിട്ടുണ്ട്.. അത്താഴ പഷ്ണി കിടക്കണ്ട. ഉച്ചയ്ക്കേ മര്യാദയ്ക്കൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. " സുധാമ്മ വന്നു വിളിച്ചപ്പോ മറുത്തൊന്നും പറയാതെ കഴിച്ചു കഴിച്ചില്ല വച്ച് രാഘവേട്ടൻ മുൻവശത്തെ തിണ്ണയിൽ വന്നു  കിടന്നു.

" രാഘവേട്ടാ, തറയിൽ കിടന്ന് ഒന്നും വരുത്തണ്ട,  വന്നേ "

"ഞാൻ വന്നോളാം.. ഇതു പോലെ ഈ തറയുടെ തണുപ്പ് പറ്റി ഇനി എത്രനാൾ കിടക്കാൻ പറ്റുമെന്നറിയില്ലല്ലോ.. " കണ്ഠമിടറി ഇതു പറഞ്ഞൊപ്പിക്കുമ്പോൾ അനുവാദത്തിന് കാത്തു നിൽക്കാതെ രണ്ടു തുള്ളി അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുതിർന്നു വീണു. സുധാമ്മ കാണാതെ അയാളതു തൂത്തു മാറ്റി.
വേദനിച്ചെങ്കിലും അയാൾക്കാ സമയം അനുവദിച്ച് സുധാമ്മ അകത്തെ മുറിയിലേയ്ക്ക് പോയി.

രാത്രിയുടെ നിലാവിൽ അയാൾ മുറ്റത്തിറങ്ങി. നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങളുള്ള ആകാശത്തിൻ്റെ കീഴിൽ തലയെടുപ്പോടു കൂടി നിൽക്കുന്ന തൻ്റെ വീടിൻ്റെ ചിത്രം കണ്ണിൽ അയാൾ വരച്ചിട്ടു. രാത്രിയോടി വന്ന കാറ്റ് കുളിരിനോടൊപ്പം ആ വീടിൻ്റെ സുഗന്ധവും  പകർന്നതായി അയാൾക്കു അനുഭവപ്പെട്ടു.
നിദ്രാദേവി അയാളോട് ഒട്ടും തന്നെ കനിഞ്ഞില്ല. പൂമുഖത്തെ ചുമരിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന മാല ചാർത്തിയ അച്ഛനമ്മമാരുടെ എണ്ണഛായ ചിത്രം വീണ്ടുമാ ഗതകാല സ്മരണകൾ അയാളിലുണർത്തി. പണിക്കാരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് തീർപ്പു കൽപ്പിക്കുന്ന അച്ഛനും, കാർത്ത്യായനി ചേട്ടത്തിയും അമ്മയും ചായ്പ്പിലിരുന്ന് അരിയുമുഴുന്നും  അരയ്ക്കുന്നതും, കിണറ്റിലെ വെള്ളം ചൂടാക്കുന്ന പുറത്തെ  കുളിമുറിയിലെ വലിയ കരിപുരണ്ട കലത്തിനടിയിലെ ചാരത്തിൻ്റെ ഗന്ധവുമെല്ലാം രാഘവേട്ടൻ്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോയി. പണ്ടു ആ വീട്ടിലിരുന്നു പറഞ്ഞ പല സംഭാഷണങ്ങളും അയാൾ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

" അച്ഛൻ ഇവിടെ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങിയോ?" രാവിലെ അഖിൽ ഉറക്കമെഴുന്നേറ്റു വന്ന്, അച്ഛൻ്റെയടുത്ത്‌ ചുമരിൽ ചാരിയിരിക്കുന്ന അമ്മയോടായി ചോദിച്ചു.

" ഉം. അച്ഛനുറങ്ങി മോനേ, ഇവിടെ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങി... " അതു വരെ പിടിച്ചു വച്ച ഏങ്ങൽ പുറത്തു വിട്ടു കൊണ്ട് സുധാമ്മ വാവിട്ടു കരയാൻ തുടങ്ങി.

അകത്തെ ഊണുമേശയുടെ പുറത്ത് വെറ്റില ചെല്ലത്തിൻ്റെ അടിയിൽ വച്ചിരുന്ന സമ്മതപത്രത്തിലെ കയ്യൊപ്പും കണ്ണീരിലിത്തിരി പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  ഡിസംബർ 28

ഡിസംബർ 28

2019  ഡിസംബർ 28,അന്നായിരുന്നു ആ കൂടിച്ചേരൽ. നീണ്ട 25 വർഷങ്ങൾ, 1994 ബാച്ച്  10 ക്ലാസ്സ്കാരുടെ സിൽവർ  ജൂബിലി .

എറണാകുളത്തെ വിസ്മയ ഫ്ലാറ്റിന്റെ പന്ത്രണ്ടാമത്തെ   നിലയിൽ നിന്നും വയനാട്ടിലെ ചെറുകരയിലേയ്ക്ക്  ഉള്ള ക്രിസ്തുമസ് അവധി യാത്ര,  മറ്റുവർഷങ്ങളിൽ നിന്നും തികച്ചും വിഭിന്നമായിരുന്നു . പള്ളിക്കരയിലെ തന്റെ പഴയ കുട്ടുകാരെയും പഠിപ്പിച്ച ടീച്ചേഴ്സിനെയും കാണാൻ, സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ വാകമരത്തണലിൽ ഇരിക്കാൻ ,   സർവോപരി ഒരു ഏകാന്ത യാത്ര നടത്താൻ അങ്ങനെ അങ്ങനെ ...

 

 സിൽവർ ജൂബിലി ആഘോഷങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപായി ആരംഭിച്ച വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പ് വഴി ധാരാളം കഥകൾ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. മാവിൽ എറിഞ്ഞ കല്ല് കൊണ്ട് സ്കൂൾ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഓട് പൊട്ടിച്ചതിന് സാറിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അടി വാങ്ങിയ കഥകൾ മുതൽ  പെൺകുട്ടികൾക്ക് കത്തു കൊടുത്തത് വരെ.

 സാനുവിന്റെ  കഥകൾക്കു  ആരാധകർ കൂടുതലായിരുന്നു. എല്ലാ  ദിവസവും തുടയ്ക്ക് അടി മേടിക്കുന്നതിനാൽ വേദനയറിയാതിരിക്കാൻ നോട്ട് ബുക്ക് മുണ്ടിനടിയിൽ  തിരുകി വന്നിരുന്ന സാനുവിന്റെ  കഥ മുതൽ നൂറിലേറെ പ്രേമലേഖനം ലഭിച്ച ദിവ്യയുടെ കഥകൾ വരെ. ജിനുവിൻറെ കഥകൾ  മറ്റൊരുതരത്തിലുള്ളതായിരുന്നു , വീട്ടിലെ ഇരുമ്പൻ പുളി സ്ഥിരമായി പെൺകുട്ടികൾക്ക് നൽകി അവരുടെ ഇഷ്ടം നേടാൻ നോക്കിയ കഥകൾ.

 ജിനുവും  വിപിനും  തമ്മിലുള്ള കഥകളായിരുന്നു ഒന്നു കേൾക്കേണ്ടത്, മുയൽ കച്ചവടം  മുതൽ ഓറഞ്ച് കച്ചവടം വരെ.സൈക്കിൾ വാങ്ങാൻ എല്ലാ വിഷയത്തിനും പാസായി വരാനാണ് ജിനു വിനോട് വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞത് ,എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും പാസ്സാകാത്ത ജിനു ഒടുവിൽ ഓട് പൊളിച്ച് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ കയറി എല്ലാ വിഷയത്തിനും മാർക്ക് തിരുതേണ്ടീ വന്നു. ഈ കഥകൾ വിപിൻ കറക്റ്റ് ആയി ടീച്ചേഴ്സിനെ അറിയിച്ച് വഴി സൈക്കിളിന് പകരമായി ചൂരൽ കഷായം  ആണ് കിട്ടിയത്.  പൊൻ വണ്ടിനെ പിടിക്കാൻ തീപ്പെട്ടിയും ആയി സ്കൂളിൽ എത്തുന്നവരും  ടീച്ചേഴ്സിന് അടി കിട്ടാതിരിക്കാൻ  മാനിപുല്ലിൽ കെട്ട് ഇട്ടു  ക്ലാസിൽ വരുന്നവരുടെ കഥകളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്നു വാട്സ്ആപ്പ്

പേജുകൾ .

 ചെറുകരയിൽ നിന്ന് പള്ളിക്കര പോകണമെങ്കിൽ കബനി നദി മുറിച്ചു കടക്കണം, അന്നത്തെ കാലത്ത് തോണിയിൽ ആണ് പുഴ കടന്നു  സ്കൂളിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നുത്. കബനി നദിയിൽ  പല കടവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.  മാടായി കടവ്, ഇഞ്ചി കടവ് ,കണ്ടൽ കടവ് അങ്ങനെ കടവുകൾ ധാരാളം  . ചെറുകരയിൽ നിന്ന് മാടായി കടവ് കടന്ന് നമ്പ്യാർ  തോട്ടത്തിലെ പുളിയും പെറുക്കി  ആമ്പൽ കുളങ്ങളും കണ്ട് ആ വഴിയിലൂടെ സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്ര, ഒരിക്കൽ കൂടി  ഈ വഴിയിലൂടെ ഈ പടവുകളിലൂടെ സ്കൂളിലേക്ക് ഒരു  ഏകാന്ത  യാത്ര , 

ഈ വഴി ധാരാളം ചരിത്രസംഭവങ്ങൾക്ക്  സാക്ഷ്യം വഹിച്ചതാണ് . നക്സൽ  ജോസഫ് ഇറക്കിയ  ഹിറ്റ്  ലിസ്റ്റിൽ പേരുകേട്ടവനും തിരുവിതാംകുർ നിന്നും കുടിയേറി വന്നവർക്ക് സ്ഥലം പാട്ടത്തിന് നൽകുകയും പാട്ടം നല്കാനാവതെ മലമ്പനി പിടിച്ചവരുടെ സ്ഥലം പിടിച്ചെടുക്കുകയും പാവപെട്ട ആദിവാസികൾക്ക്  കൂലി നൽകാതെ പണി  എടുപ്പിച്ചു മൂക്കറ്റം റാക്ക് കുടിച്ചു   ഉല്ലസിചിരുന്ന തെളളി വക്കീൽ താമസിച്ചിരുന്ന

 കണ്ടക്കടവ്, തെള്ളി  വക്കീൽസഹായിയും നല്ല ഒരു വേട്ടക്കാരനും ഒടുവിൽ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചു മരിച്ച  സിഡി നാണപ്പൻ  പിന്നെ   പേപ്പർ വിറ്റ് നടന്നിരുന്ന ഒറ്റക്കണ്ണൻ അചപ്പൻ,   ചുമപ്പ് ഷർട്ട് മാത്രം ധരിച്ചിരുന്ന ദാസപ്പൻ ഇങ്ങനെ  പേരുകേട്ട ആൾക്കാരുടെ  വീടും കടന്നു സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്കു ഉണ്ടപൊരി  വിൽക്കുന്ന വർഗീസ് ചേട്ടന്റ ചായ കടയുടെ മുമ്പിലൂടെ  ഒരിക്കൽ കൂടി എന്റെ വിദ്യ യാലയത്തിലേക്കു .  എറണാകുളത്തുനിന്ന്  ചെറുകരയിലേക്കു ഈ  യാത്ര തന്നെ ക്രിസ്മസ് ആഘോഷം കഴിഞ്ഞുള്ള  കൂടിച്ചേരലിൽ പങ്കെടുക്കാൻ  ആയിരുന്നു .  അങ്ങനെ  മനസ്സിൽ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ദിനം . ഡിസംബർ 28.

 

വളരെ സംഭവബഹുലമായിരുന്നു   കൂടിച്ചേരൽ. സനീഷ്  തെങ്ങിൽ നിന്നും  ചെത്തിഎടുത്ത  കള്ളുമായി എത്തിയപ്പോൾ വിനീത് എത്തിയത്  ട്രാക്ടറിലാ യിരുന്നു. ലണ്ടനിൽനിന്ന് നിമ്മിയും  സൗദിയിൽനിന്ന്  ബിന്ദു  വിനുവും എത്തി. ദുബായിൽ നിന്നാണ് വിപിൻ എത്തിയത്. എല്ലാവരുടെയും പരിചയപ്പെടലും  വിശേഷം പങ്കിടലും  ഉദ്ഘാടന സമ്മേളനവും  കഴിഞ്ഞ ശേഷം  ടീച്ചർമാർ അവരുടെ എക്സ്പീരിയൻസ് ഷെയർ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.  ബിരിയാണിയോടു കൂടി  സമ്മേളനം അവസാനിച്ചു.

 ശരിക്കുമുള്ള സമ്മേളനം ഉച്ചക്ക് ശേഷം ആയിരുന്നു.  സംഗീതവും കഥപറയലും ആയി. സാജന്റെ  ലൈൻ കളെ  ക്കുറിച്ചുള്ള  കഥകളായിരുന്നു  ഫസ്റ്റ്.  ലിസിയെ കെട്ടിച്ച് തരുമോ എന്ന്  അപ്പനോട് വരെ  ചോദിച്ചിരുന്നു പോലും.  അങ്ങനെ ആറുപേരുടെ  പുറകെ നടന്നിട്ടും ആരും കണ്ടഭാവം നടിച്ചില്ലത്രേ.

 

"ഇതൊക്കെ നേരത്തെ ഞങ്ങളോട്  നേരിട്ട് ചോദിക്കണ്ടേ .നേരത്തെ എവിടെയാ പോയി കിടന്നത്"

ലിസിയുടെ മറുപടി. ഇതിനു ശേഷം

 ദിവ്യയുടെ നൂറു കത്തുകൾ പുറത്തെടുത്തത്.  എല്ലാത്തിന്റെയും  കാര്യങ്ങൾ ഏകദേശം ഒരേ പോലെ ആയിരുന്നെങ്കിലും  പേരോ  അഡ്രസോ  ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . ഇന്നെങ്കിലും  ആളെ കണ്ടെത്താമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് ദിവ്യ  കത്തുമായി എത്തിയതെങ്കിലും   ആളെ മനസ്സിലാക്കാനായി ആയി ഇനി ചിലപ്പോൾ അമ്പതാം വാർഷികം വരെ കാത്തിരിക്കണം എന്ന് തോന്നി. 

അവസാനമായി ആയി  സനീഷന്റെയും  ജോയിയുടെയും ലുങ്കി ഡാൻസ്, പാട്ടിനോടൊപ്പമുള്ള  താളം കൊട്ടൽ  സോനുവിന്റെ വകയായിരുന്നു.  ഇതിനിടയിൽ  സമയം  പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.

 ഓരോരുത്തരായി യാത്രപറഞ്ഞു പിരിയും തോറും  മൈക്കിലൂടെ  ഉള്ള സംഗീതത്തിനനുസരിച്ച് ഡാൻസിന്റെ വേഗവും കൂടി കൂടി വന്നു .സമയം സായാഹ്നം.  പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.

നിന്ന നിൽപ്പിൽ നിന്നും വെട്ടിയിട്ട

 വാഴ പോലെ സോനു നിലത്തേക്കു പതിച്ചു.

 സംഗീതം നിലച്ചു. എല്ലാവരും കിട്ടിയവണ്ടിയിൽ  ആശുപത്രിയിലേക്ക് .കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് മനസ്സിലായത് പിന്നീട് ആയിരുന്നു. ഹൃദ്  രോഗിയായിരുന്നു  സോനുഎന്നും,  തലേന്നു മുതൽ കൂടിച്ചേരലിന്റെ  ഒരുക്കത്തിനിടക്ക്  മരുന്ന് കഴിക്കാൻ മറന്നു എന്നും.  രാവിലെയും ഉച്ചക്കും  ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഓടിനടക്കൽ  കൂടിയായപ്പോൾ . അതെ ഒത്തിരി ചിരിപ്പിച്ച    സോനു നമ്മോട് വിട പറഞ്ഞരിക്കുന്നു.

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  WE

FINCY MOHAMED YOUSUFF

EQUIPO HEALTH

WE

CHAPTER 1: IT’S JUST US

“Are you mad at me”?

“No, why should I?”

“Ok, But I know you are sad, do you want to talk about it”?

“I’m sad…sometimes I do feel like crying. But I know you’ll be sad if I am sad. One of us needs to stay strong na”.

Kripa couldn’t have been prouder of Sidhu. She didn’t know whether she should be happy about what a gentleman this little guy is growing out to be or sad that he’s having to be too mature too early on in life.

Anand was not just someone who gave Kripa a second chance in reliving a life she never got from her torturous marriage. He was the only one she felt Sidhu accepted and started mimicking since he was 6.  

When she walked out of a brutal abusive marriage, more than anything it was a gush of relief that she felt. After a 2-year long divorce battle, she smiled when she walked out of the court. She told herself – at last! It’s all over! She had never felt more assured in life. She had at that point decided that it would just be Sidhu and her for the rest of their life.

So, when Anand walked in and brought so much happiness along with him, Kripa and Sidhu felt more secure than they ever felt over the past 6 years. To see Sidhu love Anand more than his biological father assured Kripa that she had made the right decision to give life a second chance. They were the idle family that everyone enjoyed being around.

That’s why when Anand suddenly decided to call it off after 5 long beautiful years together, Kripa was broken beyond repair.

“Ma, stop the car at the next petrol bunk please. All the juices that I drank are ready to come out now.” and he giggled.

Chapter 2: “THAT’S HIM: Her support system”

When she parked the car and Sidhu walked out, she watched him. This tiny 11year old! Her best friend! Her support system.

Their life together came before her eyes. She remembers the doctor telling her that the baby can hear the mom. She remembers reading books to her tummy under some strange feeling that he is listening. All the hardships they faced together. All the slaps, the choking, physical and mental torture, verbal abuse and the tiny 3-year-old crying to his dad to stop hurting her. She remembered how she wouldn’t have been alive if it weren’t for him. She would have been quietly living there, but the mother in her woke up when the pain started being inflicted on her tiny baby now. She remembers walking out holding him. They started living from then onwards - rented homes, expenses, journeys, scary stormy thundery nights, fevers, fractures, birthdays, day care… but amidst all that the one feeling they enjoyed the most was that they felt FREE! Free enough to laugh and run and play and breath without the fear of being tortured.

Even when society questioned her, her only consolation was the smile on Sidhu’s face which she saw after walking out of her past, out of his clutches. No one understood the pain they faced together. As judgemental as her relatives were, Sidhu was twice as understanding. So, keeping him happy was her only oath when she stood strong against all odds.

Falling in love was not in her plan. Never had she thought that she would find love in someone who could accept Sidhu as his own. Love came knocking at her door and made her feel special again. Anand made it very easy for Kripa and Sidhu to accept him as their own. They let him into their inner circle which just had them.

Then why did he leave without even a word after having spent 5 years knowing what he meant in their life? How could he do this to this lovely child who loved him more than he loved anyone else. She knew Sidhu was sad but just wasn’t expressing it for her sake. She felt guilty for bringing him into Sidhu’s life. Grief just suddenly filled her and she was beginning to have another panic attack. She pulled her seat back and removed her seatbelt.

CHAPTER THREE: “THAT’S HER: His Guardian Angel”

As he walked back towards their most favorite place – their tiny car, he watched her face turning slightly red and she pulled her seat back. He knew she was having another panic attack. It had started becoming frequent since Anucha, as he called Anand - went away from their life.

Looking at her weak body, he remembered how much she had to suffer. How many times she fell asleep crying from all the pain that his dad inflicted on her. For him walking out from his dad was not something he understood but the freedom that came after that was something he remembered.

He remembers how difficult it was for him to open up and speak at class. He remembers how shy and scared he always was. She filled life into him and always held his hand. She used to encourage him to participate in everything at school and watch him on stage. Even when parents weren’t allowed, she always found a way to sneak into the auditorium and clap as soon as he was done even if he knew he didn’t do well. She kissed him a thousand times a day. He watched how hard she worked every single day. She was the most jovial person he had ever met. She was one reason her friends were jealous of him. To being shy and scared at one point to being a proficiency award winner at school, he knew it was because of the courage Ma gave him.

So, when Anucha came into their lives, he accepted him just seeing the happiness on her face while he was around. He precisely knew what the difference was when his father was around and when Anucha was. He loved their small family. It’s all that he ever loved since he turned 6. He knows he loved Anucha a lot and he loved him back. But why he would walk out of their lives he couldn’t understand. Maybe it was a big thing. No matter what the reason was for him to walk out, he still loved Anucha for how he made both of them feel around him. If going away from them made Anucha happy, he was ok to accept that. He’ll never hate him. But he’ll always be angry at him for making Ma go through what she is going through now. So, he knew that he would have to stay strong for Ma to help her out just like she did when he needed her. He knew that her life dangled on his hands.

CHAPTER 4: OUR LONG JOURNEY FORWARD

He got into the car and hugged her. “Breathe ma, breathe, breathe. It’s ok, it’s ok. I’m here. You are fine. Breathe”. She started breathing heavily and slowly her heartbeats started slowing down. That’s all the treatment she needed. His tiny arms around her. They hugged each other for a while.

“Ma, we decided to take this drive so that you get over what happened. You need to feel confident again. I know most of the things we are doing now, including this long drive, are new to you. But we will do it together like how you used to stand in the audience when I go for music contests at school. When we go back, we’ll both have forgotten that he left and just remember him for all the loving memories he gave us. OK? Now get up dude, drive! We have 250 more kilometers to travel before we stop for the day today and it's already 3.30”

She got up, wiped her tears and looked at her greatest blessing from God. You just need one person, just one person to believe in you for you to move forward in life. He was her greatest strength and her largest weakness. When you find a friend in your  son, it’s an adventure every day. She smiled and started the car.

He opened another packet of chips and started munching thinking about the greatest blessing he had – his mom. If he ever gets another life, he silently prayed that he be born to her. His best friend and his partner in crime. He looked forward to the long road in front of them exactly like the wonderful life he knew was ahead of them. A beautiful life together.

P.S. : This snippet is inspired from a true story between a mother and her best friend - her son who went for their first ever long drive from Trivandrum to Pune and back to Trivandrum which was his idea to help her get over the grief she was facing when someone special walked out of her life. The names in the story have been changed to guard their identity.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  കാൻഡിൽ ലൈറ്റ് ഡിന്നർ

കാൻഡിൽ ലൈറ്റ് ഡിന്നർ

മായയുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിട്ട ജനാലയ്ക്കപ്പുറം കുങ്കുമം പുരണ്ട മേഘശകലങ്ങളിലും കൂടണയാൻ വെമ്പുന്ന പറവകൾക്കൊപ്പവും അലഞ്ഞുനടന്നു. വാതിൽക്കലെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം വീണ്ടും ജനാലയ്ക്കുള്ളിലെ മരുന്നിൻ്റെ മണമുള്ള കിടക്കയിലേക്ക് അവളെ വലിച്ചിട്ടു. ഒരു സുന്ദരസ്വപ്നം മുറിഞ്ഞ നീരസത്തോടെ അവൾ കണ്ണുകളിറുക്കിയടച്ചു. ഞൊടിയിടയിൽ ലോകം മുഴുവൻ കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞു. സർവതും ഭാരം നഷ്ടപ്പെട്ട് മുകളിലേക്കുയർന്നു. അവൾ കണ്ണുകൾ വലിച്ചുതുറന്നു. ഇല്ല! ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല. അതേ ആശുപത്രിക്കിടക്ക തന്നെ. 

 

വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്ന നഴ്‌സ്, ഡ്രിപ് സ്റ്റാൻഡ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീക്കി വച്ച് പുതിയൊരു കുപ്പി ഡ്രിപ് ഇടാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. 

 

പിന്നിൽ മനുവിൻ്റെ അമ്മ! 

 

അവൾ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തി. 

 

എണീക്കണ്ട! ക്ഷീണം കാണും. ബ്ലഡ് ഒത്തിരി പോയതല്ലേ. ഈ ഡ്രിപ് കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടിൽ പോകാം നഴ്സ് പറഞ്ഞു. 

 

കൈപ്പത്തിയുടെ പുറകിൽ പിടിപ്പിച്ച സൂചിയിലേക്ക് ആദ്യം ഒരു ഇൻജക്ഷനും പിന്നീട് ഡ്രിപ്പിൻ്റെ കുഴലും പിടിപ്പിച്ച്, ഡ്രിപ്പ് കയറുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കി അവർ പോയി. 

 

മനുവിൻ്റെ അമ്മ അപ്പോഴേക്കും കട്ടിലിൻ്റെ വശത്തേക്ക് അമർന്നിരുന്നു.  

 

അവൻ എന്തെടുത്താ നിന്നെ എറിഞ്ഞത്? അമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. 

 

അവളുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ നെറ്റിത്തടത്തിൽ പരതി.

 

 

മനുവിൻ്റെ അമ്മയുടെ ചുണ്ടിൻ്റെ കോണിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി മിന്നിമാഞ്ഞു. ഗൗരവം വീണ്ടെന്നുത്ത് അവർ തുടർന്നു.

 

അവനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാതെ നോക്കണം. മൂക്കത്താ ദേഷ്യം! എന്തേലും പറയണേൽ തന്നെ അപ്പുറത്തോ ഇപ്പുറത്തോ മാറിനിന്ന് പറയണം. 

 

നിനക്കറിയാല്ലോ അവൻ്റെ സ്വഭാവം. 

 

അവൻ്റെ അച്ഛനും വലിയ ദേഷ്യക്കാരനായിരുന്നു. എന്നെ എന്തോരം തല്ലുമായിരുന്നു. ഇപ്പൊ പിന്നെ മക്കളൊക്കെ വലുതായപ്പോഴല്ലേ...! ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം ഉതിർന്നു പൊലിഞ്ഞു.

 

ഒരു കുഞ്ഞൊക്കെ ആവുമ്പോ അവനും മാറും. 

 

ഒരാഴ്ച കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു. മനുവിൻ്റെ അമ്മ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയിരുന്നു. ജീവിതം വീണ്ടും  ശീലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. കലിയുടെ കൊടുമുടിയിൽ മനു ഒരിക്കൽ എറിഞ്ഞുടച്ച പളുങ്ക് ഹൃദയം പോലെ നിവൃത്തിയില്ലായ്മയുടെ പശതേച്ചൊട്ടിച്ച ദാമ്പത്യത്തിൻ്റെ ഒന്നാം വാർഷികചിത്രം അവളുടെ ടൈം ലൈനിൽ ഇടം പിടിച്ചു.

 

 

മോളൂ, ഇന്നെനിക്കൊരു ക്ലൈൻ്റ് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. നമുക്ക് കാൻഡിൽ ലൈറ്റ് ഡിന്നർ വീക്കെൻഡിൽ ആക്കാം. ഓക്കേ?

 

അവൾ സമ്മതപൂർവ്വം തലയിളക്കി.

 

പതിവില്ലാതെ ഫോണിൽ അമ്മയുടെ മിസ്ഡ് കാൾ. അവൾ തിരിച്ചുവിളിച്ചു. 

 

ഹലോ, അമ്മേ!

 

മോളേ, സുഖമാണോ? അച്ഛനാണ് ഫോൺ എടുത്തത്. അവൾ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ദയായി.

 

ഹലോ... മോളേ!

 

അച്ചനെന്നോട്... മുഴുമിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

 

നിന്നോട് പിണങ്ങാൻ എനിക്കു പറ്റുമോ മോളേ.

 

അതൊക്കെ പോട്ടെ! 

 

ഒരു ഗുഡ് ന്യൂസ് ഉണ്ട്! നീ ഹയർ സ്റ്റഡീസിന് അപ്ലൈ ചെയ്തിരുന്നില്ലേ, അതിൻ്റെ ലെറ്റർ വന്നിട്ടുണ്ട്. സ്കോളർഷിപ്പുണ്ട്.

 

ഹാപ്പിയല്ലേ?

 

മ്മം. 

 

അച്ഛൻ വെക്കട്ടെ! അമ്മയ്ക്ക് മരുന്നുകൊടുക്കാൻ സമയമായി. 

 

അമ്മയ്ക്കെന്ത് പറ്റി?

 

ഒന്നൂല്ല. അല്പം ബിപി കൂടി. ഇപ്പൊ വീട്ടിലുണ്ട്.

 

എനിക്ക് ആമ്മയെ കാണണം!

 

എന്നാ പോരേ. ആ! പിന്നെ, നെറ്റിയിലെ മുറിവ് വഴുക്കി വീണതാണെന്ന് പറഞ്ഞാമതി. 

 

അങ്ങേതലയ്ക്കൽ ഫോൺ കട്ടായി.

 

അച്ഛൻ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ കടന്നുപോയി.

 

ആരാ ഫോൺ ചെയ്തത്?

 

അപ്പുറത്തെ മറ്റവനാണോ?

 

മനുവിൻ്റെ ചോദ്യം കേട്ട് മായ ഒന്നുഞെട്ടി.

 

ആണെങ്കിൽ? അവളുടെ ശബ്ദമുയർന്നു. 

 

താൻ തെരഞ്ഞെടുത്ത ജീവിതപങ്കാളി മോശക്കാരനായിപ്പോയി എന്നു അച്ഛനും അമ്മയും അറിയരുതെന്നൊരു വാശി അവളിൽ രൂഢമൂലമായിരുന്നു. അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ ഊർജ്ജം അവളിൽ നിറഞ്ഞു. 

 

പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ ഭാവമാറ്റം മനുവിനെ തെല്ലൊന്നമ്പരപ്പിച്ചു.

 

അടങ്ങെടോ! ഞാനൊരു തമാശ പറഞ്ഞതല്ലേ. 

 

മനൂ, യു ഹാവ് ടു ട്രസ്റ്റ് മീ.

 

താൻ നാളെ ആരുടെയെങ്കിലും കൂടെ ഇറങ്ങി പോകില്ല എന്നാരു കണ്ടു!

 

പോയാൽ? അവളുടെ ശബ്ദം കനത്തു.

 

മനുവിൻ്റെ മുഖം വിളറി.

 

താനൊരു ചുക്കും ചെയ്യില്ല! പോകാത്തത് എൻ്റെ ഗുണം. മായ അടിമുടി വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

 

ഏതു നിമിഷവും തൻ്റെ മുടിക്ക് കുത്തിപ്പിടിച്ച് ചുമരിലോ തറയിലോ ചേർത്തേക്കാം. അത്തരമൊരു ആക്രമണത്തെ ചെറുക്കാൻ അവൾ മനസ്സുകൊണ്ട് തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്. അന്നതുണ്ടായില്ല. 

 

 

വിധിപോലെ അവർക്കിടയിലേക്ക്  സംശയത്തിൻ്റെ നിഴൽ വീഴ്ത്തിയത് തൊട്ടടുത്ത ഫ്ളാറ്റിലെ താമസക്കാരനായ അരവിന്ദാണ്. അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണമുണ്ടായിരുന്നു. അലിവാർന്ന ആ കണ്ണുകൾ അവളിൽ പതിക്കാൻ അധികം വൈകിയില്ല. അതിനു കാരണമായത് ശോഭേച്ചിയാണ്. ഫ്ലാറ്റിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞുപരത്തുന്നതിൽ പ്രത്യേകവൈഭവം തന്നെയുണ്ട് ശോഭേച്ചിക്ക്. 

 

അയാളൊരു ദുഷ്ടൻ സാറേ! പാവം കൊച്ച്,  ഒരുമിച്ച് ഒരേ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നവരാ. അവൻ്റെ ചക്കരവാക്കും കേട്ട് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിപ്പോന്നത് നരകത്തലേക്കാ. അന്നുതൊട്ട് പാവം കണ്ണീരു കുടിക്കുവാ. അതിൻ്റെ ജോലീം കളയിച്ചു. ഇനിയിപ്പോ തിരിച്ചു ചെന്നാൽ വീട്ടുകാർ സ്വീകരിക്കുമോ? 

 

അരവിന്ദ് ശ്രെദ്ധിക്കാത്തമട്ടിൽ തൻ്റെ റൈറ്റിങ് പാഡിൽ എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിച്ചു. 

 

പിന്നെ, സാറൊന്ന് കരുതിയിരിക്കുന്നത് നല്ലതാ. പെണ്ണല്ലേ വർഗ്ഗം! അവിടെ ഗതികെട്ടാൽ ഇങ്ങോട്ടേക്കു ചാഞ്ഞുകൂടെന്നില്ല.

 

ചേച്ചി എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുടുംബമായി ജീവിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് അപവാദം പറയുന്നത് ശരിയല്ല.

 

ഇതതൊന്നുമല്ല... ഏതാണ്ട് ലിവിംഗ് ടുഗദറാ.

 

അരവിന്ദിന് അതൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു.

 

ഇതൊന്നുമറിയാതെ മായ ബാൽക്കെണിയിലെ പനിനീർ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ച് അവരെ പരിപാലിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ പതിവുകൾ ഹൃദിസ്ഥമാക്കാൻ അരവിന്ദിന് അധികനാൾ വേണ്ടിവന്നില്ല.

 

ചില പുഞ്ചിരികൾക്ക് അവളുടെ മറുപടി കിട്ടിയതൊഴിച്ചാൽ മായ മിക്കപ്പോഴും തന്നിലേക്കൊതുങ്ങി, അവനിൽ നിന്ന് തെന്നിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

 

അതേയ്, ഒരു പൂവ് തരുമോ? എനിക്ക് ഒരാൾക്ക് കൊടുക്കാനാ!

 

അവൾ കേൾക്കാത്തമട്ടിൽ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. 

 

ഹാ! വെറുതേ വേണ്ടെടോ.

 

അതും കേട്ടു കൊണ്ടാണ് മനു അവിടേക്ക് വന്നത്. 

 

മുറിയിലേക്ക് കയറിവന്ന മനുവിന് ഒരു ചെകുത്താൻ്റെ രൂപമായിരുന്നു.

 

മുടിക്ക് കുത്തിപ്പിടിച്ച് ചുമരിലിടിച്ചത് മാത്രമേ അവൾക്ക് ഓർമയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ അവൾ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു.

 

വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ബാൽക്കെണിയിലേക്കുള്ള വാതിൽ പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. അവളുടെ പനിനീർച്ചെടികൾ കരിഞ്ഞുണങ്ങി. 

 

സോറി, തന്നെ മറ്റാരും നോക്കുന്നത് പോലും എനിക്ക് സഹിക്കില്ല. പലപ്പോഴായി പറഞ്ഞുകേട്ട ആ വരികളുടെ അർഥം അവൾക്ക് അപ്പോൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. തനിക്കിഷ്ടമുള്ള എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും അടർത്തിമാറ്റി ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്ന അവൻ്റെ സ്നേഹം അവളിൽ ഭയമായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു.

 

മോളു, വൈകിട്ട് ഞാൻ വരുമ്പോൾ റെഡി ആയി ഇരിക്കണം. കാൻഡിൽ ലൈറ്റ് ഡിന്നർ, ഓക്കേ?

 

വേണ്ട, ഞാനുണ്ടാക്കാം!

 

അവൻ്റെ മുഖം വികസിച്ചു. 

 

ഓഫീസിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ അവൾ  എല്ലാം ഒരുക്കി വച്ചിരുന്നു. കുളിച്ചുവരുമ്പോൾ  ബെഡ്റൂമിലും ബാത്ത്റൂമിലും ചില മാറ്റങ്ങളും ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.  

 

ബൽക്കെണിക്ക് അഭിമുഖമായി ടേബിളിൽ വിഭവങ്ങൾ നിരത്തി, അവൾ ഒരു ചുവന്ന മെഴുകുതിരി കൊളുത്തി വച്ചു. 

 

ഇരിക്കൂ... ഞാനിപ്പോ വരാം.

 

അവൾ പതിയെ മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അണച്ച് പുറത്ത് കടന്നു. എന്നിട്ട് ഡൈനിംഗ് റൂമിൻ്റെ വാതിലടച്ചു പുറത്ത് നിന്ന് കുറ്റിയിട്ടു. 

 

മനു കസേരയിൽ നിന്ന് ചാടിയെണീറ്റു. 

 

ഡൈനിംഗും ലിവിംഗും വേർതിരിക്കുന്ന ജാളിയിലൂടെ മനു ആ കാഴ്ച കണ്ട് നടുങ്ങി. അവൾ നേരത്തേ തയ്യാറാക്കി വച്ചിരുന്ന പെട്ടിയുമായി പോകാനൊരുങ്ങുന്നു.

 

നീയെങ്ങോട്ടാ?

 

ഗുഡ്ബൈ മനു.

 

യൂ ചീറ്റ്! എനിക്കറിയാം, നീ അവൻ്റെ കൂടെ പോകാനല്ലേ? മനു അലറി.

 

നിന്നെ ഞാൻ! അവൾടെ ഒടുക്കത്തെ പ്രേമം!

 

മനു, അവളെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്. ബാൽക്കെണിയിലെ ജനലക്കൽ അരവിന്ദിനെ കണ്ട് ഇരുവരും അമ്പരന്നു. 

 

 

അതെ, എനിക്ക് പ്രേമമാണ്... എന്നോട് തന്നെ!

 

അതു കൊണ്ട് ഞാൻ പോവാ!!!

 

ചവിട്ടിപ്പൊളിക്കണ്ട!

 

വീടിൻ്റെ താക്കോൽ പോകുന്ന വഴിക്ക് മനുവിൻെറ അമ്മയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തേക്കാം.

 

 

പിന്നെ, അവൾ അരവിന്ദിനോടായി പറഞ്ഞു. സോറി, നിങ്ങളുടെ പേര് എനിക്കറിയില്ല. എന്നാലും ഞാൻ പോകുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ ഇയാളെ തുറന്നുവിടരുത്. 

 

 

മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന മെഴുകുതിരിക്കഭിമുഖമായി അവരിരുവരും പകച്ചു നിൽക്കേ, അവൾ പെട്ടിയുമെടുത്ത് പുറത്ത് കാത്തുകിടന്ന ടാക്സി കാർ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  ജീവൻ

Ajin K Augustine

Cognizant

ജീവൻ

ആംസ്റ്റർഡാമിന്റടുത്തുള്ള ഒരു പഴയ മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് രാത്രി കാർ ഓടിച്ചു പോകുമ്പോൾ മനസ്സിൽ മുഴുവനും അപ്പച്ചൻ ആയിരുന്നു.. അര മണിക്കൂർ മുൻപുള്ള ഫോൺ കോളിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കേട്ട് മനസ്സു മുഴുവനും മരവിച്ചു.. 

 

എന്റെ പേര് മാത്യു.. കട്ടപ്പനയിലാണ് എന്റെ വീട്.. പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞു ആംസ്റ്റർഡാമിലുള്ള അപ്പച്ചന്റെ പഴയ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ  സഹായത്തോടെ ഇവിടെ എത്തി.. ദൈവകൃപ കൊണ്ട് ജോലിയും വിവാഹവും കഴിഞ്ഞു.. ഇപ്പോൾ ഞാൻ 3 പിള്ളേരുടെ അപ്പനാണ്.. നാട്ടിൽ എനിക്ക് അമ്മയും അപ്പനും  3 ചേട്ടന്മാരാ പിന്നെ 2 പെങ്ങൾമാരും.. 

ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും ഇണക്കങ്ങളും ഒക്കെ ആയി പോകുമ്പോഴാ വീട്ടിലെ അപ്പൻ വണ്ടി ഓടിച്ചു അസിസിഡന്റായി വീഴുന്നത് അറിഞ്ഞത്.. 

 

6 കൊല്ലത്തോളം അപ്പനെ നാട്ടിലെ ചേട്ടന്മാർ ചികിത്സിച്ചു.. വീട്ടിലേക്ക് അപ്പന് വേണ്ട പൈസ എല്ലാം മുടക്കം വരുത്താതെ അയച്ചു.. പക്ഷെ കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ ആവാതെ അപ്പൻ വലിയ ഒരു രോഗിയായി.. നോക്കി നോക്കി അമ്മയ്ക്കും ചെറിയ രോഗങ്ങളും തുടങ്ങി.. 

 

ഇന്ന് മൂത്ത ചേട്ടനായ ബേബിയുടെ ഫോൺ കാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.. അവർ 3 പേരും അപ്പച്ചന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.. ഒന്നുങ്കിൽ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വിമാനം കയറ്റി അപ്പച്ചനെ ഞാൻ നോക്കണം.. അല്ലെങ്കിൽ ആരും അറിയാതെ ചെറിയ മരുന്ന് അപ്പച്ചന് സുഖമരണം കൊടുക്കാം..

 

അപ്പച്ചന്റെ മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് നോക്കാൻ സാമ്പത്തികമായി ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്.. രണ്ടാമത്തെ വഴി ദൈവം പോലും പൊറുക്കൂല..

മറുപടി പറയാൻ പോലും കഴിയാതെ നിന്നപ്പോഴാണ് എന്റെയും അപ്പച്ചന്റെയും സുഹൃത്തായ ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടന്റെ അടുത്തു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്..

 

ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടന്റെ അടുത്ത് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു..

 

"എടാ മാത്യു.. നിനക്ക് ഞാൻ ഇവിടെ ആംസ്റ്റർഡാമിൽ വന്നത് എങ്ങനെ ആണെന് അറിയാമോ"

 

"ഇല്ല.."

 

"ഒരു പഴയ ചൈനക്കാരിയാണ് എനിക്ക് ആദ്യമായി ജോലി തന്നത്.. അതും ഒരു ഹോട്ടല് ക്ലീനർ ആയി.. പിന്നീട് അവരുടെ കൊച്ചു മുറിയിൽ എന്നെ താമസിച്ചു ഭക്ഷണം തന്നു"

 

"ഈ കഥ എനിക്കറിയില്ല"

 

"എന്നാൽ പറയാം.. അന്നം തേടി വന്ന എന്നെ ഊട്ടി ജോലി തന്ന ആ അമ്മച്ചി പിന്നീട് എന്നെ കൊറേ കാലം നോക്കി.. ജോലി തേടി ഞാൻ ഒരുപാട് അലഞ്ഞു.. അങ്ങനെ അത്യാവശ്യം നല്ല സ്ഥിതിയിൽ പിന്നീട് അവരെ കാണാൻ പോയപ്പോൾ ദയാവധത്തിന് കൊല്ലാൻ ഇവിടെത്തെ സർക്കാർ വിധിയെഴുതിക്കുവാ അവർക്ക്.. കാരണം മാരകമായ രോഗം.. വയസ്സായി കഴിഞ്ഞാൽ ബന്ധുക്കാർക്ക് അങ്ങനെ കൊടുക്കാൻ ഇവിടെ നിയമം ഉണ്ട്..  ഈ ദയാവധം അനുവദിക്കുന്ന 2 രാജ്യങ്ങളാ ലോകത്തുള്ളത്.. ഒന്ന് നെതിർലാണ്ട്സും പിന്നെ ബെൽജിയും.. ഞാൻ ഒരുപാട് നിയമയുദ്ധം നടത്തി പണം ചിലവാക്കി അവരെ നോക്കി.. ഒന്നും രണ്ടും അല്ല.. 8 കൊല്ലത്തോളം എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റുന്ന പോലെ നോക്കി.. പിന്നീട് അവർ നല്ല മരണം പ്രാപിച്ചു.. ഇനി നീ ചിന്തിക്ക്.. അപ്പനെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വാ.. നിനക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നോക്കാം.. ജീവന്റെ വില എനിക്കറിയാം.. തമ്പുരാൻ തന്ന ജീവൻ കളയാൻ നമ്മൾ വളർന്നാട്ടില്ലല്ലേടാ.."

 

തിരിച്ചു ഒരു മറുപടിയും പറഞ്ഞില്ല.. വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.. അപ്പച്ചൻ ഇനി എന്റെ കൂടെ ഇവിടെ ഉണ്ടാവുമെന്ന്..

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  തണുപ്പ്‌

Navaneeth Nair

EY

തണുപ്പ്‌

ഇന്ന് അല്പം തണുപ്പ് കൂടുതൽ ആണെന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു വേണു തന്റെ സ്ഥിരം പ്രഭാതസവാരി തുടർന്നു  പരിചിത മുഖങ്ങൾ ആണെങ്കിലും ആർക്കും ഒന്നിനും സമയം ഇല്ല . പ്രഭാതസവാരി ആർക്കോ വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന  പോലെയാണ്. പലർക്കും മനസ്സിൽ ഭയമാണ് . ചിലർക്ക്  ഇത് കഴിഞ്ഞു വേണം ജോലിക്കു പോകാൻ, ചിലർക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കാനുള്ള  അവസരമാണ്  ഈ പ്രഭാതസവാരി .  റിട്ട . പോലീസ് സൂപ്രണ്ട് വർമ്മ സാർ ഇന്ന് അല്പം ഗൗരവത്തിലാണ് . ആരെയും നോക്കുന്നില്ല. തൊട്ടു പിറകെ രണ്ടു പെൺകുട്ടികൾ മൊബൈൽ ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കുന്നില്ല . വേണു തന്റെ ഒരു നിമിഷം നിന്ന്. വീട്ടിലെ കാര്യം ആലോചിച്ചു. രാവിലെ  തന്നെ അയാളുടെ ഭാര്യ ശ്രീദേവി അടുക്കള യജ്ഞം തുടങ്ങി കാണും . താനൊരിക്കലും സഹായിക്കില്ല എന്ന പതിവ് പല്ലവി തുടങ്ങി കാണും എന്നാലോചിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മന്ദഹാസം വന്നു .  കിന്നു മകന് രാവിലെ ക്ലാസ്സുണ്ടെന് പറയുന്നത് കേട്ട്. അവൻ ഇപ്പോൾ പഠിക്കാൻ താല്പര്യം കുറവാണു പോലും. കോളേജ് പിള്ളേരല്ലേ എന്നൊക്കെ താൻ പറഞ്ഞു അതിനെ ലഖുവായി സമീപിച്ചത് ശ്രീദേവിക്ക്‌ അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. മൂത്ത മകൾ ഇന്നലെ ദുബൈയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. ഭർത്താവിന് ലീവ് കിട്ടുന്നില്ല പോലും. കല്യാണം കഴിച്ചു വിട്ടാൽ അവരുടെ ജീവിതമായി എന്ന് പറഞ്ഞതും പുള്ളികാരിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.  കഴിഞ്ഞ ബുധനാഴ്ച രാത്രി ഇതിനെ  ചൊല്ലി അവളുമായി കുറെ തർക്കിച്ചു. വാശി കാരണം പിന്നെ സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയതുമില്ല. എന്തായാലും കഷ്ടമായി പോയി എന്ന് പിന്നീട് തോന്നി. അവളുടെ ജീവിതം എനിക്കും കുട്ടികൾക്കും വേണ്ടി ആയിരുന്നു. ഇന്നു  എന്തായാലും അവളോട് ഒരു സോറി പറഞ്ഞു  വഴക്കു തീർക്കണം. ഇതൊക്കെ ആലോചിച്ചു വീടിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയത് അറിഞ്ഞില്ല. തൊട്ടു മുന്നിലെ പോസ്റ്റിൽ പതിപ്പിച്ച നോട്ടീസ് നോക്കി  . വേണുഗോപാൽ (56 ) . ഏഴാം ചരമദിനം !!! . വേണുവിന് വീണ്ടും തണുപ്പ് തോന്നി

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  What's the RCA?

Hari Krishnan R

Flytxt

What's the RCA?

What’s the RCA?

“What’s the RCA?” The words had meaning but didn’t mean anything to her at the moment. They were orphan words, no one claimed them inside her head and just echoed back. 

Peter blahblah, innocently questioned - “Am I audible?, Anju”. She did bother to try to read Peter’s polish last name at the beginning of her work-from-home crusade. But technology auto-filled his name everywhere and the fake rapport never compelled her to use that last name ever.


“Yes, Peter. You are audible. The RCA hasn’t been completed yet. I will update you by EOD”. RCA, EOD, WFH, WTF. Anju pondered over how much time she’s been saving with these abbreviations. For 2000ms. Because, well, time is money. 

Closed the window, closed the laptop. “How dramatic!” She thought to herself. A tab with the title “Mental health during this pandemic” was waiting for her inside. But she was trying to find “mental strength this pandemic” to do anything.

Her mind rewound back to all the crests in her recent past. Anju was afraid of the corporate world, yet the MNC life subdued all her fears within months. Marx was wrong, Capitalism was the real drug. She had no two thoughts when it comes to choosing a life partner from the same world. 

Change is inevitable. It wasn't the first time Anju would think to herself, whether the pandemic is the reason for everything or it just provided the right timing. Last night was particularly rough. Eventful. The event being the D-word appears before a married couple. D. Divorce. Formed from divertere in Latin, meaning to divert. It was puzzling to Anju how much more should they divert from each other. Until they reach the poles?

"Yeah, let's just forget what we said last night". Anju didn't look back. She had to calculate all the permutations of a considerate (or not) replay before he comes into her field of vision, taking in assumptions on his facial expression. Is he cheerful? Is he just dull, trying to deescalate things? Should I be welcoming? Or just give off strong-lady vibes?

"Mm. I was meaning to apologize also". Whaattt?? Why? Why did I say that? He wasn't apologizing. Then where did this "also" come? Anju felt like spiraling and losing control from the beginning

"It's ok. But we should discuss this sane mindedly without getting heated, sometime"

"But it is a heated topic, na? And I am not the one emotional regarding this."

"Do we really need to start with the blame game, dear?"

Anju started flipping a thousand tables inside her head and went to silent mode again.

"We can put this aside for now". He tried to console and back down.

"But you will feel like, you have wasted time with me"

"I have wasted my time with you". Words were ignited. Sparks were thrown. 
Mostly from Anju's eyes. But she was silent. 

"Why didn't you tell me you don't want kids before our marriage?"

"Have you asked? And why would you assume my wants?" 

Though the counter-argument seemed silly, he thought himself to rein back.

"But Anju, as your husband, as your partner, I want to know my wife's reasons. Not just reasons, your thought process behind this"

"I have told you many times, Manu. From the beginning. I have told you all the issues in my family. I have told you I don't want to pass it down to anyone. I have told you, I do not possess the emotional capability to love a child."

"I am not some detective to follow these breadcrumbs and deduce what you want. You should have told me!"

"Manu, please. I don't want another child, one of my own, to grow loveless in this world. An absent father is common in this world. You don't know what it likes to grow with an absent mother"

Anju felt it very hard to carry all the blame. Society expected her to be a mother. Her husband expected to be a mother. Peter just wants the RCA. 

Manu went back to his WFH cocoon. "Best divorce lawyers in Kochi", a tab was waiting for him also.

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  പറക്കാൻ അറിയാത്ത ചുരുണ്ട മുടിക്കാരി

Vishnu S. Potty

QuEST Global

പറക്കാൻ അറിയാത്ത ചുരുണ്ട മുടിക്കാരി

ചുരുണ്ട മുടിയായിരുന്നു കാത്തുവിന്. കറുത്ത, ചുരുണ്ട , എണ്ണ മയമുള്ള മുടിയിഴകൾ. ഏതു കാറ്ററിലും പാറി പറക്കാതെ ആ മുടിയിഴകൾ അങ്ങനെ നിൽക്കുമായിരുന്നു. പഠിക്കാൻ മിടുക്കി. പഠിച്ച എല്ലാ ക്ലാസ്സിലും അവൾക് ഒന്നാം റാങ്ക് ആയിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ മലയാളി കുടുംബത്തിൽ ജനനം. തനി നാട്ടിൻ പുറത്തുകാരി. ചെറിയ വീട്, കൊച്ചു ഗ്രാമം. പക്ഷെ, അവളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ചെറുതല്ലായിരുന്നു. പഠിച്ചു മിടുക്കി ആയി നല്ല ജോലി വാങ്ങണം എന്നത് അവളുടെ സ്വപ്നം ആയിരുന്നു. മോശമല്ലാത്ത രീതിയിൽ അവൾ ഡിഗ്രി വരെ പഠിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവൾക് ഒരു 'നല്ല' വീട്ടിൽ നിന്നും ആലോചന വരുന്നത്. നല്ല തറവാട്. സാമ്പത്തികവും പ്രശ്നമല്ലാത്ത കുടുംബം. എല്ലാ മലയാളി വീട്ടുകാരെയും പോലെ അവരും കരുതി, മകളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതം ആയെന്നു. നാട്ടിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ പയ്യന് യാതൊരു ദുസ്വഭാവവും ഇല്ല. മദ്യപിക്കില്ല, പുക വലി ഇല്ല. എന്തിനു, മുറുക്കാൻ പോലും ചവക്കാത്ത നല്ല പയ്യൻ. അങ്ങനെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. അവസാന എക്സാം കഴിഞ്ഞു മൂന്നാം നാൾ ആയിരുന്നു അവളുടെ കല്യാണം. ആഭരണങ്ങളും പട്ടു വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞു മാലാഖയെ പോലെ അവൾ ആ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നു ചെന്നു. ആദ്യ നാളുകൾ സന്തോഷത്തിന്റേതായിരുന്നു. വലിയ വീട്, കൂട്ട് കുടുംബം, മറ്റെല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും. പക്ഷെ, ഏറെ വൈകാതെ അവൾക് മനസിലായി, തന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ ഒരു ഭാരം ആയി ആണ് കാണുന്നത് എന്ന്. എന്തിനും ഏതിനും പിശുക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന് ഭാര്യ ഒരു ഭാരം ആയിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി വിവാഹം കഴിക്കുന്ന ആളിന് എങ്ങനെ സ്നേഹം തോന്നാൻ!  തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും ഒക്കെ അയാൾ അവളോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് ആവശ്യ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോലും അയാൾക് പിശുക്ക് ആയിരുന്നു. കിട്ടുന്ന പണം മുഴുവൻ വെറുതെ സമ്പാദിച്ചു വെക്കൽ മാത്രം ആയിരുന്നു അയാളുടെ ഉദ്ദേശം. പല പ്രശ്നങ്ങൾ കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടായി. എന്നിട്ടും എല്ലാം അവൾ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി. ആർത്തവത്തിന് പാഡ് വാങ്ങാൻ പോലും അയാൾ കണക്കു പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. എന്നിട്ടും അവൾ ഉള്ളിൽ വിഷമങ്ങൾ ഒതുക്കി. പതിയെ അവൾ ഒരു 'അമ്മ ആയി. അപ്പോഴും അയാളുടെ പിശുക്കു മാറിയിരുന്നില്ല. അയാൾ പൂർവാധികം മടിയനും പിശുക്കനും ആയി. പലപ്പോഴും ജീവൻ ഒടുക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നി. എന്തിനായിരുന്നു ഡിഗ്രി വരെ പഠിച്ചത്? അടുക്കളയിലെ കരി പുരണ്ട പത്രങ്ങളോട് അവൾ ഇത് പല പ്രാവശ്യം ചോദിച്ചു. മകൾക്ക് വസ്ത്രം വാങ്ങാനും അയാൾ പിശുക്ക് തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ആ തീരുമാനം എടുത്തു. അവൾക് ആ ജീവിതം മടുത്തു. എങ്ങനെയും ജോലി വാങ്ങാൻ അവൾക് ആവേശം ആയി. യൂട്യൂബ് ലെ പി എസ് സി ചാനലുകൾ അവൾക് ആവേശം പകർന്നു. പതിയെ, അവൾ പഠിച്ചു. മുന്നേറി. ചില റാങ്ക് ലിസ്റ്റിൽ കയറി. ഒടുവിൽ അയാളോടൊപ്പം ഉള്ള ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു ജോലി ഇല്ലാതെ പിടിച്ചു നില്ക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന് നല്ല ബോധ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ടും നാട്ടുകാർ ഒക്കെ എന്ത് പറയും എന്ന ഭയം കൊണ്ടും അവൾ ഇത്രയും നാൾ പിടിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ പി എസ് സി യിൽ നിന്നും അഭിമുഖവും കഴിഞ്ഞു. പഠിച്ച ഉത്തരങ്ങൾ അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഏറെക്കുറെ ജോലി ഉറപ്പിച്ചു അവൾ മടങ്ങി. മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. ജോലിയുടെ ഉത്തരവും കാത്ത് അവൾ ഓരോ ദിവസവും തള്ളി നീക്കി. വര്ഷം രണ്ടു കടന്നു. ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനിടെ ടെലിവിഷനിൽ ആ വാർത്ത വന്നു - - പി എസ് സി യുടെ റാങ്ക് ലിസ്റ്റ് പുതുക്കിയില്ല. ഇതോടെ 2018 ലെ റാങ്ക് ലിസ്റ്റ് കാലഹരണപ്പെട്ടു. ഞെട്ടലോടെ അവൾ ആ വാർത്ത കേട്ടു. പൊട്ടി കരയാൻ അവൾ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷെ, പെണ്ണിന് കരയാൻ എവിടെ നേരം? അടുക്കളയിലെ കരി പുരണ്ട പത്രങ്ങൾ അവളെ കാത്തിരിക്കുകയല്ലേ? എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും വിവാഹ മോചനം നടന്നാൽ അത് പെണ്ണിന്റെ മാത്രം തെറ്റായി കാണുന്ന സമൂഹം ഇന്നും ഇവിടെ ഉണ്ട്.. സങ്കടങ്ങൾ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ചുരുണ്ട കറുത്ത മുടി അപ്പോഴും പാറി പറക്കാതെ, ഒതുങ്ങി നിന്നു. ചുരുണ്ട മുടിക്ക് പറക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ?

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  The Music

Manoj Kumar T

EY

The Music

Ananthan was sleeping in his room behind his grandfather's musicals shop. He heard the same music again which repeated everyday around midnight.... he got up walked around to see what’s that and where is that coming from..... 

 

He passed by a window he could see the sea waves splashing high...... some twinkling eyes..... in that.... suddenly the music stops... everything back to normal. He was so disappointed to not finding out the musician... 

 

Next Morning Ananthan asked his grandfather about this incident... to his surprise grandfather didn’t notice such a thing.....

 

Ananthan was curious and wanted to explore this phenomenon.... he decided to keep himself awake through the night.... as the midnight approaches he could hear footsteps..... and the music starts..... He walked into the shop..... he noticed the changes in the nature... everything seems attracted... focussed to the music... changing to the music... for him sea seemed to be splashing to acquire the land..... as he reached the shop... he could see a soldier dressed man playing in one table.... He walked near to the person.... suddenly the music stopped and the person moved away..... in the dim moonlight soldiers face resembled his grandfather's..... yes... grandfather's 

 

In a soldier's attire he was playing the piano which lies in the unused corner of the shop...curious little boy walked towards his grandpa.... as he near grandpa.... Grandpa started addressing him... " Yes young man welcome "

 

Ananthan was surprised " what’s going on " 

Grandpa replied " this is the moment of realisation for you dear. Realisation of your purpose of this life. "

" I can’t  get you grandpa " Ananthan said

" Son this is the story about our ancestors. Long long while ago there lived a Emperor Lokanaadhan, he was not only a simple king but he turned into the ruler of the world as many emperors wanted to be. He was furious in his skills but humane within. Under that Emperor the world turned one,  no division or distinction. Merit was the base of everything. No countries existed. Our ancestors were the command in chiefs of his army. He had 11 sections of army where 11 chiefs were there. We were one. That was the time where humans lived 300 years ,once the emperor crossed 150years of ruling there were noises all around. His ministers started ditching and bitching for the land and wealth. Emperor realised this. People were heavily affected. Solution which the worried emperor found was the countries today. He split the whole system in to countries and posted each minister as the king there so that their greed settles. Upon leaving to Sanyasa the Emperor called his Army chiefs. He said them ' I am enabling you guys with secret weapons which I have earned from ancestors and practices. Make sure you or your generations use this when the people are chocking again ' "

 

" What are those weapons " Ananthan exclaimed.

" This one...and 10 more " pointing to piano he said.

" Piano !!!!"

" yes, this music was the secret weapon we were enabled with. This music has the power of gathering the army of anything in nature otherthan humans. As you have seen it was the whales which rushed to the shore has created the tremples in ocean. "

 

" why now, all of a sudden?  "

" As soldiers of Lokanatha we are bound to keep our word. Now it’s time to act. People are chocking.... corruption..... racism...... pollution..... now they have even started burning the remaining forest cover for their money needs.....we the soldiers of the world emperor have to fight..... "

 

“ But... others.... why ocean? "

 

" Son for you this is the time to master these skills... once you master your skills you can feel the thoughts of the army chiefs.... they will guide you...As I am guided now. Son the war is on..... war for existence... war for the world population.... We start from the ocean.... others start from the land and sky.... we 11 armies fight together for us... all around us.... "

 

Saying this grandpa started playing the music furiously.... passed on a lump of ancient writings to Ananthan.... "now it's you if I fall "he said while walking into the ocean....

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  എഴുതപ്പെടേണ്ട വികാരം

SHERIN MARIAM PHILIP

Envestnet Pvt Ltd

എഴുതപ്പെടേണ്ട വികാരം

പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞു കിടന്ന ആ പ്രധാന റോഡിൻറെ നടുവിലൂടെ ഞാൻ നാലുകാലിൽ നടന്നുവരികയായിരുന്നു. ആഹാ...... എന്ത് ഭംഗി ഉള്ള സ്ഥലം. പകുതി കുഴിയും ബാക്കി പകുതി ടാറും. ഇരുവശങ്ങളിലും ആവശ്യത്തിലധികം   പുല്ലുകളും തിന്നാൻ പറ്റാത്ത അവശിഷ്ടങ്ങളും. ഇത്തരം അവശിഷ്ടങ്ങൾക്ക് പകരം തിന്നാൻ കൊള്ളാവുന്ന വല്ലതും ആയിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായേനെ.

 

വിശന്നു വിശന്ന് വയർ എൻറെ എല്ലിനോട് ഒട്ടി ഇരിക്കുന്നു.ഒന്നു കുനിഞ്ഞു നോക്കി. ആഹാ വയർ ഏതാ എല്ല്  ഏതാ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നില്ല. എന്തായാലും ഇന്നലെ മഴ പെയ്തത് കാര്യമായി.കുഴി മുഴുവൻ വെള്ളം. അതെങ്കിലും കുടിക്കാം.നാവു നീട്ടി കുഴിയിൽ നിന്നും വെള്ളം നക്കി നക്കി  കുടിച്ചു.ദാഹം മാറി. വിശപ്പോ? അത് ഇപ്പോഴും പഴയ പോലെ തന്നെ.

 

വരുന്ന വഴിയിൽ പല  കടകളുടെയും മുന്നിൽ നാവുനീട്ടി നിന്നു. മുതലാളിമാരെ നോക്കി വാലാട്ടി കാണിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് കുനിഞ്ഞ്  വയറിലേക്ക് നോക്കി.വിശക്കുന്നു.... എന്തെങ്കിലും..... ബാക്കിവന്ന അവശിഷ്ടം എങ്കിലും  താ എന്ന് ഇതിലും നന്നായി ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യരെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കുക. എങ്ങനെ പഴകിയ ഭക്ഷണം വരാനാണ് ഇവിടെ? ദിവസങ്ങൾ പഴക്കമുള്ളവ ചൂടാക്കി ചൂടാക്കി ഫ്രഷ് എന്നും ടുഡേ സ്പെഷ്യൽ എന്നും പറഞ്ഞ് വിളമ്പുന്നു. ചൂടാക്കാൻ പറ്റാത്തവയാകട്ടെ പുതിയ രൂപത്തിൽ ആയി അലങ്കാര പെട്ട പ്ലേറ്റിൽ എത്തുന്നു. കുറച്ച് ആൾക്കാർ എന്നെ ആട്ടിയോടിച്ചു.  മറ്റുപലർ  ആകട്ടെ അഴുക്കുവെള്ളം കോരിയൊഴിച്ചു. അതിൻറെ ആകും   ദേഹത്തിന് ഒരു നാറ്റം. എന്തായാലും ഈ കുഴിയിലെ വെള്ളത്തിൽ തന്നെ ഒന്നും മുങ്ങാം. ദേഹത്തുവീണ്  വെള്ളത്തിനേക്കാൾ വൃത്തി ഉണ്ട്.

 

 

വഴിയരികിൽ കണ്ട പല കാഴ്ചകളെയും പറ്റി ആലോചിച്ച് കൂട്ടത്തിലേ വലിയ കുഴിയിൽ മുങ്ങികുളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അതാ പാഞ്ഞു പോകുന്നു ഒരു ബൈക്ക്. പുറകിൽ എന്തോ ഒരു കവറും. ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആശാൻറെ യാത്ര. ഈ കുണ്ടും കുഴിയുമുള്ള റോഡിൽ ഇങ്ങനെ ഇത്രയും സ്പീഡിൽ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് പോകാൻ ധൈര്യം വേണം...... അസാമാന്യ ധൈര്യം. അല്ല ഇവൻ മണ്ടൻ ആണോ? അതോ മണ്ടനായി അഭിനയിക്കുകയാണോ? ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ആ ബൈക്കിൻറെ പിന്നിലെ കവറിൽ നിന്നും ഒരു പൊതി താഴേക്ക് വീണു.

 

 

വീഴ്ചയിൽ പൊതിയുടെ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിംഗ് ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ബൈക്കുകാരൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. അല്ല ഫോൺ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ സ്വന്തം ഹൃദയം ആരെങ്കിലും അടിച്ചോണ്ടു പോയാൽ പോലും ഈ മനുഷ്യഗണം അറിയുന്നില്ലല്ലോ. ഞാൻ എന്തായാലും പൊതിയുടെ അരികിലെത്തി. മുൻ കാലുകൾ കൊണ്ട് പേപ്പറും വാഴയിലയും പതിയെ മാറ്റിനോക്കി. ദൈവമേ ഭക്ഷണം. ആഹാ...... എന്താ ഇതിൻറെ ഒരു മണം. തിന്നാൻ വേണ്ടി പൊളിച്ചതും എൻറെ മുതുകിൽ ആരോ തൊട്ടു.

 

 

"എനിക്ക് തരുമോ ഈ ഭക്ഷണം"? ഒരു  ബാലൻ.... എന്നെ പോലെ തന്നെ. കറുത്ത്  മെലിഞ്ഞു എല്ലിനോട് ഒട്ടിയ പള്ളയും. "കഷ്ട്ടമുണ്ട്... അഞ്ചു ദിവസമായി വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട്".  അവൻ എൻറെ മുന്നിൽ നിന്നും കരയാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ശ്വാനൻ ആയ  എന്നോട് ഒരു മനുഷ്യ കുഞ്ഞ് അപേക്ഷിക്കുന്നു. അവൻറെ അവസ്ഥ അപ്പോൾ എന്നെക്കാൾ  കേമം ആയിരിക്കും.  ആ...... അവനു കൊടുത്തേക്കാം. ഒന്നൂടെ നോക്കാം. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും തിന്നാൻ കിട്ടാതിരിക്കില്ല. ഞാൻ  പതിയെ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ഉടനെ അവൻ പിന്നെയും എന്നെ തൊട്ടു. അല്ല ഇനി എന്താ വേണ്ടേ? എൻറെ കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ല. ഒരു  മുഷിച്ചിലോടെ ഞാൻ അവനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "അല്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാം".

 

 

അവൻ ആ ഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞ പേപ്പർ പകുത്തു. പകുതി ഭക്ഷണം അതിലേക്ക്  മാറ്റി. ബാക്കി ഭക്ഷണം അവനും എടുത്തു. റോഡിൻറെ സൈഡിൽ   മാറിയിരുന്നു രണ്ടു പേപ്പർ കഷ്ണങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ ആ ഭക്ഷണം പങ്കിട്ടു കഴിച്ചു. കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഞാൻ ഒരുപാട് വീടുകളുടെയും  കടകളുടെയും മുന്നിൽ ചെന്ന് കരഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് വിശക്കുന്നു. വല്ലോം കഴിക്കാൻ തരുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. എല്ലാവരും എന്നെ ആട്ടിയോടിച്ചു. ഇച്ചിരി ആഹാരം എനിക്ക് തന്നു കൂടായിരുന്നോ അവർക്ക്". അവൻറെ കരച്ചിൽ ഞാൻ നോക്കി.  അതെ.... അവൻറെ അവസ്ഥയും എന്നെപ്പോലെ തന്നെ. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

 

 

ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിലെ പാട്ടും, ഡാൻസും, ബഹളവും ഒക്കെയായി ഒരു കോളേജ് ടൂർ ബസ് അതു വഴി വന്നു. ഇത്രയും കുഴിയുള്ള റോഡ് അല്ലേ... വണ്ടിയുടെ വേഗത കുറഞ്ഞു.   ഡ്രൈവർക്ക് ധൈര്യം അല്പം കുറവാണെന്ന് തോന്നുന്നു! പെട്ടെന്ന് ഒരു അലർച്ച.  "ദാണ്ടെഡാ നോക്ക്!  ഒരു  കൊച്ചും പട്ടിയും ഒരു ഇലയിൽ നിന്ന് ആഹാരം കഴിക്കുന്നു. ഇപ്പൊ തന്നെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കട്ടെ. ആഹാ.... നല്ല അടിപൊളി ഫോട്ടോ. ഇത് ഞാൻ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഇടും. ഒരു 10K ലൈക്ക് എങ്കിലും കിട്ടാതെ ഇരിക്കില്ല. ഇവന്മാര് എല്ലാവരും  എടുക്കുന്നോ ഫോട്ടോ. എന്നാ ആദ്യം ഞാൻ തന്നെ ഇടും". എല്ലാവരും ഫോട്ടോ എടുക്കാനും അത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാനുമുള്ള തിരക്കിൽ.

 

 

അപ്പോഴാണ് അവരുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അധ്യാപകൻ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. "ഓഹോ! അൾട്രാ സ്പീഡിൽ ഉള്ള നമ്മുടെ നാടിൻറെ അവസ്ഥ  കണ്ടില്ലേ.....". അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ ഓർത്തു. മനസ്സിൽ മനുഷ്യത്വത്തിൻറെ ഒന്നോ രണ്ടോ കണികകൾ ബാക്കി ഉള്ളത് കൊണ്ട് ആകാം.... അദ്ദേഹത്തിൻറെ കണ്ണുകൾ  അറിയാതെ തന്നെ നിറയാൻ തുടങ്ങി.  പതിയെ അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു. "അതെ!  ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചിന്തിക്കേണ്ടതും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതും എഴുതപ്പെടേണ്ടതും   ആയ വികാരം പ്രണയമല്ല  മറിച്ച് വിശപ്പാണ്". എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഉള്ള ഒരേ വികാരം....... വിശപ്പ്!!!!!!!

Srishti-2021   >>  Article - Malayalam   >>  സ്ത്രീധനവും മലയാളിയുടെ വിവാഹ സംസ്കാരവും

Rini A

UST

സ്ത്രീധനവും മലയാളിയുടെ വിവാഹ സംസ്കാരവും

"എനിക്കൊരു പെണ്ണിനെ വേണം വളർത്താൻ,കൊഞ്ചിക്കാൻ, എന്നെയും എൻറെ വീട്ടുകാരേയും പൊന്നുപോലെ നോക്കാൻ"

 

ഒരിടയ്ക്ക് സോഷ്യൽമീഡിയയിൽ ട്രോൾ മഴയിൽ നനഞ്ഞൊലിച്ചു പോയ ഒരു പോസ്റ്റാണിത്. വളർത്താൻ പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ പോലൊരു പെണ്ണിനെ അന്വേഷിക്കുന്നവരും അവർക്ക് നേരെ ചാടുന്ന മലയാളിയുടെ കപട സദാചാരവും നമുക്കിവിടെ കാണാം. 

ഈ ഒറ്റ സോഷ്യൽമീഡിയ പോസ്റ്റും കമൻ്റുകളും മതി ഒരു ശരാശരി മലയാളിയുടെ വിവാഹ സംസ്കാരത്തിൻറെ ചുരുളഴിയാൻ. പോസ്റ്റിട്ട മഹാ നേക്കാൾ സംഭവബഹുലമാണ് കമൻറ് ഇട്ടവരുടെ പേജ് നോക്കിയാൽ ഉള്ള അവസ്ഥ. എന്നാണ് സ്ത്രീധനം വിവാഹ ചടങ്ങുകളുടെയും മലയാളിയുടെയും ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനകഥാപാത്രമായി തുടങ്ങിയത് എന്ന് കൃത്യമായി അറിയില്ല. ചരിത്രം ചികഞ്ഞിട്ട് 

ഈ അവസരത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് പ്രയോജനവുമില്ല. ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ ആരാണ് വിവാഹ കച്ചവടത്തിനും സ്ത്രീധന മരണങ്ങൾക്കും ഉത്തരവാദികൾ? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങും മുൻപ് മനസ്സിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടവരെ സ്നേഹപൂർവ്വം ഉപാധികളില്ലാതെ സ്വീകരിച്ചവരെയും സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവരെയും സമൂഹത്തിലെ അലിഖിത ലിംഗവിവേചിത ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടിക്കാത്ത രക്ഷാകർത്താക്കളെ യും ഭാര്യമാരെയും ഭർത്താക്കന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും 

സമൂഹത്തിനായി അവർ ചെയ്തചെയ്ത സമഗ്രസംഭാവനയ്ക്ക് നന്ദിപറഞ്ഞുകൊണ്ട് മാറ്റി നിർത്തട്ടെ. അവർക്ക് ഭൂരിപക്ഷ മലയാളിയുടെ വിവാഹ കമ്പോളത്തിൽ പ്രസക്തി വളരെ കുറവാണ്.

 

വിവാഹം:

പ്രണയവിവാഹം അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടുകാരുടെ ആസൂത്രണ ഫലമായുള്ള വിവാഹം അങ്ങനെ രണ്ട് തരം വിവാഹങ്ങളാണ് സാധാരണയായി കേരളത്തിലും ലോകത്തിലും കണ്ടു വരുന്നത്. ഈ രണ്ടുതരം വിവാഹങ്ങളും ഗുണദോഷസമ്മിശ്രം ആണ്. അതിൽ മലയാളികളുടെ മാറേണ്ട വിവാഹ വ്യവസ്ഥിതികളെ കുറിച്ചും ചിന്തകളെ കുറിച്ചും ആണ് നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടത്.

വിവാഹത്തിന് സമാനചിന്താഗതിക്കാരായ രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിത യാത്രയുടെ ആരംഭം എന്നതിനപ്പുറം ഒരു കച്ചവട മുഖം കൈവന്നിരിക്കുന്നു. 

 

വിവാഹവും സ്ത്രീധനവും സമൂഹത്തിലെ പല മനുഷ്യരിലും പലവിധ ചിന്തകൾ ആണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. വിവാഹ കമ്പോളത്തിലെ തസ്തികകൾക്ക് അനുസരിച്ച് ചിന്തകളിലും മാറ്റങ്ങൾ വരും.   നമുക്ക് ചിന്തകളുടെ അവലോകനം കല്യാണച്ചെറുക്കനിൽ നിന്നും  ആരംഭിക്കാം. വിവാഹ കമ്പോളത്തിലെ നായകന് തീർച്ചയായും തുടക്കത്തിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒരുപാട് ആയിരിക്കും. പെണ്ണിന് സൗന്ദര്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം, നിറം വേണം, വിദ്യാഭ്യാസം വേണം.സാധാരണമായ ആവശ്യങ്ങൾ. ഇനിയാണ് വൈവിധ്യങ്ങൾ ആരംഭിക്കുക. 

ചിലർക്ക് ജോലി ഉണ്ടായിരിക്കണം. പറ്റിയാൽ സർക്കാർ ജോലി. യമണ്ടൻ ശമ്പളമുള്ള പ്രൈവറ്റ് ജോലി ആയാലും മതി. അതില്ലെങ്കിൽ പെണ്ണിൻറെ അപ്പൻറെ പോക്കറ്റിന് നല്ല കനം ഉണ്ടായാലും ആശ്വാസം തന്നെ. കല്യാണത്തോടെ അതെല്ലാം തനിക്ക് കിട്ടണം. അത് നേരിട്ട് പറയില്ല അത് പറയാൻ വീട്ടുകാരെ നിയോഗിക്കും. ഇതിനിടയിൽ പ്രണയത്തെപ്പറ്റി പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.ചിലർ വിവാഹ അഭ്യർത്ഥനയുമായി യാതൊരു താൽപര്യവും ഇല്ലാത്ത പെൺകുട്ടികൾക്കു പിന്നാലെ അലയുന്നത് ഒരു തൊഴിൽ ആയി കാണുന്നു. ഇവരുടെ ചിന്തകൾ പലപ്പോഴും പെൺകുട്ടികളുടെ ജീവഹാനിക്ക് വരെ കാരണമാകാറുണ്ട്.

 

 പ്രണയിക്കാൻ പോലും പെണ്ണിൻറെ ആസ്തി അറിഞ്ഞ ശേഷം മാത്രം പ്രണയാഭ്യർത്ഥന നടത്തുന്ന എത്രയോ ആൾക്കാർ കേരളത്തിൽ ഉണ്ട്.  ഇതിൽ തേപ്പ് കിട്ടിയവരും കൊടുത്തവരും ഉൾപ്പെടും. അവർ സ്ത്രീധനത്തെ പരസ്യമായി എതിർക്കും എന്നിട്ട് ബിനാമികൾ വഴി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കും. കാറും സ്വർണ്ണവും വീടും സ്ഥലവും ഒക്കെ മകളോട് രക്ഷാകർത്താക്കൾക്ക് എത്ര ഇഷ്ടമുണ്ടോ അത്രയും മതി കൂടുതൽ ഒന്നും വേണ്ട. ഇനി കല്യാണം കഴിക്കുന്നത് സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള ഒറ്റമകൾ ഉള്ള വീട്ടിൽ നിന്നാണെങ്കിൽ ചെറുക്കന്‌ ഒന്നും വേണ്ട. ഒന്നും ചോദിക്കാൻ ഇല്ല.  എത്രയുണ്ട് ആസ്തി എന്നവർ നാട്ടുകാർ വഴി അന്വേഷിച്ച് അറിഞ്ഞോളും. ഇവർക്ക് വയസ്സും വയറും കൂടുന്നതിനും തലയിലെ മുടി കൊഴിയുന്നതിനുമനുസരിച്ച് 

ഡിമാൻഡുകളിൽ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളുണ്ടാവും.

 

ഇവരുടെ ലിസ്റ്റിലേക്ക് ഉള്ള പുതിയ ഇനമാണ് വിദേശത്തു കൊണ്ടുപോയി പണിയെടുപ്പിക്കാൻ പറ്റിയ ഭാര്യ. തുറന്ന ചിന്താഗതിയാണ് ഇവർക്കുള്ളത്. അത്ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ മാത്രം ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ടു പോയാൽ മതി. ഇവർക്കിടയിൽ പ്രേമിക്കുന്ന പെണ്ണിൻറെ വാക്കുകേട്ട് കൈനിറയെ പണം  വാരാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കാമുകി ഗവൺമെൻറ് ജോലിക്കാരനെ കെട്ടിയ വാർത്ത കേട്ടു ഞെട്ടിയ വരും ഉൾപ്പെടും. 

 

കല്യാണം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളുടേയും ചിന്തകൾ വ്യത്യസ്തമല്ല.

അവർക്കും വേണം സുന്ദരനും സംസ്കാര സമ്പന്നനും വിദ്യാസമ്പന്നനും ഉയർന്ന ശമ്പളമുള്ള ജോലി കാരനും ആയ ഒരു പയ്യനെ. വിദ്യാഭ്യാസവും സ്വന്തമായി ജോലിയും ഉള്ള പെൺകുട്ടികൾ സമാനരായ ചെറുപ്പക്കാരെ അന്വേഷിക്കുന്നത് ഒരു തെറ്റല്ല. എന്നാൽ പൊതുവേ ബോധം വെച്ചു തുടങ്ങുംമുൻപേ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോകാനാണ് പല പെൺകുട്ടികളുടേയും വിധി.  പക്വതക്കുറവിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ അവരുടെ കുടുംബജീവിതത്തിലും ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്.  എന്നാൽ കലിപ്പൻ്റെ കാന്താരിമാർക്ക് മുന്നിൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധം ഉള്ളവർക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. 

തനിക്കുകിട്ടിയ വിവാഹ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം പോരാ എന്ന് തോന്നി പുതിയ ജീവിതത്തെയും പങ്കാളിയെയും തേടി പോകുന്നവരുമുണ്ട്. ഇങ്ങനെ പോകുന്നത് ഒരു തെറ്റല്ല എങ്കിൽ പോലും, പോകുന്ന വഴിയെ താൻ പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞിനെ പോലും കഴുത്തറുത്തു കൊന്നും ഭർത്താവിനെയും വീട്ടുകാരെയും ഗുണ്ടകളെ വിട്ട് ആക്രമിക്കുന്ന ഇടത്താണ് ഭീകരത ഏറുന്നത്. 

 

ഓരോ വൈവാഹിക ജീവിതത്തിലും രക്ഷകർത്താക്കളുടെ പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. മക്കൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ലത് കിട്ടണം എന്ന ഒറ്റ ലക്ഷ്യം മുന്നിൽ കണ്ട് നീങ്ങുന്നവർ. നല്ലതെല്ലാം കൊടുത്തു വളർത്തിയ മക്കൾക്ക് നല്ലതുതന്നെ മുന്നോട്ടും കിട്ടാൻ തനിക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും നല്ലതിനാണോ ചെയ്യുന്നതെന്നു പോലും ചിലപ്പോൾ ചിന്തിക്കാതെ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടി വരുന്നവർ. ഭൂതകാലത്തിലെ വരനും വധുവും  ആയിരുന്ന ഇന്നത്തെ രക്ഷാകർത്താക്കൾ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഈ കല്യാണ കമ്പോളത്തിലെ കച്ചവടത്തിൽ പുതിയ നിക്ഷേപകരുടെ കുപ്പായമണിയുന്നു. ഈ അവസരം മുതലെടുത്ത് ദല്ലാൾമാരും മാട്രിമണി ആപ്പുകളും അവരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം മക്കളെ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കുമെന്നും, തങ്ങൾ സ്ത്രീധനം കൊടുക്കുകയോ വാങ്ങുകയോ ചെയ്യില്ലെന്നും ഉള്ള സമീപഭാവിയിൽ ഒരിക്കലും നടക്കാൻ ഇടയില്ലാത്ത കൂട്ടായ തീരുമാനം രക്ഷിതാക്കൾ എടുത്താൽ കുറെ ഏറെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമാകും. എന്നാൽ "മക്കളെ, നിങ്ങൾ മരിച്ചാൽ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കും ?" എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ചില രക്ഷകർത്താക്കൾ ഉള്ള നാട്ടിൽ മക്കൾ കേവലം അത്യാഗ്രഹം സാധിച്ചെടുക്കാൻ ഉള്ള ഉപാധികളായി തീരുന്നതിൽ അത്ഭുതമില്ല. 

 

വിവാഹം ഒരു കച്ചവടമാക്കി മാറ്റുന്നതിൽ ബന്ധുക്കൾക്കും നാട്ടുകാർക്കും ഉള്ള പങ്ക് ചെറുതല്ല. മറ്റുള്ളവരെ അളക്കാൻ നടക്കുന്നവരാണ് ഇവരിൽ കൂടുതൽ ആൾക്കാരും. ആരുടെ മക്കൾക്ക് ആണ് ഏറ്റവും നല്ല പങ്കാളിയെ കിട്ടിയത് ? വന്നുകയറിയ പെണ്ണിൻറെ പോരായ്മകൾ എന്തെല്ലാം ? പെണ്ണിൻറെ ദേഹത്ത് മിന്നുന്നതെല്ലാം പൊന്നു തന്നെയാണോ? ആണെങ്കിൽ എത്ര പവൻ? പയ്യൻറെ ശമ്പളം എത്ര? ചെറുക്കന് കൊടുത്ത വണ്ടിയുടെ വില എത്ര? അതിൻറെ മൈലേജ് എത്ര ? അവരുടെ സംശയങ്ങൾ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും നീളും. മെഗാ സീരിയലുകൾക്ക് അവസാനം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും ബന്ധുജന കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്ക് ഭൂമിമലയാളത്തിൽ അവസാനം കാണുന്നില്ല. 

 

മേൽപ്പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ പെടുന്നവർ ആവാം നമ്മളിൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ. അത്തരം 

ആളുകൾക്ക് ചെവികൊടുക്കാതെ അവരിലൊരാൾ ആകാതെ മാറി നടക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് മലയാളി വിജയിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്.

ആഗ്രഹങ്ങൾ നല്ലതാണ്; എന്നാൽ ആ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഭാരം മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നിടത്താണ് പ്രശ്നങ്ങളുടെ തുടക്കം. പ്രതീക്ഷിച്ച സ്ത്രീധനം കിട്ടാത്തതിന്റെ പരാതി, ആഗ്രഹങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പെരുമാറാത്ത പങ്കാളി,  കൂടെ നിൽക്കാത്ത കുടുംബം, അങ്ങനെ പോരായ്മകൾ നീണ്ടു പോകും. 

സ്ത്രീധനത്തിന്റേയും ദ്രവിച്ച വിവാഹ സംസ്കാരത്തിന്റേയും ദുരിതങ്ങൾ എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ബാധിക്കുന്നു. എങ്കിൽ കൂടി അതിൻറെ ആഘാതം കൂടുതൽ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നത് സ്ത്രീകളാണ്. നീതിക്കായി നിയമവ്യവസ്ഥയെ സമീപിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ ഇന്ന് തിരിച്ചടിയാണ് നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പീഡന കേസുകളിലെ പ്രതികളെ പോലും "വെറുതെ വിട്ടിരിക്കുന്നു" എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു മടങ്ങുന്ന വിധി ന്യായ വ്യവസ്ഥയിൽ അവർക്ക് പ്രതീക്ഷ മങ്ങുന്നു. 

മലയാളികളുടെ മേൽപ്പറഞ്ഞതിലെ അധ:പതിച്ച ചിന്താഗതികൾ മാറാത്തിടത്തോളം ഇനിയും പെൺകുട്ടികൾ പാമ്പുകടിച്ചും തീ പിടിച്ചും തൂക്കിലേറിയുംതൂക്കിലേറിയും മരിച്ചെന്നു വരും. 

ഭൂമി ഉരുണ്ടത് കൊണ്ടും കാലം നീളുന്നത് കൊണ്ടും കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനം നമ്മുടെ ചിന്തകളെ ഏശാത്തതുകൊണ്ടും  ലോകം  കുറച്ചുനാൾ കൂടി ഇങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോകും എന്ന് കരുതാം. അതുവരെ  പ്രാകൃത ചിന്തകളോടെ, ആർത്തി പിടിച്ച മനസ്സുമായി, ആശയങ്ങൾ വാക്കുകളിൽ മാത്രം നിറച്ച് മുന്നോട്ടു നീങ്ങണമോ അതോ സ്വയം നന്നായി മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ അനാവശ്യമായി ഇടപെടാതെ നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം ആയാസരഹിതവും ആനന്ദ പൂർണവും ആക്കണോ എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഓരോ മലയാളിയേയും ഏൽപ്പിക്കുന്നു. 

Srishti-2021   >>  Poem - English   >>  Life or Something like it

Swapna Prasannakumar

UST

Life or Something like it

Days are many,

Favorite’s few..

Make the day for a friend or foe

And you will look for days afore

 

Memories are endless,

Precious few..

Be the special for a dear or near

And you will have a treasure forever

 

Smiles are everywhere,

Honest few...

Be the cheer for a toddler or youth

And you will have nay, tears of untruth

 

Paths are countless,

Journey one..

Be the spark for the lost ' n dark

And brightened will be your way now ' n ever

 

Hands are plenty,

Helpful few..

Be the bold for weak ' n  frail

And stronger you will be, in your storms

 

Chances  we may not get often,

But choices we can make..

Be the right for the wrong as well

And Life is never gonna be the same...

Srishti-2021   >>  Short Story - Malayalam   >>  ഒരു ക്ളീഷേ കഥ

ഒരു ക്ളീഷേ കഥ

പണ്ട് പണ്ട് പണ്ട് നടന്ന കഥയൊന്നുമല്ല. ഇത്തിരി പണ്ട്. അത്രേം മതി. വേറൊന്നുംകൊണ്ടല്ല. പറയാൻ പോകുന്നത് എന്നെക്കുറിച്ചാണ്. അപ്പോപ്പിന്നെ കൃത്യം വർഷവും തിയതിയും ഒക്കെ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ന്യൂ ജനെറേഷൻ അല്ലാന്ന് ആരെങ്കിലും അപഖ്യാതി പറഞ്ഞാലോ. അതുപോലെ  തന്നെ ഇത് വല്യ പുതുമയൊന്നുമുള്ള കഥയുമല്ല. പലപ്പോഴും  പലവട്ടം പറഞ്ഞും കേട്ടും തഴമ്പിച്ച, പണിയെടുക്കാൻ മടിപിടിച്ച് ഉറക്കംതൂങ്ങിയിരിക്കുന്ന 'ഉച്ചകഴിഞ്ഞുകളിൽ' വിളിക്കാതെ കയറിവരുന്ന - ചിലപ്പോൾ തേടിപ്പിടിച്ചു ചെന്ന്  പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്ന ഒരുപിടി ക്ളീഷേ ഗൃഹാതുരത്വസ്മരണകൾ,  ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ എവിടെയൊക്കെയോ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ടൈംലൈൻ ഒന്നുമില്ലാത്ത ചിതറിയ ചില ഓർമപ്പൊട്ടുകൾ.

 

അപ്പോൾപിന്നെ ഇത്തിരി വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഒരു നട്ടപ്പാതിരക്ക് ഞാൻ ജനിച്ചു. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രിയിലെ തിരക്കിൽ നിന്നും ജീപ്പും പിടിച്ച് ഞങ്ങൾ വീട്ടിലെത്തി. സത്യൻ അന്തിക്കാട് സിനിമകളിലൊക്കെ കാണുന്നതുപോലെയുള്ള പച്ചപ്പും ഹരിതാഭയും നിറഞ്ഞ നാട്ടിൻപുറം. തോടും കാടും മലയും, ബസും, ജീപ്പും, കുറെ കുറെ ആളുകളും, അവർക്കൊക്കെ പോകാൻ അമ്പലവും പള്ളിയും അവിടെയൊക്കെ ലൗഡ് സ്പീക്കറുകളുമുള്ള ഒരു വെറും സാധാരണ നാട്ടിൻപുറം. കൂട്ടത്തിൽ ജങ്ഷനിൽ  ചായക്കടയും പലചരക്കുകടയും. രണ്ടും ഓരോന്ന് വീതം.

 

 വീട്, മുറ്റം, മുറ്റത്തിന്റെ വലത്തേ മൂലക്ക് എപ്പോളും നിറയെ പൂക്കളുമായി  നിൽക്കുന്ന ഒരു എമണ്ടൻ ചെത്തി മരം. അതിൽ വന്നിരിക്കുന്ന പല പല നിറങ്ങളിലുള്ള പൂമ്പാറ്റകൾ, ചെത്തിയുടെ  ചുവട്ടിൽ നിന്നും കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് കുഞ്ഞിക്കാലടികൾ ഇടത്തോട്ട് മാറി നിൽക്കുന്ന രാജമല്ലി, രാജമല്ലിയുടെ ചുവട്ടിൽ പടർന്നു കിടക്കുന്ന  മുല്ല, മുല്ലയുടെ ഇടയിലൂടെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്ന പിങ്ക് പൂവുള്ള ഏതോ ഒരു ചെടി. കാര്യം കുഞ്ഞാണെങ്കിലും ഇടയിൽ വിരിയുന്ന ആ പിങ്ക് പൂക്കൾ മുല്ലപ്പൂക്കൾക് പുതിയൊരു ഭംഗി കൊടുത്തിരുന്നു.   തൊടിയിൽ നിൽക്കുന്ന തെങ്ങും കവുങ്ങും മുരിങ്ങയും. തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു തെങ്ങുകളുടെ  ഇടയിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കിയാൽ കാണാൻ പറ്റുന്ന, എല്ലാ വർഷവും ഇഷ്ടം പോലെ മാങ്ങ തരുന്ന രണ്ട് കാട്ടുമാവുകൾ. അതിന്റെയും താഴെ മൺതിട്ട ഇറങ്ങിച്ചെന്നാൽ പറമ്പിന്റെ അതിരിൽ തോടാണ്. എപ്പോളും വെള്ളമുള്ള, മഴക്കാലത്ത് കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന, ഇഷ്ടം പോലെ മീനുകളുള്ള, കരയിൽ വളഞ്ഞ തെങ്ങുകളുള്ള, ഒരു കുഞ്ഞു കയമുള്ള, അന്നത്തെ എനിക്ക് വലുതായിത്തോന്നിയ, എന്നാൽ അധികം വലുതല്ലാത്ത ഒരു തോട്. അന്ന് ആ തോടിനു കുറുകെ ഒരു തടിപ്പാലം ആയിരുന്നു. ആരുടേയും കൈ പിടിക്കാതെ തനിയെ ആ പാലം കടന്നുവന്നാൽ യുദ്ധം ജയിച്ച സന്തോഷമാണ്. രാവിലെ ജോലിക്കു പോകുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും തിരിച്ചു വരുന്നതും നോക്കി, ദൂരെയുള്ള ആ തടിപ്പാലത്തിലേക്കു കണ്ണുംനട്ട്, മുത്തശ്ശിക്കൊപ്പം കുഞ്ഞു ഗംഗ മണിക്കൂറുകളോളം വരാന്തയുടെ മൂലയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. ശ്ശെ ഗംഗയല്ല. കുഞ്ഞ് ഞാൻ. 

 

ഇതൊക്കെ എന്തിനാ ഞാൻ ഇവിടെ പറയുന്നേ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, 'നഷ്ടസ്‌മൃതികളാം മാരിവില്ലിൻ വർണ്ണപ്പൊട്ടുകൾ' പെറുക്കിയെടുത്ത് റീൽസ്  ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ഞങ്ങളൊരു യാത്രപോയി. യു പി സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിനുശേഷം ഒരിക്കൽപ്പോലും തിരിച്ചുപോയിട്ടില്ലാത്ത ആ നാട്ടുവഴികളും തിരഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഹൃദയമുടിപ്പു കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എത്രയോകാലത്തെ എന്റെ ഓർമകളാണ് - മറക്കാൻ സമ്മതിക്കാതെ കാലുപിടിച്ചു കൂടെ നിർത്തിയിരിക്കുന്ന ഓർമകളാണ് - വീണ്ടും കണ്മുന്നിൽ തെളിയാൻ പോകുന്നത് എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ച് വിചാരിച്ച് കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങിയ ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നത് "മ്മെ മ്മൾ എത്തിയോ....ഇദാണോ മ്മ പഞ്ഞ സലം"  എന്ന രണ്ടര വയസുകാരന്റെ തോണ്ടി വിളിച്ചുള്ള ചോദ്യം കേട്ടാണ്. 

 

പുറത്തേക്കു നോക്കിയ ഞാൻ "ഏയ് അല്ലട കുഞ്ഞാ.... ഇത് വേറെ എങ്ങാണ്ടാണ്‌...അമ്മ ഇച്ചിരി കൂടെ ഉറങ്ങട്ടെയെ" എന്നും പറഞ്ഞു കണ്ണടക്കുന്നതിനു മുൻപേ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നൊരു അശരീരി വന്നു. " കണ്ണ് തുറന്നു ഒന്നൂടെ ഒന്നു നോക്കിക്കെ".

 

ഞെട്ടൽ ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്. പിന്നീടങ്ങോട്ട് കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ഞെട്ടാൻ മാത്രമേ എനിക്ക് സമയം കിട്ടിയുള്ളൂ. 

 

"ഇത് ഏതു സ്ഥലം !!!". 

 

രണ്ടു മൂന്നു വട്ടം ഗൂഗിൾ മാപ്പ് എടുത്തു തിരിച്ചും മറിച്ചും തലകുത്തിയും നോക്കി. 

 

ഇല്ല, മാറ്റമൊന്നുമില്ല. ഇതുതന്നെ അത്. പക്ഷെ ഈ കാണുന്നതൊക്കെ എന്താന്ന് എനിക്കൊരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ ദൈവമേ. ഇനി അതും ഗൂഗിളിനോട് ചോദിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ. 

 

നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തറിയാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്ന, ഹൃദയത്തിനോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്ത് തികച്ചും അപരിചിതനായി / അപരിചിതയായി പോകുന്ന ചില സന്ദർഭങ്ങളുണ്ടല്ലോ. വാക്കുകൾകൊണ്ട് പറഞ്ഞുതരാൻ അൽപ്പം പാടാണ്. ആ നിമിഷത്തിൽ ജീവിച്ചു തന്നെ അറിയണം. 

 

എന്തായാലും ഞെട്ടി ഞെട്ടി ഞങ്ങൾ അവസാനം ആ തോട് കണ്ടു പിടിച്ചു. തോട് ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലം എന്ന് പറയുന്നതാവും അൽപ്പം കൂടെ മര്യാദ. ഉണങ്ങി വരണ്ടു തുടങ്ങിയ ഒരു ചെറിയ ചാൽ. ഇരു വശങ്ങളിലും വലിയ കരിങ്കൽ മതിലുകൾ. ഒരുകാലത്ത്  ആ നാടിൻ്റെ പല തലമുറകളുടെ ദാഹം മാറ്റിയിരുന്ന, ഭക്ഷണം കൊടുത്തിരുന്ന, ഇരു കരയിലെയും നെൽപ്പാടങ്ങളെ ഫലപൂയിഷ്ടമാക്കിയുന്ന, ഒരുപാട് കുട്ടികളുടെ കളിസ്ഥലമായിരുന്ന ആ  പുഴയെ ആ നാട് തന്നെ ഞെരിച്ച് ഞെരിച്ച് കൊന്നു കളഞ്ഞു. 

 

മറ്റൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല എനിക്ക് തിരഞ്ഞു പിടിക്കാനായി. ഓർമയിലെ നെൽപ്പാടങ്ങളിൽ റബ്ബർ മരങ്ങൾ തലയുയർത്തി നിന്നു. ഒരു മൺവഴി മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന അന്നിൽ നിന്നും ഇന്ന് തലങ്ങും വിലങ്ങും ടാർ റോഡുകൾ. ഞങ്ങളുടെ വീട് നിന്നിരുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയ സ്ഥലം ഇന്നൊരു അലൂമിനിയം ഫാബ്രിക്കേഷൻ കടയാണ്. അത് തന്നെയാണോ എന്ന് യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ല. എല്ലാം അത്രത്തോളം മാറിപ്പോയി. എന്തായാലും ആ കടയുടെ  വശത്തായി കൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന മെറ്റൽ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തേക്കു തലനീട്ടിയ, കഷ്ടിച്ച് ഒരു അടി മാത്രം നീളമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് ചെത്തി, അതിൽ ഒരു പൂങ്കുല, അത് എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കുന്നതായി എനിക്ക് മാത്രം തോന്നി. പതിയെ ചെന്ന് ഇരു കൈകളും ചേർത്ത് പിടിച്ചു   ആ പൂക്കളെ തലോടി യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, എല്ലാം ഒരിക്കൽക്കൂടി ഒരുനോക്കു കാണണം എന്ന എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, എന്റെ ജീവിതത്തോളം പഴക്കമുള്ള ഓർമ്മകൾ, മാമ്പൂക്കളായി പൊലിഞ്ഞു പോയത് കണ്ട്, ചരിത്രാതീത കാലം മുതൽക്കേയുള്ള കണ്ടു മടുത്ത എല്ലാ ക്ളീഷേ സീനുകളിലെയും പോലെ എന്റെ കണ്ണും നിറഞ്ഞു. 

 

നമ്മൾ മാറുകയാണ്. അതിലും വേഗത്തിൽ നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളും മാറുകയാണ്. ഓർമകളിലെ നാട്ടുവഴികൾ, നമ്മൾ നടന്നു തുടങ്ങിയ ആ  പ്രിയപ്പെട്ട വഴികൾ, വഴിയോരത്തു കണ്ട കാഴ്ചകൾ, ഹൃദയത്തിൽ കുറിച്ചുവച്ച അടയാളങ്ങൾ,  ഒരുവട്ടം കൂടി ഒരുനോക്കുകാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന  ആളുകളോടാണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്. 

 

പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തേ. ദേ ഈ നിമിഷം ഇറങ്ങിക്കോളൂ. നാളത്തെ പ്രഭാതത്തിൽ ആ നാട്ടുവഴികൾ മണ്ണിട്ട് നികത്തപ്പെട്ടേക്കാം, ഓർമകളിലെ ചെത്തിമരങ്ങൾ മുറിച്ചു കളഞ്ഞേക്കാം, എപ്പോളോ കാൽ നനച്ചു കളിച്ച പുഴയോരങ്ങൾ കെട്ടിയടക്കപ്പെട്ടേക്കാം, അന്നത്തെ സൗഹൃദങ്ങൾ എന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം, തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ നമുക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്ന ഓരോന്നും നമ്മളെ  വിട്ടകന്നുപോയിരിക്കാം. നാളെ തിരക്കുകൾഅവസാനിപ്പിച്ച്  അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ  നിങ്ങൾക്കു മുൻപിൽ ബാക്കിയാവുക എന്നോ മരിച്ച ഒരു പുഴയുടെ വറ്റിയ കണ്ണ്നീർച്ചാലുകൾ മാത്രമായിരിക്കും..

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  COVID 19, I was pleased by you once!

Neethu Jayan

Cognicor Technologies

COVID 19, I was pleased by you once!

I always wonder what makes a man fall in love with the same person again and again. It could be an urge to feel something that we always left untouched and unexplored. Or is it always because we are nurturing and evolving like the so-called COVID 19 virus. And we are always in an urge to survive along with that, in every phase of our life. Wait!!  Am I really comparing LOVE with COVID 19?? Of course, I think yes. When the whole world is disappointed with the outbreak of a deadly virus, I am sure there are a few of us who fell in LOVE with this beautiful beast at least once during the past 2 years. Let me tell you why!!

First of all, it could be something like we are in love with a person and there will be 100 evident reasons to deny it, but we are always behind that baseless, clouded reason to say "Yay!! this is my true LOVE". Was it because they have this super power to stick on to your memory to wipe out all the dismissive reasons and very intelligently sense only the best of it always?? Well, I am here with the best side of it because the obstructive sides are in your head 24/7. Even if not, there are others who make sure that it is getting injected into your brain, adhering to the dosage 1-1-1 minimum. Let's come back to the point.

- Covid outbreak brought at least some of us back to our HOME. Home is not just a physical existence; it can be your memories too. Where the real you is once deeply rooted, nurtured and bloomed. It's okay, if you find it difficult to recollect, talk and behave like before. You are always LOVED because you are back in your HOME, my love. You are much needed in this space at least once in a while.

- We did many things during this time just like we are doing it for the last time. Because we were really scared of getting a second chance. And at least once, you nailed it, my love. It could be a trip to your favorite destination, a talk to your most loved and yet declared enemy kind of person, a proclamation of your untold love and it could even be your first kiss. 

- Most importantly we started missing people. I know many who are losing their chances to meet their loved ones. It's okay, my love, this is just a phase. You are in the process of rebooting your life and the core will always remain the same no matter where you are and what you are up to. After all, it's a deep realization that you are lucky enough to miss and get missed by someone.

- And here comes the most exciting part, we are among that privileged group who always have the hope of reading the message at the end of every month- “Your salary of xxxx is credited to your bank account xxx….”. Wasn’t it exciting, my love?? WFH doesn’t always suck. It is what made us become one among that so-called privileged group. At least your brain is still working and well, that's an indication that you are still alive.

- And for all the smart people who took this break as a chance to rejuvenate your entire body and get back to your ideal measurements, you rocked and you are loved. And those who didn’t and are still in the search of finding the perfect time and motivation, it's okay you are still someone’s favorite Teddy bear and you are most LOVED.

- You might also feel like the number of people around you has exponentially decreased. But you have the most refined, fine tuned and processed ones. They are gems, you just hold them tightly. Well, COVID also made it easier for you, my love.

So I hope it's okay to compare LOVE with COVID 19. Because both are contagious and it perfectly syncs, at least sometimes. It brought us back to our lost memories; it made our special moments more intense; it made us feel missed and lost sometimes. And my dear COVID, you were loved at least once by many of us. But please don't exploit it because, as someone said, the demand to be loved is the greatest of all arrogant presumptions. And you have had enough already!!

Srishti-2021   >>  Short Story - English   >>  The Great BTech Supplementary Exam

Kannan Prabhakaran

Infosys

The Great BTech Supplementary Exam

'When I swim, I always thank the one who dipped me into the water and ran away, regardless of the intention'

                                                  -- Unknown

 

" Kannan, why did you miss the regular Lab examination?"

 

The external examiner asked me with a smile filled with curiosity, when he was about to wind-up the Viva during my Electrical Lab supplementary examination.

 

I ran my fingers over the same table where I shed tears, exactly one year back. I had been mercilessly humiliated during the Viva, by the external examiner who had come for the third semester Electrical Lab regular examination. Memories started to flash before my eyes. The words that examiner had thrown at me were still ringing in my ears, though I was striving to forget that incident.

 

                  ------------------------------------

 

"Kannan, you are just a shame to such a reputed institution like this. Your performance in Viva was pathetic. After such a poor show, how can I allow you to wire up the circuit?.  You may please leave now".

 

I tried to share a smile when my friend also joined me outside the examination Lab, despite my mood.

 

It was very hard to accept that I had failed in an examination, that too in a lab exam. I felt extremely frustrated whenever I opened the book to prepare for the supplementary examination. Finally I decided to watch a movie to alleviate the pain of thinking of studies, while my friends were enjoying the short vacation after the semester exams. I put my book aside.

 

The protagonist of the movie Gajini, played by Surya, was addressing his Employees. What he said got clicked with me. I paused and rewound the movie a few seconds to watch the speech again.

 

".....mere hard work alone will not bear fruit....you have to be in love with what you do, to be successful."

 

Right after the movie ended, I started to contemplate the essence of the speech, the hero had instilled into me, even though I had been surrounded with an aura of the beautiful female leads in the movie. I really wanted to sleep on it.

 

The days following were not the same as before. The chapters in the Electrical book were not the same ones, which I had studied for the regular exam. A positive vibe started to drive me.

                  

                 ------------------------------------

 

"I never expected such an excellent performance in the Viva, from a student who is appearing for the supplementary exam. Your understanding about the subject is unbelievable. Kannan, why did you miss the regular Lab examination?"

 

I got surprised with his comments and the question followed. I smiled.

 

"Thank you for your kind words Sir....actually I did....but I only worked hard last time....."

 

I did not want to blame the other examiner for my lack of involvement in studies. I gestured seeking my leave.

 

"May I please wire up the circuit Sir?"

 

"Of course!"

 

The examiner patted on my shoulder and I returned an ebullient smile in gratitude.

Subscribe to srishti 2021