Skip to main content
Srishti-2022   >>  Poem - English   >>  Beautiful of Scar

Lekshmi S P


Beautiful of Scar

Break up?..
That's a beautiful scar.
It makes you realize how much sincerely you loved a person.
It reminds you,your capabilities to love.
It open the other phase of life.
It happens when, better things are to happen in life.
It proves that you are worthy for more.
Its a new shine to your story because its a break 'up' not  a break 'down'.
Your 'ex' is somebody you should be thankful to, Because they shared a beautiful part of love with you.
Love is not about owning a person, nor about making a ' forever'  story, Its all about being immensely happy to be with the person in the present. 
Move on! Move on! Your dots to join are pending in life, draw them up with a magical tinch of HOPE.
And when you reach the last dot to match in your death bed, you will see a beautiful story you .

Srishti-2022   >>  Poem - English   >>  Hold your ground

Gughan Govindasamy


Hold your ground

My love , do help me stay away

Show me how to unlove you

In the fall , I'll crawl and fade away,

Like the twinkling drops of dew !


I hope your life is as vivid as your eyes,

And your summer's cheerful too.

In my gloomy morning underlies,

A memory that clings to you !


The days are cold and nights are dry,

Every song is breaking me.

With the anguished heart I pacify

The soul, that's damned with me !


So, In the pointless gloom I seek

A wisdom , that no shall speak,

The pain that love shall wreak,

And a dream that preys on weak


The past , a callous hound,

Can sniff and hunt us down

Oh heart ! Dost hold your ground

It's an all or nothing town

Srishti-2022   >>  Poem - English   >>  Digital Birthday



Digital Birthday

A wonderful day on which she is born,
Tons of messages flying around,
Some as lengthy forwards,
Some as colorful smileys,
This Birthday gets better every minute,
Till the End of the day when...
Clear All Chats on WhatsApp
Cleared all the memories too !!

Srishti-2022   >>  Short Story - English   >>  The Green in the Rainbow

Asher Ben


The Green in the Rainbow

Dimistana, Greece

I waited patiently for a voice to emerge – a heavenly thundering that would peel the narrow beam of light into an orange grace. My eyes imagined scenes of redemption in the dance of dust in the honey hue –angels twirling and flapping their satin wings and then settling down again in a free fall. Slow. Deliberate. I lay still. Shallow breathing. My way of playing anonymous.

Today was not the day.

Down below; some 200 meters below, the enraged Lousios is tutored and disciplined by the gorge – also called Lousios - before she marries into Alfeios. But she is difficult. She hides several treacherous pits and slippery basins. A river where Zeus was bathed as an infant is expected to be elegant and lady-like. But not her; she shouts, grumps and spits violently. And the other Lousios also throws in a boulder every so often when she thinks that the river has gained an upper-hand.

I have crossed the gorge several times on my way to the Monastery of Prodromos and each time I look down the wooden suspension bridge, she shouts back at me. Mist of anger so cold that even in summer - when the droplets lands on skin - it burns. Sometimes I wonder if she could have risen so high in her anger to have dislodged a plank or two from the suspension bridge. Who knows?

A sharp cry of an angry seagull echoed in the gorge. Was she angry at Lousios – the river for being so violent or was she angry at Lousios – the gorge for her serpentine contours that confused its navigation.

Today was not the day.

I woke up and sat by the edge of the bed. My feet searching the floor for the slippers and my fingers running through my curly hair and beard to unknot the unions they formed during the night. Then, I opened the window of the room. A gush of jungle freshness welcomed me and set the wooden chimes into an unknown melody. It had been eleven years since I came to this monastery. Nine years since I placed a razor on my cheek and it no longer felt itchy. I along with Father Vaserius- from Cyprus, are the only two resident priests in this monastery.  And of course, there is our extended family of cats. Thomas the youngest is the most gentile and often gives me company in this life of solitude.

‘Kaliméra’. ‘Good Morning’, Father Vaserius greeted gravelly as he tossed few peanuts and munched. He nodded his head softly, his eyes eager to see some enthusiasm in mine.

Father Vaserius was 60 maybe 65, I don’t know. We never discussed anything so personal. In fact, we don’t talk much at all, except for the daily greetings and sometimes during the daily chores. Prayers, not talks are our bonding threads as monks. While we dine, the tape recorder would play a prayer to reflect. It is only tourists that we indulged in some talk about monastic life. Some of them are amazed when they hear that the pomegranates, the grape wines, and kitchen garden are all fruits of our toil.  

Father Vaserius was sitting outside; in the open passage that connected my room to the courtyard and taking in the warmth of the summer sun. The courtyard and the passages shimmered in the morning sunlight. The grey of the tiled rock blocks spread like a canopy over every structure: the passage, the chapel, and the courtyard.

Praying deep within but appearing to be lazy munching, he was tickling the neck of Simon – the cat. We had at one time 13 cats and all of them irrespective of gender had taken up names of Disciples of Christ: Peter, Andrew, Philip, Thomas, Jude, Mark, Matthew, John, Thaddeus, Bartholomew, Simon, and James.

‘Kalimera’. I said; still unsure if I pronounced it rightly. I thought I heard him snicker and cover up with a fake cough. He looked at me and coughed a few more times loudly and then fisted his chest twice ending the elaboration expertly. 

 I too let him have the pleasure of having tricked me.

’ Koimíthikes kalá?’, ‘Did you sleep well?’ I asked with same enthusiasm.

‘hmm polý kalá’. ‘Very well’. I saw him raise his hand in appreciation. The brief pause in stroking annoyed Simon. He jumped down, shook his coat and hissed at poor Philip who was lying on the floor.

In that impasse, I was jostling my memory for words but then I made some hurried gestures in the direction of the chapel and waited to see if Father Vaserius had understood. Of course, he didn’t understand my gestures; most of the time; but he wouldn’t bother. He just smiled and nodded.

I walked toward the chapel and saw the first visitor of the day – an old Chinese man in heavy glasses, t-shirt and khaki shorts. He looked exhausted from the climb but exuberant when he saw me. He took off his glasses and bowed. And then smiled and waited expectantly – possibly for a gesture. The second stalemate of the morning, I thought.


It was a wrestle with the reluctant latch of the heavyset Iron Gate. The narrow gate was as old as the monastery, completely devoid of any artistry except for a long grill in the form of a cross welded into the body of the gate. The opening cast a long tapering cross of morning sunlight into the darkness. As I pushed the gate, it squealed and defied, breaching its defense just slightly; enough for the sunlight to spread onto the ornate iconostasis and the golden fresco of ‘Christ the redeemer’.  

I watched my shadow hide details on the fresco and then I became aware of another head on the shoulder of my shadow. The problem with the gesture is the gesture itself. And I think the easterner had assumed a welcome ‘gesture’, and had followed me all the way to the chapel.

I felt his palm rest on my hand on the door and felt the warmth from his hand press onto mine and then it persisted some more.  Together, it workedThe gate dragged and splintered the uneven floor. I heard him gasp; I turned in time to see his serene smile stretch from the corners into an elongated oval of bliss. His eyes full of admiration. Gently, he nudged my hand on the door with his chest and then squeezed himself through the narrow passage.

Inside the chapel, I closed my eyes in meditation and dropped to my knees on the kneeler. My senses slowly drew the curtain on the world around until it was dark and silent and then I waited for my redeemer to let me in. It was always a test: the wait; before my lord lets me in. The wait is a cleansing process that starts with surrender, Lord deliver us from evil; the darkness grew deeper and made me restless, Lord have mercy; Christ have mercy; Lord have mercy. My heart chanted fervently and I sensed the darkness descend upon me like a column. It tightened its strangulating grip around me as it turned into a tornado; so loud that I couldn’t hear my prayers but I didn’t protest. I had surrendered already. I felt myself disintegrate and whirled around. Slapped and bruised. And then the darkness vanished receding away into obscurity and the brilliance of divinity flooded me with a warmth that reminded me of my mother and her choking, loving embrace, stuffing my face into her bosom and wrapping me in cotton arms.  I floated timelessly through the golden light ascending heavenwards. Then, a tiny drop landed on my skin and burned into my flesh. It dissolved whatever was left of my already disintegrated body and I no longer existed in that glow; only the glow existed. The state of oneness with the creator. It was sufficient and providing for my soul and time had no meaning.

Still, today was not that day.

It is easy to catch a dragonfly. You tiptoe behind it, wait till it rests its wings and clips your fingers on the wings from underneath and behind the fly. But catching a wasp is dangerous. But we the children of misadventures roaming around with mischief rolled under our sleeves always had a way. We would wait patiently under the snagged shades of the Allamanda tree – hanging straight, hanging upside down and scratching our names or offenses or love confessions on the tree bark that would soon get immortalized with the white latex. Then a drunk wasp would appear circling the trumpet flower and making several misfired launches into the bell. And once it does, we would fold the petals and trap the wasp inside and then carry around the personal humming instrument for everyone’s annoyance. I was that wasp humming and enjoying the divine Congress – a meeting of inexplicable bliss. Until I felt a weight grow on the kneeler and the delicate balance was distorted. I was that wasp that suddenly realized that someone was fiddling with my spiritual deliverance. Maybe it is another test, I thought.

I heard a weak chant. Words that sounded familiar but foreign in the monastery. A language that opened the floodgate of memories and longings that had been locked in the silver trunk of belongings from an earlier life and kept untouched underneath my bed and unattended by my consciousness.

‘Father …. Father Albert’, I felt a warm breath fall on my ears.

I cocked my head gently and fell into the desperate eyes of a man; sick and ill; with grief and anguish. The eyes were a precipice and I plunged into a meandering journey that zoomed past memories.  A vibrant frame: of companionship and brotherhood, further away; a golden frame:  of welcoming, loving extended arms of my mother and further down; a feather white frame: of six hands, palm in palm forming a circle, a closed tie of unshakable fellowship and vows of unassailable loyalty.

‘James!… James? ‘neeyano?’. Is that you?’ I rediscovered a tongue I hadn’t used in my monastic life.

Athe Acha.’’Yes, father’.

My hands rushed and held his palms in a grip that tightened as I struggled to secure the fidgety lid of the silver trunk with heavy vows from my new life. Temptations of a novitiate.

Kyrie, eleison; Christe, eleison; Kyrie, eleison’.’ Lord have Mercy; Christ have mercy’. I breathed the prayers until I felt my grip relax and the silver trunk had settled and moved back again underneath the open confinement of faith.

‘Peace be with you’. I concluded the brief intimacy with the sign of the cross.

Two years back Father Vaserius had a visitor from his village: Nicosia, with an unpleasant news. His ailing father had requested a visit; a fair request from a father to his son. A man on his deathbed can be forgiven for any transgressions because death is a reality that the heart and mind recognize together and none can then conspire a lie. Every death wish is an earnest appeal of the soul. But Father Vaserius politely sent back the visitor with a note “I shall meet you with our father in Paradise”. He had disrobed the grandeur of his lineage and luring colors of his past life for the black cassock: a symbol of spiritual poverty. The black cassock held me from disintegrating.

‘What brings you here? James?’ I asked when I was tempted to blurt out ‘Why did you come here’.

‘I just came to meet you… just… you know so many years!’ a hesitation playing on his lips. His arms making arches in air that tried to transport me beyond questions into the silence of understanding.

I loved James, I still did. My best friend. My brother by choice. He must have been in terrible trouble to have come looking for me. I wanted to help, but to what means I didn’t know.

‘Let’s meet outside. Can you wait for me there?’

‘Yes of course… Yes’


On my way out, I noticed father Vaserius lighting the candles on the horos chandelier. Smoke lingered in the air swelling and ascending- lifting spirits and prayers upwards; each lit candle subserviently revealing just enough of the saint’s face so that the soul submits in prayers and not in awe of the painting.

Outside, I saw James standing underneath the canopy of grapevines that arched the stairs that lead from the courtyard to the compound gate. Thaddeus - the black cat was circling around him, rubbing itself on him affectionately. As soon as it saw me, it purred and came running to me and crashed into my legs stalling me; it then rolled and then clawed and played with the hem of my robe.

James my brother, what stories do you bring from a world that I had abandoned? Do you realize that I am not immune to temptations of the past? Do you realize that my faith will be tested today with whatever you will tell me about my parents, friends and their lives? Will you understand that I no longer want to hear any of that? Not because it doesn’t matter but because my ‘Gethsemane of agony’ is the past. A past that you so fondly want to reminiscent. James.

‘James’, I tapped him on his shoulder

‘Chacko.. Can I call you Chacko ..Father Alb..?’

‘That’s fine’. Chacko as in Jacob - a name my parents had baptized me with.

‘What brings you here, my friend?’

He held my shoulder in a firm grip and shook me a little.

‘I am so happy to see you.. this.. meeting you…I want to make a confession, father.’ he said so abruptly that I felt my smile drain from my face and I couldn’t bring it back.


‘Why did you come here for a confession?’ I quizzed unable to understand his motive and clearly aware that a confession is a hearing I cannot deny. It was a divine counsel that I had to give to anyone who asks for it.

‘I am not sure anyone will understand me better than you and I am sure you won’t listen to me otherwise’. He was clearly prepared and I felt abandoned like Jesus - abandoned by the Lord who had lordship over the universe. Eli Eli lama sabachthani?


‘In the name of the father; and of the son; and of the holy spirit. Bless me, father, for I have sinned’.

The confessional was just near the door of the chapel, overlooking the wide courtyard. As the confession began, I noticed naughty Jude run into few doves basking in the courtyard, scaring them away. As the birds flapped, a light wind caught their wings and pushed them sideways, they maneuvered upwards to perch on the branches of the dancing sycamore trees. My eyes followed them heavenwards and I submitted to become the conduit between man and god. My prayers, his confession - Words fluttered and flew with the wind. I isolated the man behind the latticed window of the confessional from the voice that sought penance. I barricaded the man from reaching his friend Chacko. I - father Albert was ready for the confession.

‘Father, for 18 years, we grew up as friends. You, me and Radhika. And then, you decided to pursue your spiritual calling. On that day when you left, I felt a loss I had never felt before’. He paused and I didn’t dare look. I shut my eyes, my ears close to the lattice and my thumb busy rolling the rosary ring on my finger.

‘How could I ask you not to go? Life must move on. I moved on, Radhika did too. Then three years later, out of the blue, I heard about the sad demise of Radhika’ s father. Silent attack, he died in sleep.’ He paused again, as if he wanted me to relive the memories of a jovial man who always treated us like his own children, of the many Christmas carols where he readily agreed to be the fat dancing Santa. Selfless Man. Our best friend among parents.

I earnestly wished he wouldn’t pause so much.

‘The day he was cremated, I busied myself not because I wanted to. I just couldn’t cry, Chacko! He was my father even if he was not… I owe him so much... Would you understand he was like a father to me?’ He choked. So did I.

I remember ‘Jayan chettan’ -  Radhika’s father; climbing up mango trees to pluck ripe mangoes, smoking and battling the bees to get us fresh honeycombs , going on early morning fishing expeditions where he would often return empty handed because we were too excited and loud.  The several late night movies he took us to until one day it was no longer good for Radhika to go out for late night movies. Our parents educated us. He taught us life. My father always liked him, trusted him like a faithful help. He wasn’t a help, he was just happy to be around and my parents and James’s parents assumed him to be always around.

Jayan chettan - Jayettan. I will miss you and I will see you on the other side of life. Laughing loud ‘Ho! Ho! Ho! Merry Christmas’

‘Radhika and I became closer in the following months. Not that we weren’t close. You know she just had me. Her relatives just kept saying ill about Jayettan for having forgotten his duties as a father. Their question – Who will marry off Radhika now. At one point I think I said I will if it comes to that. I thought that was enough for her to know my feelings.’

‘And so did she agree?’

‘She never said No’

‘Did she say- Yes?’

‘She didn’t. But she didn’t say no either!’ he said agitatedly. I saw him hang his head and shift uneasily.

‘James, you don’t have to delve into details. You know the truth about your position and so just concentrate on the contrition’, I whispered into the lattice.

‘I did tell her one more time father! But she didn’t reply... Something changed between us and I don’t know what that change was because she never told me…then... she got married’, he paused and my heart reached out to my brother.

‘James… James’, I implored.

‘Chacko, she married someone else without telling me a word. Not even the day before her marriage when I phoned her. She just talked as usual and then I heard she got married… How can someone do that? I heard she wanted it as a private affair; with just a few relatives… private? So private she didn’t even care to inform me, her lifelong friend! ’ a resentment clouded the confessional and my prayers couldn’t clear it.

‘James, are you prepared to forgive? This confession only makes sense if you can forgive’

‘Oh, I forgave her. Father. I forgave her long back. I uprooted her memories and let them dry and shrink to death. I saw her every day without thinking about her. Every day. Every day until she became one in the crowd.’

He bit his lips. ‘Every day for seven years... But I didn’t falter, father... I didn’t let my eyes or my voice reveal the wounds’, he spoke contemptuously. He paused to check his senses. I saw in him a man who didn’t want to dig the grave. He breathed deeply several times before he continued.

 ‘I lived a life of solitude. Working to Live, living to work. Until six months ago, I got a letter. A letter from her. Radhika. She professed her love to me.’

My prayers stopped.

I paused.

He paused.

Today was not the day. Today should never have happened.

I stood up, hooked the purple stole and walked towards the Templon. I stood there gazing at the icon of Madonna and the child. Madonna had child Jesus in her arms. A child capable of protecting the universe yet she held the child so protectively. Sometimes truth needs to be protected even if it is capable on its own.

Radhika should never have sent that letter. Why would she send a letter? She could have phoned. She could have mailed. Why did she decide to send that letter after seven years of marriage?

 James was still at the confessional. Kneeling.

‘Did you destroy the letter?’

 ‘Destroy? It destroyed me, Chacko. I had built a fort around me with hate and anger. Her letter breached every layer of that fort and hit straight at my heart. I took the phone and called her like a man possessed. I poured out my love without hearing her. And when I finished, she cried on the phone. She must have thrown the phone on the floor or the bed and she wept. I heard her, I heard her worried kids run unto her. They cried too.  Her husband must have heard. He came running and he pacified her. I so wanted to comfort her.’

I started slowly, words pouring out through divine intervention.

‘James … where is your guard? The biggest mistake was that you called her. You destroyed her peace.’ I paused a second to ensure that my words are not received as a reprimand.

‘Confession is between man and god, here right now, I am his conduit, not your friend. Even now you refer me as Chacko… You shall not call me Chacko again when I am in this sacred cassock… James you must not let your feelings cloud your judgment.’ I moved away from the screen to recite prayers of absolution.

‘In his great mercy may God grant you peace and for..’


‘..give all your sins and bri..’

‘Father Albert’, James interrupted me.

‘Father, I haven’t finished. May I finish my confession?’

I thought he had already made his confession. Lust veiled as love for a married woman, despondency; two of the seven deadly sins. There was more?


‘In my fit, I went to her home in a drunken stupor, shouted her name and asked her to come with me. I was overcome by everything I had lost ... everything I had wanted to experience with her. Love, affection and life.’  James rushed, ashamed of his action.

‘She came out and with folded hands... She cried that she had not written any letter. Her husband grabbed me by the collars and nailed me down. Neighbors came running and pulled us apart. By then I was so furious that she was denying herself that I threw the letter on his face. He read a few lines from it and walked away. The damage was done and it was too late, his children ran after him, she wailed and ran to bring him back. He never did. She ran back to me and spit on my face and tore the letter and threw it up. I can still hear the thump of her chest. Thump of rage. I have sinned father. I destroyed a family.’

 ‘What about the letter who wrote it… If it was not her. Who wrote it?’

‘I came to know of it later… I was arrested. I mean after I was arrested’


‘I was arrested that night for nuisance and incarcerated on her charges for willfully creating marital discord! I was questioned in front of her and her husband. It was her, she had written it but a long time ago.’

‘What do you mean?..Long time ago?’

‘Father it sounds silly but it was the cruelest joke. The police traced the letter to a post office in a nearby village - Sreekrishnapuram. Seems it was posted by one Govindan on behalf of Vasudev. The letter was indeed written by Radhika some seven years back, before her marriage and it was delivered to ‘Devalayam’ house. You see the similarity my house is called ‘Deva Deyam’… and she had forgotten to put the postcode...’

 ‘So it was wrongly delivered! ... seven years ago?’

‘Yes. Devalayam I heard, is a dilapidated ancestral property that was recently visited by its heirs and they found this letter and posted it again. This time I got it – rightly, but not quite.’

‘Hmm’, I sighed. My foolish friend. Will my forgiveness matter? - if so I forgive you this moment! As much as you are blameless, you are guilty too. Heedless haste. Look where you landed with it.

‘What about Radhika’, I asked even though I shouldn’t have.

‘I haven’t heard… I don’t know where she is... I wanted to apologize to her. My father doesn’t look me in my eye. My friends don’t recognize me and I just live a loner. Do you think I can live here… with you here?’

‘James, let’s get finished with the confession first’

Roman 6:23 says ‘All have sinned and fallen short of the glory of God’. I lead James through the rest of the sacrament of penance and at the end absolved him in the name of the father most merciful. 

Later, when the clouds of sorrow had passed and radiance of life had filled him with purpose, I walked him through our orchard plucking ripe pomegranates. Some of them, I crushed in my hand and left on the ground underneath the shades. James was watching me closely intrigued but he didn’t question. He thought I was still playing with the idea of asking him to stay. But I knew this monastery was not a place for him. Not for the reasons he wanted to stay.

‘Father’ he spoke softly.

‘You can call me Chacko now, my friend’

‘Chacko, can I stay with you here in the monastery’, he requested

Father Vaserius walked by with a spade balancing on his shoulder. A line of cats followed him.

‘Good afternoon’, he greeted with cheer, his cassock mopping the stone tiles.

I looked at James –a foolish expectant smile. Innocent maybe. His innocence annoyed me.

We started walking down the stone stairs toward the courtyard. The wind was cool, the rustle of the sycamores soothing and gurgle of the Lousios melodious. The church bell rang a soft cue.

‘James, do you know why I dropped a few fruits?’

 ‘Yes, they were overripe’

‘Hmm. Well, that is how you see it’, I pointed his gaze towards the pomegranate tree.  A knot of sparrows were feasting the crushed fruits. Lazy sleeping cats in the courtyard didn’t mind the chatter or the feast, their ears habitually turning at every chirp.

 ‘Envy’ my friend is what makes you covet what is not rightfully yours’. We had walked quite some distance from the orchard and were standing near the bower that supported the grapevines. I took his travel bag that was kept nearby and handed it to him.

‘You must learn to forgo things that don’t rightfully belong to you. This monastery where you stand right now is miles away from you. You want to stay, but you don’t have to’

‘But... father I want to’

‘You want to, but you don’t have to my friend. Staying here is not an escape from life. It has a purpose. It has a calling. You want to stay here because you think the world as you see doesn’t like you for your past. But you don’t have to carry the burden of the past. The past is behind you. You must find your purpose and go back to where you belong. This monastery is the end to my purpose, not yours’

‘This is my purpose’, he retorted

‘You just think it is’. James my dear friend, why are you so lost.

‘Chacko, what will I do?’

Live life. That’s what you should do. Not mine. Not Radhika’s. We are all your past, my friend. Why do you want to punish yourself with a past which has flowed past you? Life moves on, whether you like it or not. It must.  Right now you are driven by feelings. Emotions. The very nature of which is transience. You can prolong it by thinking about the past but it will end and it will become tasteless. Leaving you with nothing. Whereas if you make a decision today, whenever you falter whenever you think you are at the end of things with no ray of hope, you will still know that it was your decision. Your promise to yourself… James learn to make promises and learn to keep it. Most importantly keep the promises you make to yourself… Make a promise to never let your past hurt you. Then all that you see as challenges will become surmountable.… Good Bye, friend. I won’t see you again. But you are welcome to come here for prayer. Only for prayer’

 I reached inside my pocket and with closed palm, I folded a rosary into his hand.

‘Pray and find strength’

I left him at the courtyard and moved toward my room to pray. I heard the Chinese traveler enquiring with James. I heard footsteps leading away from the courtyard. But I didn’t turn to see if they left together or was it just James. My promise was to let him learn to live on his own.

I closed the door of my room. Maybe tomorrow will be the day.

Srishti-2022   >>  Poem - Malayalam   >>  അനാഥ

Anjana CS




ആർത്തലച്ചുള്ള ഭാവപ്രകടനവുമില്ല

ഉള്ളതൊന്നുമാത്രം സ്തംബ്ദമാമീയൊരു


നെഞ്ചിനുള്ളിൽകൈകാലുകളിൽ ,

 ദിശയറിയാ തലച്ചോറിലും..


എരിഞ്ഞൊടുങ്ങുമാ തെക്കേകോണിൽ,

ആറടിമണ്ണിലഗ്നിശുദ്ധി നടത്തീടുന്നു,

മോക്ഷമേകീടുന്നു , മന്ത്രമോതീടുന്നു,


ഒരു മർമ്മരംഒരു നഗ്നസത്യമെൻ

കാതിലോതീടുന്നു - അനാഥ!


 മുലപ്പാൽ മാധുര്യമെൻ നാവിലൂറീടുന്നു


ഇനി  ബന്ധങ്ങളില്ലബന്ധനങ്ങളില്ല


മവശേഷിക്കുന്നതീയൊരുപറ്റം കപടാഭിനയമുഖങ്ങൾ

ഇല്ലഇനിയവയൊക്കെ വിളക്കിച്ചേർത്താലു 

മറ്റുപോകുമോരോ നേർത്ത ചങ്ങലകണ്ണികൾ...!!!

Srishti-2022   >>  Poem - Tamil   >>  அவளும் மழையும்

Gughan A G


அவளும் மழையும்

பொழியும் கனவாய் 

கழியும் இரவில் 

அழியும் என் ஏகாந்தம் 

வழியும் அவள் வாசனையில் ..

அவளும் மழையும் 

நனையும் மனம் குழந்தைப் போல..

அவளும் மழையும்

விரியும் விழி  குடையைப் போல..

அவளும் மழையும் - என்னில்  

காதல் பொழியும்...


நிகழாத தீண்டல்களின் 

அகலாத வேதனையாய் 

சிலநேர நெருக்கத்தின் 

சிதையாத வாசனையாய்

அவளும் மழையும் - தினம் 

கவிதை புனையும்..


நெற்றிவிழும் முதல்முத்தம்

தொற்றிவிடும் ஓர்பிணியாய்

சுற்றிஎழும் மகரந்தம்

பற்றிவிடும் காரணியாய்

அவளும் மழையும் - மனம் 

காதல் பிணையம்.. 


(அவளும் மழையும்...)


அவள் ஊடல்கொண்டாட

நான் வெப்பத்தில் காய்ந்திடவோ..

உடலெங்கும் பொழிந்தால்

நான் வெட்கத்தில் சாய்ந்திடவோ..

அவளும் மழையும் - இடை  

தூரம் துயரம்..


குற்றமடி ஒளிந்திருத்தல்

கொட்டி விடு பேரலையாய் 

முற்றுமடி என்ஜென்மம்

முத்தமிடு சீரலையாய்..

அவளும் மழையும் - குடை 

இருந்தும் நனையும் ...


(அவளும் மழையும்..)

Srishti-2022   >>  Poem - Tamil   >>  ஹைக்கூ - உன்னை தேடிடுவேன்

Subramaniam Rakkiannan


ஹைக்கூ - உன்னை தேடிடுவேன்

சிலையாய் உன்னை செதுக்கிடவே ,

ஊழியாய் நானும் வந்திடுவேன்,

மரணம் என்றொரு நாள் வந்தால்,

உன்னை முதலில் கொன்றிடுவேன்.

நீ இன்றி அங்கு வாழ்வது தகுமோ ,

சொர்க்கத்தில் உன்னை தேடிடுவேன் ....

Srishti-2022   >>  Poem - English   >>  Life Swings Around

Abhidha Krishnan


Life Swings Around

oh! Its swings around me

Oh! its not stopping the ride..

It’s making me to live another day

Hey! its my life… moving on and on


I wanted someone to be in the swing…

I wanted the movement to be beautiful

I  wanted to smile across the whirling

Oh! Am I lucky enough? I found you next to me.


Why….U took your hand out of mine

Oh! U are falling down

I am left alone in the swing…

It’s going faster and faster….

I lost the direction..I lost the  control

My hands are shaking, my heart is aching

I can see your hands down , I can see you eyes up

Hold me, I am coming with you. I am falling down for you!!!

Srishti-2022   >>  Poem - English   >>  Let there be love

Gughan A G


Let there be love

Haunting the mornings, the soulless legacies,

Scorned at my heart for its paining ecstacy

Weeping my heart out and counting sanity

Heaping your memories that's wrecking agony.

Tangled in charms , I was tricked into your void

Chasing your fragrance , a luring fine decoy

Lately, I cognize your elegant cruelty

Oh Lady ! I'm burning in the fire you kept in me

Of all the morbid ways of slaying a soul

You chose love as your legitimate tool

Your baffling glimpse hauls my heart apart 

Mine wits went numb as a warm retort

Drenched and deluded by the lilt of your voice ,

Repulsing your charm was the least of my choice.

Let my heart be crumbled and a pain eternal ,

You shall be my love , my light , torching up the hell.

Srishti-2022   >>  Short Story - Malayalam   >>  ദേവദാസി




രാവിലെ മുതൽ കോളേജിൽ എല്ലാവരും ഓടിനടക്കുകയാണ്. കോളേജ് ആനുവൽഡേ നടത്തുന്നത് യൂണിയൻ ഭാരവാഹികളാണ്. കാര്യപരിപാടികൾ കോർഡിനേറ്റ് ചെയ്യുന്നതും ചീഫ് ഗസ്റ്റിനെ കൊണ്ടുവരുന്നതുമുൾപ്പടെയെല്ലാം അവർ തന്നെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. എന്നിട്ടും അധ്യാപകരെന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഓടിനടക്കുന്നതെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസിലാകുന്നില്ല. ചില മനുഷ്യന്മാർക്ക് രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിട്ടുള്ളതാണ് ഇമ്മാതിരി ചില തരം താണ സ്വഭാവം - ഞാൻ ഏതാണ്ട് വലിയ തിരക്കുള്ളവനാണേ എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്താനൊരു പരക്കം പാച്ചിൽ. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അഞ്ചുമിനുട്ടിൽ അൻപതുപ്രാവശ്യം ഫോണെടുത്തു കുത്തിനോക്കും. വെറുതെ ജാട, ഒരു മനുഷ്യജീവിയും ഫോണിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കിയിട്ടുപോലുമില്ല എന്നത്  പരമസത്യം. ഇന്നത്തെ കോളേജ് പിള്ളേർ ഇവരെ 'ഷോ... ഷോ.. ' എന്നുവിളിച്ചു കളിയാക്കാൻ തുടങ്ങീട്ടുണ്ട്

നടന്നുനടന്ന്കെമിസ്ട്രി വിഭാഗത്തിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് എതിരെ വരുന്ന സോഡാകുപ്പി കണ്ണട വെച്ച പ്രൊഫസറെ കണ്ടത്. ചെറിയ മുഖത്തെ വലിയ കണ്ണട എന്റെ ഉള്ളിലൊരു ചിരി ജനിപ്പിക്കാതിരുന്നില്ല. ഇന്നലെ വന്നു ജോയിൻ ചെയ്തതേയുള്ളു, അതുകൊണ്ട് അധികം പ്രൊഫസർമാരെ ആരെയും പരിചയപ്പെടാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല. പുള്ളി റിട്ടയേർഡ് ആകാറായിട്ടുണ്ടെന്നു തൂവെള്ള തലമുടിയും നരകയറിയ മീശയും വിളിച്ചോതി. അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഒരു 'ഗുഡ്മോർണിംഗ്' പറഞ്ഞു അഭിവാദ്യം ചെയ്യാൻ മറന്നില്ല.

"പുതിയ ട്രാൻസ്ഫർ ആണല്ലോ?"

"അതെ സർ, പേര് ഇമ്മാനുവൽ. മലയാളം ആണ്."

"ഓക്കേ, ഞാൻ രാമകൃഷ്ണൻ. കെമിസ്ട്രി ഹെഡ് ആണ്. ഇമ്മാനുവൽ എത്ര വർഷമായി സർവ്വീസിൽ?"

"സർക്കാരിൽ കിട്ടിയിട്ടപ്പോൾ പന്ത്രണ്ട് വർഷമാകുന്നു. അതിനുമുൻപ് ഗസ്റ്റ് ആയി പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു." 

"ആഹാ അപ്പോ കുറെ വർഷമായല്ലോ" എന്നും പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം അഭിനന്ദനസൂചകമായ ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു.

"ശരി ഇമ്മാനുവൽ നമുക്ക് പിന്നെ കാണാം. പ്രോഗ്രാം തുടങ്ങും മുൻപ് കുറച്ച് അത്യാവശ്യകാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്."

"ഓക്കേ സർ, കാണാം"

പുതിയ ക്യാമ്പസ് അയാൾക്ക് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഓടുപാകിയ കെട്ടിടങ്ങൾ, തണൽവിരിച്ച ക്യാമ്പസ് ഇടവഴികൾ, സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും സൗഹൃദത്തിന്റെയും കാലം മായ്ക്കാത്ത മുദ്രകൾ നിറഞ്ഞ ശരീരവുമായി കുറേ മുതുമുത്തച്ഛൻ വൃക്ഷങ്ങൾ. ഇനി തിരികെയെത്താനാവില്ലെന്ന സത്യമുൾകൊണ്ട് പറന്നകന്ന പക്ഷികൾ കോറിയിട്ടൊരു മുദ്രകൾ. സ്നേഹത്തിൻ കണ്ണൂനീരിൽ ചാലിച്ചെടുത്ത തൂലികത്തുമ്പുകളാകാം ഓരോ മുത്തച്ഛൻമരങ്ങളെയും മുത്തമിട്ടത്. എല്ലാം കൊണ്ടും ഗൃഹാതുരത്വമുണർത്തുന്ന ഒത്ത ഒരു സർക്കാർ കോളേജ്. പക്ഷേ ഇവിടുത്തെ എല്ലാ അധ്യാപകരെയും പരിചയപ്പെട്ട് വരുമ്പോഴേക്കും ഒരു വഴിയാകുമായിരിക്കും താൻ. കോളേജിന്റെ പ്രധാന കവാടത്തിൽ നിന്നും ഓഡിറ്റോറിയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ചീഫ് ഗസ്റ്റിനു സ്വാഗതം പറഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള വലിയ ബാനർ. ഏതോ വനിതാ .പി.എസ്. മുഖം എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുള്ളത് പോലെ. ബാനർ കുറച്ചു ദൂരെ ആയതിനാൽ വ്യക്തമായതും ഇല്ല. പോലീസുകാരിയല്ലേ, വല്ല പത്രത്താളിലോ ചാനലിലോ ആയിരിക്കും

അധ്യാപകർക്കായി ഒഴിച്ചിട്ട കസേരകളിൽ രണ്ടാം വരിയിൽത്തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. കുട്ടികൾ ഒക്കെ കുറവാണു. ഉദ്ഘാടനവും  പ്രസംഗവും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞാൽ കുട്ടികളുടെ പരിപാടികൾ ആണ്. അവരുടെ കലാപരിപാടികൾ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഹാൾ നിറഞ്ഞുകവിയുമായിരിക്കും. ഇതൊക്കെയാണല്ലോ എല്ലാ കോളേജിലും സാധാരണയായി നടക്കുന്നത്.

അധികം താമസിയാതെ ചീഫ് ഗസ്റ്റിനെ ആനയിച്ചോണ്ട് പ്രിൻസിപ്പാളും മറ്റു അധ്യാപകരും യൂണിയൻ ഭാരവാഹികളും അടങ്ങുന്ന ഒരു സംഘം സദസ്സിന്റെ നടുവിലൂടെ നടന്നുവന്നു സ്റ്റേജിലേക്ക് കയറി. പോലീസ് വേഷത്തിലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥയെ നോക്കിയതും വീണ്ടും കണ്ടുമറന്നത് പോലെയൊരു സ്പാർക്ക്. ഉവ്വ്, ഇവരെ തനിക്കറിയാം.. പക്ഷേ.. എങ്ങനെ.. എവിടെ?!

പെട്ടന്നയാൾ സ്റ്റേജിന്റെ പിൻകർട്ടനോട് ചേർത്തുകെട്ടിയിരുന്ന ബാനറിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു - താമര .പി.എസ്.!!

താമര ??

മനസ്സിനുള്ളിലൂടെ കാലചക്രം പിന്നിലേക്കൊരു മലക്കം മറച്ചിൽ.. അതും ശരവേഗത്തിൽ. കർത്താവേ താമരയോ? അവളാണോ ഇവൾ? പത്തോ പതിനാലോ കൊല്ലങ്ങൾക്കുമുൻപ് താൻ കണ്ട താമരമുഖവും ഇപ്പോൾ മുന്നിലിരിക്കുന്ന താമരമുഖവും ഇമ്മാനുവൽ നിമിഷങ്ങൾകൊണ്ട് താരതമ്യം ചെയ്തു. അതെ, അതേ കണ്ണുകൾ, അതേ മൂക്ക്, മുഖം നന്നായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. തടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയില്ല. അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളക്രമം തലച്ചോറിൽ വ്യക്തമായി മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവളെങ്ങാനും തന്നെ കണ്ടാൽ... ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നും ആരും കാണാതെ ഇറങ്ങിയോടാൻ എന്തെങ്കിലും വഴിയുണ്ടോയെന്ന് അയാളൊരു കുറുക്കന്റെ കള്ളത്തരത്തോടെ പരതി. തലയുയർത്താൻ വയ്യ. എങ്ങാനും അവളുടെ കണ്ണിൽപെട്ടാൽ? ഈശോയെ.. ഓർക്കാൻകൂടി ത്രാണിയില്ല. ഇത്രയും ആൾക്കാരുടെ മുന്നിൽവെച്ചു അവൾ നാറ്റിക്കും.. തീർച്ച! മാത്രമല്ല അവളിന്നൊരു .പി.എസ് ഉദ്യോഗസ്ഥയാണ്. അഴിയെണ്ണിക്കണമെങ്കിൽ അതും എളുപ്പം. ഉദ്ഘാടനചടങ്ങിനായി അവളെ ക്ഷണിക്കുന്നത് കേട്ടതും 'ഒന്ന് വാഷ്റൂമിൽ പോയിവരാം' എന്ന് അടുത്തിരുന്ന അധ്യാപകനോട് പറഞ്ഞ് അയാൾ സദസ്സിന്റെ പിൻവാതിലിലേക്ക് തലകുമ്പിട്ട് നടന്നു. രക്ഷപെട്ടു എന്ന ആശ്വാസത്തിൽ തൊട്ടടുത്ത ക്ലാസ്സ്മുറിയിൽ ക്ഷീണിതനായി അയാൾ തളർന്നിരുന്നു. ചുവടു പിഴച്ച നിമിഷങ്ങൾ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് പേക്കോലമാടി.


പുതിയ അധ്യയനവർഷത്തിൽ ഫസ്റ്റ് ഇയർ ബാച്ചിന്റെ ആദ്യ കോളേജ് ദിവസം. മലയോര കോളേജിൽ ആകെ കുറച്ചു ഡിപ്പാർട്മെന്റ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ടീച്ചേർസ് എല്ലാം പട്ടണത്തിൽ ചേക്കേറാൻ കൊതിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഗസ്റ്റ് ലെക്ചർ പോസ്റ്റുകൾ ധാരാളമായി വരാറുണ്ട്. ഹിസ്റ്ററി ബാച്ചിന്റെ ആദ്യക്ലാസ്സിൽ കയറാനുള്ള നറുക്ക് ഗസ്റ്റ് ലെക്ചർ ആയിട്ടുകൂടി തനിക്കു വീണുകിട്ടിയപ്പോൾ കൈയിൽ കിട്ടിയ ഒരു പുസ്തകവുമെടുത്തു നേരെ വിട്ടു, കുറച്ചു സ്റ്റൈലിൽ തന്നെ. ആദ്യദിവസം, ആദ്യക്ലാസ്സ്... പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. കലാകാലങ്ങളായുള്ള ക്ളീഷേ ആചാരം വെച്ചുനോക്കുമ്പോൾ പരിചയപ്പെടൽ തന്നെ ആകെയുള്ള കലാപരിപാടി.

ക്ലാസ്സിൽ ഒരറ്റത്തുനിന്നും ഓരോരുത്തരായി എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തൽ ആരംഭിച്ചു. അങ്ങനെ അവളുടെ ഊഴവുമെത്തി - ' എന്റെ പേര് താമര... അമ്മ പങ്കജം' ഇത്രയും പറഞ്ഞു അവൾ നിർത്തി. 'അച്ഛൻ? പേരെന്റ്സ് എന്തു ചെയ്യുന്നു?' അവൾ ബാക്കി പറയുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി താൻ ചോദിച്ചു. അവൾ ഒന്നുകൂടി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ അങ്കലാപ്പിലായി. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ ചോദിച്ചതിൽ? 'ഞാനൊരു ദേവദാസിയാണ് സർ' അവൾ ഉറക്കെത്തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു. എന്റെ തലയിൽക്കൂടി ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുവോ? ഞാൻ കണ്ണുമിഴിച്ചു കുട്ടിയെത്തന്നെ നോക്കി. കുട്ടികൾ കുറേപേർ ഒന്നും മനസിലാകാതെ സംശയരൂപത്തിൽ അവളെ നോക്കുന്നു. അറിയാവുന്നവർ അടുത്തിരിക്കുന്നവരുടെ കാതിൽ കുശുകുശുക്കുന്നു. ചിലരുടെ മുഖത്ത് അർത്ഥം വെച്ച ചിരി വിരിയുന്നു. ഞാൻ മാത്രം നടുങ്ങിയ അവസ്ഥയിൽ വിളറിവെളുത്തു മുഖത്ത് ഒരു വളിച്ച ചിരി വരുത്തി നിന്നു. പക്ഷേ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ശിരസ്സ് താഴ്ന്നിരുന്നില്ല, ശബ്ദമിടറിയിരുന്നില്ല, ഇമ വെട്ടിയിരുന്നില്ല.. അന്തസ്സോടെ തന്നെയാണോ അവളത് പറഞ്ഞത്? അതോ പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുൾ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ബുദ്ധിവളർച്ച എത്തീട്ടില്ല എന്നാണോ? ഇനിയൊന്നും ചോദിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അടുത്തയാളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. എല്ലാ ചോദ്യത്തിനുമുള്ള ഉത്തരം ഒറ്റവാക്കിൽ കഴിഞ്ഞല്ലോ.

ഇൻറ്റർവൽ ആയപ്പോൾ ഇടനാഴിയിൽ അവൾക്കായി കാത്തിരുന്നുഎന്തോ കുട്ടിയോട് സംസാരിക്കണമെന്നോ ഉപദേശിക്കണമെന്നോ ഒക്കെ ഒരു തോന്നൽ. അതിനിടയിൽ ഓഫീസിൽനിന്നും അവളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ചോർത്തിയിരുന്നു. ഏതൊക്കെയോ സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകരുടെ സംരംഭങ്ങളാണത്രെ ദേവദാസി വിഭാഗത്തിൽ നിന്നും കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കാനായി അവരെ വിദ്യാഭാസസ്ഥാപനങ്ങളിൽ എത്തിക്കുന്നത്. താമര ആണെകിൽ നല്ല മാർക്ക് റിപ്പോർട്ടുമായാണ് അഡ്മിഷനെത്തിയത്.

'ദേവദാസി ആണെന്നു താമര ഇങ്ങനെ പബ്ലിക് ആയി പറഞ്ഞുനടക്കരുത്.' ഒരു ഉപദേശമോ താക്കീതോ പോലെയാണ് താനത് പറഞ്ഞത്.

'അതെന്താ?' അവളുടെ മുഖത്തു ഒരു പുച്ഛം വിരിഞ്ഞു

''അതൊക്കെ പഴയ അനാചാരങ്ങൾ അല്ലേ..'' ഞാൻ വാക്കുകൾക്കായി പരതി.

''ആചാരങ്ങൾ കാലഹരണപ്പെടുമ്പോൾ അല്ലേ സർ അനാചാരങ്ങളായി മാറുന്നത്. ഞാൻ ഒരു ബാക്കിപത്രമാണ്.. അത് ആചാരത്തിന്റെയോ അനാചാരത്തിന്റെയോ എന്നെനിക്കറിയില്ല."

"ഇതൊന്നും നമ്മുടെ തെറ്റല്ലാലോ താമര"

''സാറിന് ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമുണ്ടോ?"

"ഉണ്ട്. ഞാനൊരു ക്രിസ്ത്യാനിയാണ്"

"ജാതി ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല സർ." ഞാൻ അറിയാതെ ഒന്ന് ചൂളിപ്പോയി. ദേവദാസി എന്ന വാക്കിന്റെ പൊരുളറിയാതെ ക്ലാസ്സിൽ വിളിച്ചുകൂവിയ ഒരു പൊട്ടിപ്പെണ്ണല്ല തന്റെ മുന്നിലുള്ളതെന്നു തലച്ചോറ് പതിയെ മന്ത്രിച്ചു.

''ഞാൻ ദേവദാസിയായി പിറന്നത് എന്റെ തെറ്റല്ലെന്ന് നന്നായി അറിയാം. ഞാനും ഒരു ഈശ്വരവിശ്വാസിയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതു ദൈവത്തിന്റെ തെറ്റാണ്. അങ്ങേരോട് പോയി പറ ആദ്യം തെറ്റുതിരുത്താൻ. അല്ലെങ്കിൽ ഇനി ചെയ്യാതിരിക്കാൻ. അതിനുശേഷം നമുക്കാലോചിക്കാം.'' അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി. അവളുടെ മുഖത്ത് ചിരി ആണെങ്കിലും എന്റെ തലയിൽ മൊത്തത്തിൽ ഒരു പ്രകമ്പനം ആയിരുന്നു. ഇത്തിരിയില്ലാത്ത ഒരു പെണ്ണിന്റെ വായിൽ നിന്നും വന്ന ഡയലോഗുകൾ തന്നെ ആണോ ഇത്. അവളെ ഉപദേശിക്കാൻ വന്ന ഞാനാര്! എന്നാലും ഞാൻ വിടാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. "കുട്ടി പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ദേവദാസിയാണ് എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞിട്ടെന്താ ഗുണം. അതൊരുതരത്തിൽ സ്വയം അവഹേളിക്കലല്ലേ?" തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവൾ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കികൊണ്ട് അടുത്തേക്കു വന്നു.

''ഞാൻ ദേവദാസിയല്ല എന്ന് പറയണ നിമിഷം ഞാനൊരു വേശ്യയുടെ മകളാണെന്ന് പറയേണ്ടി വരും. ഇല്ലെങ്കിൽ എല്ലാരും കൂടി അങ്ങനെ ഒരഡ്രസ് എനിക്ക് ചാർത്തി തരും. അതിലും ഭേദം ഇതല്ലേ സർ." ഇമവെട്ടാതെ എന്നെ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരു തീച്ചൂളയായിരുന്നു. ധിക്കാരമോ ധാർഷ്ട്യമോ എന്താണ് മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നത്? വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നത് കഠിനതയായിരുന്നു, വെറുപ്പായിരുന്നു - ദൈവത്തിനോട്, സമൂഹത്തിനോട്, ഇത്തരം തരംതാണ വ്യവസ്ഥിതികളോട്.

" ആം സോറി" ഞാനറിയാതെ തന്നെ വാക്കുകൾ നാവിൽനിന്നും ഉതിർന്നുവീണു.

അവളുടെ വാക്കുകളുടെ, ചിന്തകളുടെ ധൈര്യമോ ആത്മവിശ്വാസമോ ആയിരിക്കാം തന്നെ അവളിലേക്കടുപ്പിച്ചത്. യാഥാസ്ഥിതികളോടും സാമൂഹിക അലിഖിത കല്പനകളോടും അവൾക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു. അവയ്ക്കൊന്നും തെല്ലുവില താമര കൽപിച്ചിരുന്നില്ല. സാമൂഹിക അടിച്ചേൽപ്പിക്കലുകളിൽ വീർപ്പുമുട്ടി ജീവിക്കുന്നവരോടവൾക്ക് തെല്ലും സഹതാപമില്ലായിരുന്നു. ഒന്നുകിൽ കെട്ടുപാട് പൊട്ടിച്ചു പുറത്തുവരിക, അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തിത്വം പണയം വെച്ച് ജീവിക്കുന്നതിന് പകരം ആത്മഹത്യ ചെയ്യുക. അവരെന്തുകൊണ്ട് ഇതിലൊന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കില്ലെന്ന് അവൾ പലയാവർത്തി ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിശബ്ദരായി ഇതൊക്കെ സഹിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരുടെ നിവൃത്തികേടോ ത്യാഗമോ പറഞ്ഞാൽ അവളുടെ തലയിൽ കേറില്ല എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് പലപ്പോഴും മൗനമവലംബിക്കുക എന്നത് തനിക്കൊരു ശീലമായിരുന്നു

ഇത്തരം തുറന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ ആയിരുന്നു ഉപദേശിക്കാൻ പോയ അധ്യാപകനിൽ നിന്നും എന്തും പറയാൻ പറ്റുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരനിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ ബന്ധത്തെ വളർത്തിയത്. അതിനിടയിലെപ്പോഴോ നിലപാടുകൾക്കപ്പുറം ശരീരത്തിന്റെ അഴകളവുകളിലേക്കും അകാരവടിവിന്റെ കൃത്യതയിലേക്കും തന്റെ കണ്ണുകളുടക്കി നിന്നു. പിന്നീടവൾ പറഞ്ഞ ചിന്തകളുടെ ദൃഢതയോ വാക്കുകളുടെ ലക്ഷ്യബോധമോ തന്റെ ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞില്ല. സംസാരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണിൽ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പ്രകാശം മാത്രം കണ്ടു, അതിലെ പ്രണയവും ആത്മാർത്ഥതയും മാത്രം വായിച്ചു. പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള ദിനങ്ങളിൽ  തലച്ചോറിനും നാഡികൾക്കും ഹൃദയത്തിനുമുള്ള ചിന്ത ഒന്നുതന്നെയായി, ഒരേ ആവശ്യമായി. ഒടുവിലൊരുനാൾ കാമാവേശനായ തനിക്ക് പച്ചക്കൊടി വീശുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ പ്രണയമായിരുന്നു. മിന്നുകെട്ടിക്കൊള്ളാമെന്ന വാക്കിന്റെ വിശ്വാസം. അതിലുമുപരി ആദ്യമായി അവളോട് ആത്മാർത്ഥത കാണിച്ച അവളെ ചേർത്തുനിർത്തുന്ന പുരുഷനോടുള്ള വിധേയത്വം. സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം പങ്കുവെയ്ക്കാൻ കിട്ടിയ കാമുകനോടുള്ള ഊഷ്മള സ്നേഹം.

അവസാനം ഞാൻ തന്നെ സ്വഭാവദൂഷ്യം കണ്ടെത്തി പ്രിൻസിപ്പാളിനെകൊണ്ട് ടി.സി എഴുതിപ്പിച്ചു. നാടകങ്ങൾ പലതു കളിച്ചു. അവൾക്കായി ചോദിക്കാൻ ആരുമില്ലാന്നുള്ള ധൈര്യം. അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രണയാതുരനായ ഉത്തരവാദിത്വയുക്തനായ കാമുകനായി ഞാൻ തന്നെ കണ്ണൂർ ഒരു കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ ശരിയാക്കി. കടപ്പാടും കടമയുള്ളവനുമായി ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്ത് അവളെ കോളേജിൽ കൊണ്ടുവിട്ടു അഡ്മിഷൻ എടുത്തപ്പോൾ, പോകുന്ന വഴി ഒരു ഹോട്ടൽമുറിയെടുത്തു അൽപനേരം ആനന്ദകരമായി വിശ്രമിക്കാനും മറന്നില്ല. അവളന്ന് വിശ്രമിച്ചത് നന്ദികൊണ്ടോ? പ്രണയം കൊണ്ടോ? വിരഹത്തിൻ മുന്നോടിയായുള്ള സ്നേഹവായ്പ്  കാരണമോ? 'പോയി വരാം' എന്ന് പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞപ്പോൾ ഇനി ഒരിക്കലും വരില്ലെന്ന് അവൾ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.

പിറ്റേന്ന് കോളേജ് കാൻറ്റീനിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ചായകുടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തോമസ് സർ വന്ന് അടുത്തിരുന്നു. "ആവശ്യം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നാടുകടത്തി അല്ലേ?" മുഖവുരയില്ലാതെയുള്ള ചോദ്യം. കണ്ണും മിഴിച്ചു മഞ്ഞളിച്ച മുഖവുമായിരിക്കുന്ന തന്നെ നോക്കി അയാൾ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു

"പേടിക്കണ്ട, ഞാനിവിടെ വേറെയാരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല".

അന്ധാളിച്ചുപോയ എന്റെ കണ്ണിലെ പിടപ്പ് പതിയെ മാറിവന്നു.

"വേറെ വഴിയില്ല സാറേ. ഇതൊക്കെ പൂച്ചകളുടെ ജന്മമാണ്. ചാക്കിൽകെട്ടി ദൂരെക്കൊണ്ടോയി കളഞ്ഞാലും മണത്തു മണത്തു വരും. നമുക്ക് ഭാര്യയും കുടുംബവുമൊക്കെയുള്ളതല്ലേ.. ഇതിനെയൊക്കെ ഇപ്പോ ഒഴിവാക്കിയില്ലെങ്കിൽ വലിയ തലവേദനയാകും" അന്ന് നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു തള്ളിയ വാചകങ്ങൾ. ഒട്ടും വിലകൽപിക്കാതെ ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു ജീവിതം.

' ഗുരു ശിക്ഷ്യൻ എന്നതിനൊക്കെ ചില അർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട് സാറേ. നമ്മളതൊക്കെ സൗകര്യപൂർവ്വം അങ്ങു മറക്കുന്നതാ...! ' തോമസ് സർ എഴുന്നേറ്റുപോയപ്പോൾ ആത്മഗതം പറഞ്ഞു. സൗകര്യപൂർവ്വം ഞാൻ മറന്ന വാക്കുകൾ.

'വ്യക്തിത്വം ചവിട്ടിമെതിക്കപെട്ടാൽ പിന്നെ ജീവിതത്തിനു എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്' മൈക്കിലൂടെ മുഴങ്ങിക്കേട്ട അവളുടെ പ്രസംഗശകലങ്ങൾ അയാൾക്ക് സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുത്ത് നൽകി. കുട്ടികളോടുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ ആയിരിക്കും. എല്ലാ ചീഫ് ഗസ്റ്റുമാർക്കും കുറഞ്ഞത് ഒരു പത്തുമിനിറ്റ് പ്രസംഗം എന്നുപറയുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ വയ്യാത്ത കാര്യമാണല്ലോ. ഇതിപ്പോ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികൾ, പോരാത്തതിന് അവൾ പോലീസും. കത്തിക്കയറുമായിരിക്കും.

'കലാലയജീവിതത്തിനേക്കാൾ ഒരു സുവർണകാലം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടാകും എന്ന പ്രതീക്ഷ വെറും മിഥ്യാധാരണ മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിച്ചു ജീവിക്കുക, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുക, നല്ല വ്യക്തികളാവുക. നിങ്ങളിലെ വ്യക്തിത്വം രൂപപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടം കൂടിയാണിതെന്ന് ഓർക്കുക. ഒരാൾക്കും അടിയറവ് വയ്ക്കേണ്ടി വരാത്ത ഒരു വ്യക്തിത്വത്തിന് ഉടമകളാവാൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ ചിന്താശക്തിയെ ആരും വിലയ്ക്ക് വാങ്ങാതിരിക്കട്ടെ, അതിനി മതത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ സ്നേഹത്തിന്റെയോ പേരിലായാൽ കൂടി. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ പിന്നെ നീ എന്ന വ്യക്തി ഇല്ല പകരമുള്ളത് അടിമ എന്ന പദം മാത്രമായിരിക്കും. മനസ്സും ബുദ്ധിയും മറ്റൊരാൾക്കു മുന്നിൽ അടിയറവ് വയ്ക്കുക എന്ന ദാരുണാവസ്ഥ ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയെ. ഇതൊക്കെ ഞാൻ വെറുതെ പറയുന്നതല്ല. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം സ്ത്രീത്വം ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടതായിരുന്നു. സ്ത്രീത്വം എന്ന് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് സ്ത്രീ എന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ വ്യക്തിത്വം.'

ഇമ്മാനുവലിന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി. ഈശോയെ ഇവൾ എന്തൊക്കെയാണീ വിളിച്ചു പറയാൻ പോകുന്നത്. പിടിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്ന കുറ്റവാളിയുടെ പരാക്രമണം കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.

'ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ ഒരിക്കൽ പരാജയപ്പെട്ടാൽ, ചൂഷണത്തിനിരയായാൽ അവിടെ നിന്നും കരകയറാനുള്ള പ്രയത്നത്തെ കഠിനാധ്വാനം എന്ന വാക്കിലൊതുക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ കടന്നുവന്നതും അങ്ങനെയൊരവസ്ഥയിലൂടെയാണ്. അതൊരുതരം ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പാണ്, പ്രതികാരദാഹമാണ്.'

ഇമ്മാനുവലിന്റെ ശരീരം പതിയെ വിറകൊള്ളാൻ തുടങ്ങി. ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും അനങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. എങ്ങോട്ടേലും ഓടി രക്ഷപ്പെടാൻ അയാളുടെ മനസ്സ് വെമ്പൽകൊണ്ടു. കർത്താവേ ഇപ്പോഴും ഇത്രയും വലിയ പക ഉള്ളിലെരിയുന്നുണ്ടായോ?

'നിങ്ങളോട് ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റുചെയ്തവന്റെ കണ്ണിലേക്കു പരുഷമായി ക്രുദ്ധമായി നോക്കികൊണ്ട് ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കായാൽ ഞാൻ പറയും നിങ്ങളാണ് ഏറ്റവും വലിയ ജീവിതവിജയി എന്ന്. അതിലും ഭീകരമായി നൈമിഷികമായി ഒരു ശത്രുവിനെ ഭയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.' അത് പറഞ്ഞു അവൾ ചിരിക്കുന്നു. ചിരിക്ക് മാത്രം ഇന്നും യാതൊരു മാറ്റവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

'അതിനാൽ ശിരസ്സുയർത്തി നടക്കാൻ പറ്റുന്ന വ്യക്തിത്വവും ചിന്താശക്തിയുമായി വിദ്യാലയത്തിലെ ഓരോ വിദ്യാര്ത്ഥി വിദ്യാർത്ഥിനിയും സമൂഹത്തിലേക്ക് എത്തിപ്പെടട്ടെയെന്ന് ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി ആശംസിക്കുന്നു. നന്ദി.'

അവളുടെ വാക്കുകൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇല്ല, തന്റെ പേര് പറഞ്ഞില്ല. കർത്താവേ സ്തോത്രം. നീയെത്ര നല്ലവൻ. നന്ദിപ്രസംഗവും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയിപ്പോൾ അവളെ ആതിഥേയ മര്യാദയനുസരിച്ചു ഭക്ഷണഹാളിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടുപോകും. എന്തായാലും വഴി വരില്ല. സ്റ്റേജിന്റെ സൈഡിൽ ഉള്ള വഴിയേ പോകുന്നതാണ് എളുപ്പം. ഇപ്പോൾ കുട്ടികളെല്ലാരും കൂടി ചാടിയിറങ്ങി വരുമല്ലോ. ഇവിടെ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്നത് വെറുതെ അവരുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടിട്ടു അടുത്ത ചോദ്യം കേൾക്കാൻ വയ്യ. അയാൾ തിരക്കിട്ട് ഫോണെടുത്തു ചുമ്മാ തോണ്ടാൻ തുടങ്ങി. ഫോൺ ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്ന് കാണുന്നവർ കരുതിക്കോട്ടെ. കുറച്ചു നേരം കുട്ടികളുടെ ഭാഷയിൽ 'ഷോ' കാണിക്കൽ അത്ര തന്നെ. എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്റ്റാഫ്റൂമിലെത്താൻ അയാളുടെ കാലുകൾ ധൃതി കൂട്ടി. അവിടെയെന്തായാലും അവൾ വരാൻ യാതൊരു സാദ്ധ്യതയുമില്ല. അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന നേരംകൊണ്ട് അവിടെയെത്തിക്കിട്ടിയാൽ രക്ഷപെട്ടു. തലയുയർത്താതെ ഫോണിൽ നോക്കികൊണ്ട് അയാൾ ക്ലാസ്റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കുട്ടികളായിരിക്കണം, ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ അടുത്തുനിന്നും ഒരാരവം. ഇന്ന് അവരുടെ ദിവസമാണല്ലോ.

പുറത്തിറങ്ങി ഫോണിൽ നിന്നും തലയുയർത്തി നോക്കിയതും അയാൾ കിടുങ്ങിപ്പോയി. ഒരു പട തന്നെ തന്റെ നേർക്ക് നടന്നടുക്കുന്നു. പ്രിൻസിപ്പാൾ, തല നരച്ചു തുടങ്ങിയ കുറച്ചു അധ്യാപകർ, യൂണിയൻ ഭാരവാഹികൾ ഒത്ത നടുക്ക് പോലീസ് വേഷത്തിൽ അവളും.

ഈശോയെ ഇവരെന്താ വഴിക്ക്??

ഒറ്റ നിമിഷംകൊണ്ട് അയാളുടെ തലച്ചോറിൽ എന്തൊക്കെയോ മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾക്ക് തന്നെ മനസ്സിലാകുമോ? തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ ഞാൻ പെട്ടതുതന്നെ. എല്ലാരുടേം മുന്നിൽ വെച്ച് അവൾ എന്തേലും ഒക്കെ ചോദിച്ചാൽ? സഹപ്രവർത്തകർ.. ഞാൻ പഠിപ്പിക്കേണ്ടുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ.. അയാൾ ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് തളർന്നു നിന്നു. അടുത്തേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആൾക്കൂട്ടം വളരെ ധൃതിയിൽ ആയിരുന്നു നടന്നത്. എന്തോ വെപ്രാളം താമരയുടെ ചുവടുകളിലും കണ്ടു. വേഗത കൊണ്ടാകണം വളരെ പെട്ടന്ന് കൂട്ടം അയാളെ കടന്നുപോയി. പക്ഷെ അയാളെ കടന്നു രണ്ടുമൂന്നടി വെച്ചതും താമര പെട്ടന്ന് നിന്നു. പിന്നെ സാവധാനം അയാളെ നോക്കികൊണ്ട് തന്നെ പിന്നോട്ട് നടന്നു. അപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവവ്യത്യാസമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. പക്ഷേ ഇമ്മാനുവലിനപ്പോൾ താൻ ഭിത്തിയിലൂടെ ഊർന്നു നിലംപതിക്കുമെന്നു തോന്നി. ""ഹലോ" അയാൾക്കഭിമുഖമായി വന്നുനിന്നു അവൾ കൈ നീട്ടി. യാന്ത്രികമായി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ അവളുടെ കരത്തിനുള്ളിലായി. അവിടെ കൂടി നിന്നവർക്കൊക്കെ ഇമ്മാനുവലിന്റെ മുഖം കാണാമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഭിത്തിക്കഭിമുഖമായി നിന്നതിനാൽ താമരയുടെ മുഖം അയാൾക്കു മാത്രമേ കാണാനായുള്ളു.

"സാറെന്താ പരിപാടി തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ എഴുന്നേറ്റു പോന്നത്?"

അവൾ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെയാണാ കുശലാന്വേഷണം നടത്തിയത്. പക്ഷേ അയാൾ നടുങ്ങിപ്പോയി. അപ്പോൾ ഇവൾ സ്റ്റേജിൽ വെച്ചുതന്നെ എന്നെ കണ്ടിരുന്നോ? എന്നെ മനസിലായിട്ടില്ലാന്നു സാരം. തിരിച്ചറിഞ്ഞെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ആകില്ലാലോ പ്രതികരണം. അതോ ഇതവളുടെ പോലീസ് കുബുദ്ധിയാണോ? അയാൾക്കു മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു തണൽക്കാറ്റു നൊടിയിടയിൽ അനുഭവപെട്ടു. എന്തായാലും ഭാവം കണ്ടിട്ട് മനസ്സിലായ മട്ടില്ല.

"അത്.. അതുപിന്നെ എനിക്കൊരു തലവേദന.. അവിടെ ശബ്ദത്തിന്റെ അടുത്തുനിന്നു മാറിനിൽക്കാൻ.." അയാൾ പിറുപിറുത്തു.

".. എന്നിട്ടിപ്പോൾ തലവേദന കുറവുണ്ടോ?" ചോദ്യത്തിൽ ഒരു പുച്ഛഭാവം ഉണ്ടോ? ചിരിയിൽ ഒരു ക്രൂരത ഉണ്ടോ?

"ഉവ്വ്. ഭേദമുണ്ട്." അവൾ ഒന്നുകൂടി അയാളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.

"അപ്പോൾ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ.... ഇമ്മാനുവൽ സർ" അയാൾ ശരിക്കും കുടിങ്ങിവിറച്ചുപോയിഅത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ രക്തത്തിന്റെ ചുവപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രൂക്ഷമായ നോട്ടത്തിന്റെ ശരങ്ങളെയ്തിരുന്നു. പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ചുണ്ടിൽനിന്നും പുറത്തുവന്ന വാക്കുകൾക്ക് കഠാരയുടെ മൂർച്ചയായിരിന്നു. ചോദ്യത്തിനപ്പുറം ഒരു നിമിഷംകൂടി അതേ നോട്ടമെയ്ത് അയാളെനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ഉറച്ച കാൽവെയ്പ്പോടെ...!!

"നിങ്ങൾ മുൻപ് പരിചയക്കാരാണോ?" അടുത്തുനിന്ന രാജീവൻ സർ രഹസ്യമായി ചോദിച്ചു


ഉരുണ്ടുവന്ന ശബ്ദം തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന ഉടലുമായി തലയാട്ടിക്കാണിച്ചു.

"മാഡത്തിന് എന്തോ അത്യാവശ്യമുണ്ട്, അതുകൊണ്ട് കഴിക്കാൻ പോലും നിൽക്കാതെ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു." മറുപടിപോൽ യാന്ത്രികമായി ശിരസ്സ് ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഇത്രയും നാൾ വിജയിച്ചവനെന്നു അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന തന്നെ ഒറ്റപുഞ്ചിരിയും നോട്ടവും കൊണ്ടവൾ തോല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതെ, അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. അതിലും വലിയൊരു ഭയാനകനിമിഷമില്ല. തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കി അതിനു മുകളിൽ ശവകുടീരവും പണിഞ്ഞു അതിന്റെ മുകളിൽ കാൽപാദങ്ങളമർത്തിയാണ് അവളിപ്പോൾ നടന്നകന്നത്. ഇപ്പോൾ താനിനിവിടെ നാണം കെടാതെ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നത് അവൾ എറിഞ്ഞുതന്ന എച്ചിലാണല്ലോ....!!

Srishti-2022   >>  Short Story - Malayalam   >>  അനുക്കുട്ടിയും ദേവോപ്പോളും കഥകളും

Vineetha Anavankot


അനുക്കുട്ടിയും ദേവോപ്പോളും കഥകളും


"എന്തേ അനുക്കുട്ടീ..."

"വാസുമാമ മഴത്തുള്ളികള് സ്കൂളിൽപ്പോണ കണ്ട്ണ്ടോ..."?

"ഇല്ല്യല്ലോ... അതെവിടെയാ കാണണേ?..."

"ഞാൻ പറഞ്ഞേരാന്നെ.. ഇവിടിരിക്കൂ... പിന്നെ അരളിപ്പൂക്കമ്മലു രണ്ടും നാളെ രാവിലെന്നെ തരണംട്ടോഇല്ലെങ്കി പറഞ്ഞുതരില്ല്യ... "

"അതുപിന്നെ ചോയ്ക്കാനുണ്ടോ...വേഗം കഥ  പറഞ്ഞോളൂ... അമ്മായി അവിടെ ഊണുകഴിക്കാൻ വിളിക്കിണ്ട്... ചായകുടിക്കേണ്ട സമയായി... ഇനിം പോയില്ലെങ്കി ചീത്തകേക്കുംട്ടോ... "


"യ്യോ അമ്മായീടെ മോരിൻറെ പുളി!! ഓർത്തിട്ട് വായില് കപ്പലോടുണു...

ഇതുംകൂടി പറഞ്ഞിട്ട് ഓടിവരാട്ടോ ..മ്മാ..യീ.....


ഉം അപ്പൊ കേക്കൂ വാസ്വാമെ...

ഇത് ഞാൻ പാലക്കാട്ട് അമ്മമ്മടെകൂടെ ഇരുന്ന് കണ്ടതാട്ടോ...


നമ്മളെപ്പോലെയല്ല   തുള്ളിക്കുട്ട്യോൾക്ക് മഴക്കാലത്തു മാത്രേ സ്കൂളുള്ളു.

 ഒരു മഴതുടങ്ങി വഴിമുഴോനും വെള്ളം നിറയുമ്പോ അടുത്തതായി വീഴണ മഴത്തുള്ളികളാണീ സ്കൂളിൽപോവ്വ്വാ..

കുഞ്ഞിത്തുള്ളികൾ ഒന്നാമത്തെമുതൽ അഞ്ചാമത്തെവരെ ക്ലാസ്സുകളിൽഅതിലും വല്ല്യോരു വലിയ ക്ലാസ്സുകളിൽ.

ഏറ്റോം വല്ല്യോരാ ടീച്ചർമാരാവ്വ്വാ!

അവരെല്ലാരുംകൂടി കലപിലന്നനെ നടന്നും 

ചാടീം അങ്ങനെ പൂവും 


വെള്ളമൊഴുകി അറ്റത്തെത്തണോടത്താ സ്കൂൾ. 

പഠിത്തൊക്കെക്കഴിഞ്ഞിട്ട് വൈന്നേരാവുമ്പോ അവരിതുപോലെന്നെ 

തിരിച്ചും നടക്കും.


 പോണ വഴിക്കാ അവരേം നോക്കിനോക്കി ചായകുടിച്ചോണ്ട് 

ഞാനിരുന്നിട്ടിങ്ങനെ കുഞ്ഞിപ്പലഹാരക്കഷ്ണങ്ങൾ 

ഓരോരുത്തർക്ക് വീതംവച്ചു കൊടുക്ക്വാ... “


"ഹഹ അതസ്സലായി... എന്നാലും പാവം കുട്ട്യോള്.. എപ്പളും സ്കൂളിൽപോവാൻ പറ്റില്യല്ലോ..."


"അയിനെന്താ സുഖല്ലേ അവർക്ക് കളിച്ചുനടക്കാല്ലോ... പിന്നെ വാസുമാമ സ്കൂളിന്ന് പോന്നിട്ട് ഇപ്പവടെ അത്രരസോന്നുല്യാന്നേ... 

ഇന്നലീംകൂടി നന്ദന പറഞ്ഞു വാസുമാഷടെ കഥകള് കേക്കാൻ തോന്നുണൂന്ന് "


"അമ്പടി കേമീ...

അല്ല അനുക്കുട്ടീ അപ്പൊ  കല്ലടിക്കോട്ടെ മഴ കാണാൻ രസോന്നൂല്യെ? "


"ഇണ്ടല്ലോ... അത് നല്ല രസായിട്ടു ദേവ ഓപ്പോള് എഴുതീത് വാസുമാമ കണ്ടിട്ടില്ല്യേഒറ്റ മിനിറ്റേ ഞാനിപ്പോ എടുത്തിട്ടുവരാം....



 “നനഞ്ഞ വെട്ടുകൽപ്പടവുകൾ  


 തോടരികിലെ കുഞ്ഞൻപാറ 

 കൊലുന്നനെ കിടക്കുന്ന വരമ്പുകൾ

 ഉലഞ്ഞാടുന്ന പിങ്ക് ചെമ്പരത്തികളും 


 വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റും 

 ചാഞ്ഞുകളിക്കുന്ന പനകളും മരങ്ങളും 

 ഇറയത്തുന്നു വെള്ളംവീഴുന്ന ശബ്ദംകേട്ടിരിക്കാറുള്ള 

 കോണിച്ചുവടും നിലത്തെ തണുപ്പും 

 പഞ്ഞിക്കിടക്കയുടെ ചെറുചൂടും മൃദുത്വവും 

 നീളൻമഴസൗന്ദര്യം നോക്കിനിൽക്കാറുള്ള ജനാലകളും

 മിന്നലിൽതെളിയുന്ന മഴനൂലുകളും 

 ഒടുവിൽ മഴതോരുമ്പോൾ പിറ്റേന്നുരാവിലെ 

 തുള്ളിത്തലപ്പാവുമേന്തി ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന പുൽനാമ്പുകളും...

 ചോ...യെന്നു പെയ്യുന്ന എന്റെ കല്ലടിക്കോടൻ മഴയേ !!!!!! “

ഈ ഓപ്പോൾക്ക് ഇവിട്ത്തെ മഴാച്ചാ പ്രാന്താ.. ദേവോപ്പോൾടെ എഴുത്തു  നല്ല രസാ ലെ വാസുമാമേ... ചിലതു പക്ഷെഎനിക്ക് 

ഒന്നും മനസിലാവില്ല്യ...

സാഹിത്യാ…. ത്രേ...”


"അത് അനുക്കുട്ടി വലുതാവുമ്പോ മനസിലാവുട്ടോ.. ന്നാ ഇനി സമയംകളയണ്ടഓടിപ്പോയി കഴിച്ചിട്ട് വരൂ..."


അനുക്കുട്ടിയും വാസുമാമയും വർത്തമാനം പറഞ്ഞു രസിക്കണ കേട്ടോണ്ട് ദേവിക ഉച്ചമയക്കംകഴിഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റു...

'എന്തൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു ദൈവമേ അത്... ഇത്രയും മനോഹരമായൊന്നു ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ...' അവൾഓർത്തെടുക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.


‘ഒരു കാട്.. മൃഗങ്ങളില്ലാത്ത..പക്ഷികളും പൂക്കളും മരങ്ങളും പൂമ്പാറ്റകളും മാത്രമുള്ളവെളിച്ചം ബുദ്ധിമുട്ടിരത്നക്കല്ലുകൾപോലെ നിലത്തുവീഴുന്ന കാട്.. സ്ഫടികംപോലത്തെ വെള്ളമുള്ള കാട്ടരുവികൾകലങ്ങിമറിയുന്നവെള്ളച്ചാട്ടങ്ങൾ പതിയ്ക്കുന്ന പുഴകൾമയിലുകൾ വെള്ളംകുടിയ്ക്കാൻ വരുന്ന കാട്ടാറുകൾഅവിടെമനുഷ്യജീവിയായി താൻമാത്രംതനിക്ക് കാടിന്റെയും അവളുടെ മക്കളുടെയും ഭാഷ അറിയില്ലഅവർക്കു തൻ്റേയുംഎന്നിരുന്നാലും പരസ്പരം ഉപദ്രവിക്കാതെ കഴിഞ്ഞുപോകുന്നു.

നീർച്ചോലയിൽ നീന്തിനിലാവത്തു നക്ഷത്രങ്ങളെനോക്കി തീകാഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം പാട്ടുമാത്രമേകൂട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തേനും പഴങ്ങളും ഭക്ഷിച്ചും തെളിനീരു കുടിച്ചും ഒരിടത്തും സ്ഥിരതാമസമാക്കാതെഅങ്ങനെയങ്ങനെ…


കാടിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തു വലിയൊരു മലയുണ്ട്അതു കയറിക്കയറിപ്പോയാൽ നക്ഷത്രങ്ങളേയും മേഘങ്ങളേയുംചന്ദ്രനേയും തൊട്ടടുത്തുന്നു കാണാംമഴതുടങ്ങുന്നതു കാണാംഅടിവാരത്തിൽനിന്നു നോക്കിയാൽ മഴ കാറ്റിന്റെകൈപിടിച്ച് മലയിറങ്ങുന്നതു കാണാം

രാത്രികൾ കറുപ്പും വെളുപ്പും മാത്രം തിളങ്ങുന്നതല്ല.... മിന്നുന്ന പലനിറത്തിലുള്ള ചിറകുകളണിഞ്ഞ പക്ഷികളുംപൂമ്പാറ്റകളും നൃത്തംവയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങുന്ന സമയമാണത്. കാണാൻ താൻ പോയിട്ടും അവർ തന്നിൽനിന്ന് അകന്നുപോയില്ല. പകരം പൂന്തേൻ നിറച്ച പുഷ്പചഷകങ്ങൾ നീട്ടി. എന്തു മധുരമായിരുന്നെന്നോ അതിന്!!!അങ്ങനെ ചുവപ്പുംനീലയുംമഞ്ഞയുംവെള്ളയുംവയലറ്റും നിറങ്ങളുള്ള പുഷ്പചഷകങ്ങൾ താൻ കുടിച്ചുവറ്റിച്ചപ്പോൾ അവർക്കു തന്നെ ഇഷ്ടമായി. അവസാനം വെള്ളിയും സ്വർണവും നിറത്തിൽ മരതകപ്പച്ചഅരികുകളുള്ള പൂംചഷകം അവർ തനിക്കു നീട്ടി. അതിലെ തേൻ കുടിച്ചതോടെ തനിക്കതാ ചിറകുകൾമുളയ്ക്കുകയായി.. ശരീരം ഭാരം കുറഞ്ഞതായി... തലമുടി കരിനീലപ്പട്ടുപോലെ മിനുസമുള്ളതായി...  കണ്ണുകൾനിലാവുവീഴുമ്പോൾ തിളങ്ങുന്ന വെള്ളാരംകല്ലുപോലെ ആയി... 

താൻ പറക്കുവാൻ തുടങ്ങുന്നു...

എവിടേക്ക് ?

അവരുടെ കൂട്ടത്തിലൊരാളായോ


ദൂരെ ദൂരെ....

തന്റെ പുതിയ ആകാശങ്ങളിലേക്ക്...



"ദേവോപ്പോളേ തൊടീലു പൂവാൻ വായോ...". അനു ആണ്.

"ദാ വരണു അനൂട്ടീ..."


എന്തായാലും മറക്കുന്നതിനു മുന്നേ ഒന്ന് എഴുതിയിടട്ടെ..

നല്ല സ്വപ്നങ്ങളെ വെറുതേ കളയരുതെന്നാ.....

Srishti-2022   >>  Short Story - Malayalam   >>  സമ്മർദ്ദം

Bindu PS



ശേ, മുഷിച്ചിലായി”. ഇത് എത്രാമത്തെ തവണയാണ് തന്റെ പ്രതികരണ  ശേഷിയെ അടക്കി വയ്ക്കണമെന്ന് തീരുമാനമെടുക്കുന്നത്..  

 രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് പതിവ് പോലെ പ്രണായാമം ചെയ്തതിരുന്നു. കൂടാതെ പതിനഞ്ചു മിനിട്ടു വ്യായാമവും ചെയ്തു.. എന്നിട്ടും, തനിക്കു പ്രകോപനത്തെ ചെറുക്കാനായില്ല.. മീറ്റിംഗിൽ തൻ്റെ 

വിയോജിപ്പ് പ്രകടമാക്കാതെ ഇരിക്കാമായിരുന്നു.. 


ദിനേശിന്റെ മുഖം വിവർണമാകുന്നത്  ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും കണ്ടു. പക്ഷെ എത്ര സമർത്ഥമായി, സംയമനത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നോട് പ്രതികരിക്കാൻ അവനു കഴിഞ്ഞു. ചിരിയിലുo,  വാക്കുകളിലും, അവന് 

ബുദ്ധൻറെ പരിവേഷം. അവന്റെ പക്വമായ ശബ്ദവും, അളന്നു കുറിച്ചുള്ള വാക്കുകളും, എന്നെ ചവറ്റുകൂട്ടയിലേക്ക് തള്ളി. അജയ്ന്റെ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞ ആശ്വാസം, എനിക്ക് വെളിപ്പെട്ടു.മീറ്റിംഗ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അജയിന്  കൈ കൊടുക്കാനുള്ള നിര ഒഴിവാക്കി പുറത്തു കടന്നു.


അനിൽ ലഞ്ചിന് വരുന്നില്ലേ”, ദിനേശിന്റെ കിലുങ്ങുന്ന ചിരി കേട്ട്  മോണിറ്ററിൽ നിന്നും തല ഉയർത്തി. “വരൂ, നിന്നോടെനിക്ക് അല്പം സംസാരിക്കാനുണ്ട്”. ആശ്വാസമായി, ദിനേശിന് എന്നോട് അതൃപ്തിയൊന്നും ഇല്ല .  

"എനിക്ക് തോന്നുന്നു നിന്റെ പ്രശനം വികാരപരമായ പ്രതികരണമാണ്".  "നിനക്ക് അല്പം മാനസിക പിരിമുറക്കം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു." "എന്ത് കൊണ്ട് ഒരു നല്ല ഡോക്ടറെ കണ്ടു കൂടാ. ഞാൻ ഹെല്പ് ചെയ്യാം. "

കാന്റീനിലേക്കുള്ള വഴി പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ടു. ഇത് തന്നെ അല്ലെ അജയ് രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് തനിക്കു തന്ന ഫീഡ്ബാക്ക്. അപ്പോൾ എല്ലാവര്ക്കും  അങ്ങനെയാണോ തന്നെ കുറിച്ച് തോന്നുത്.. തൻ്റെ മനസ്സ് ദിനേശ്  വായിച്ചിരിക്കുന്നു.." താൻ വിഷമിക്കേണ്ട. ഇതൊക്കെ ഇപ്പോൾ  കോർപ്പറേറ്റ്  വേർലഡിൽ കോമൺ ആണ്"  


"ഹലോ അനിൽ", അജയും കൂട്ടരും തങ്ങളുടെ പുറകിലുണ്ടായിരുന്നതറിഞ്ഞില്ല.. മുന്നിലേക്ക് കയറിയ അജയ്ദിനേശിന്റെ തോളിൽ തട്ടി, അവനെ കൂടെക്കൂട്ടി വേഗം കടന്നു പോയി..


ഒറ്റക്കിരുന്നു ലഞ്ച് കഴിക്കുമ്പോൾ ഡോക്ടറെ കാണുന്ന കാര്യമായിരുന്നു മനസ്സിൽ. പതിവ് യോഗയും, വ്യായാമവും മാത്രം മതിയാവില്ലെന്നു തോന്നുന്നു, സമ്മർദത്തെ കുറക്കാൻ.. 


ലഞ്ച് കഴിച്ചു  സീറ്റിലെത്തിയത് കുറച്ചൊരു ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ്. ഇന്ന് കുറെ കീ ടാസ്ക്സ് കമ്പ്ലീറ്റ് ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കിലും ജോലിയിലെ കഴിവിൽ ദിനേശിന് എന്നോട് മത്സരിക്കാൻ ആവില്ല. അജയിന് അത് നല്ല ബോധ്യമുള്ളതു കൊണ്ടാണല്ലോ കഴിഞ്ഞ  ദിവസം കസ്റ്റമർ-നു വളരെ വിസിബിലിറ്റി ഉള്ള ടാസ്ക് എനിയ്ക്കു തന്നെ തന്നത്.


"താനിതുവരെ വീട്ടിൽ പോയില്ലേ",ദിനേശാണ് വീണ്ടും. മണി ഒൻപതു കഴിഞ്ഞ കാര്യം അപ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. തനിക്കു നേരത്തെ വീട്ടിൽ പോയി അല്പം റിലാക്സ് ചെയ്തു കൂടേ? "തല ഒന്ന് തണുക്കട്ടെ മാഷേ".. “അടുത്ത ക്വാർട്ടറിലെ 

സ്റ്റാർ എംപ്ളോയീ ടൈറ്റിൽ  നമ്മുടെ അനിലിന് തന്നെ”.. അടുത്തിരുന്ന റിജേഷിനോട് കണ്ണിറുക്കിതിരിഞ്ഞ  ദിനേശിന് ഒരു കുറുക്കന്റെ മുഖമാണെന്നു തനിക്കു തോന്നിയതാണോ?

ബാഗ് എടുത്തു പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ദിനേശ് കൂടെ എത്തി. “ഡോക്ടറെ കാണുന്ന കാര്യം മറക്കേണ്ട. എന്റെ  വൈഫിന്റെ ഒരു കോണ്ടാക്ട് ഉണ്ട്”, നിനക്ക് ഹെല്പ് വേണമെങ്കിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി”..


ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സ് കൈ വിട്ടു പോകാതെ ഒരു വിധം വീടെത്തി. താമസിച്ചു വീടെത്തിയതിന്റെ പരിഭവം മുഴുവൻ മുഖത്ത് വരുത്തി വാതിൽക്കൽ നിന്ന ഉമയെ  കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു അകത്തേക്ക് നടന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആരാണ് ആദ്യം വഴക്കിനു വഴി വച്ചത്

 ടീവി യിലെ ചാനൽ ചർച്ചയിൽ രണ്ടു പേരും മിഴി നട്ടിരുന്ന് അവരവരുടെ ഭാഗം ചിന്തിച്ചു യാന്ത്രികമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ്. പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ എണ്ണമിട്ട തന്റെ വീഴ്ചകളുടെ ഓർമപ്പെടുത്തൽ..

 വീട്ടുകാര്യം നോക്കി നടത്താൻ തനിക്ക് കഴിവില്ല പോലും.. വീണ്ടും താൻ ചവറ്റുകൂട്ടയിലേക്ക് എറിയപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെ സഹിക്കും?  . ഇതൊക്കെ എത്ര തവണ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. തന്റെ ജോലിയുടെ സമർദ്ദത്തെക്കുറിച്ചു മറ്റാരേക്കാളും അറിയേണ്ടത് അവളാണ്. ഇത്തവണ കോപാകുലനായി ഉമയുടെ നേരെ അലറിയതിൽ ഒട്ടും വിഷമം തോന്നിയില്ല..


ചാനൽ ചർച്ച കൊഴുക്കുകയാണ്. എതിരാളിയെ ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ കടിച്ചു കീറി കുടയണം..ഏകപക്ഷീയമായി ഒരു നിലപാടിലെത്തി, അത്  അവന്റെ തലയിൽ അടിച്ചേല്പിക്കണം." എന്ത് പറഞ്ഞാലും കലി, മാനസിക രോഗമുണ്ടെങ്കിൽ എത്രയും നേരത്തേ ഒരു ഡോക്ടറെ കാണുന്നതാവും നല്ലത്..” തേങ്ങലിനിടയിലെ അവളുടെ വാക്കുകളുടെ  നഖം നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിലമർന്നു ചോര ചീറ്റി..


ചർച്ചയുടെ സമയം കഴിയാറായിഅവതാരകന് താൻ പെരുപ്പിച്ച  കാലുഷ്യം  ധാർമികതയുടെ മേമ്പൊടി ചേർത്ത് ഭംഗിയായി ഒന്ന് അവസാനിപ്പിക്കണം.. ഉമയുടെ കരച്ചിലിനിടയിൽ നിന്നും ഇപ്പോൾ ചിതറി വീഴുന്നത് സ്വാന്തന  വാക്കുകളാണ്. "ഇങ്ങനെ ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദത്തിന് അടിമ പെട്ടാൽ ആരോഗ്യം നശിക്കും".. ഈയിടെയായി ഉറക്കവും തീരെ കുറവാണ്..”


ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ, രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് ബിജു പറഞ്ഞ അഭിപ്രായം, മനസ്സിന് വിടാൻ ഭാവമില്ല.."നാല്പത്തഞ്ചു വയസു കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മുടെ ഒക്കെ കാര്യം പോക്കാണ്. ജോലി ഉണ്ടോ എന്ന് കണ്ടറിയാം.. നമ്മുടെ കഴിവ് കൊണ്ട്

മാത്രം നിലനിൽപ്പ് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ അത്രയും വല്യ ഡിപ്ലോമാറ്സ് ആയിരിക്കണം.” 

മനസ്സിൽ യുദ്ധം തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞു.. വെളുക്കുവോളം പട വെട്ടി തീർക്കാനുള്ള വാദമുമുഖങ്ങൾ കാലാളായി നിരന്നു നിന്നു.. ഒരുവൻറെ കഴിവ്, യോഗ്യത, വിശ്വാസ്യത, ആത്മാർത്ഥത, ഇതൊന്നും പോരേ ജോലി നില നിർത്താൻ..? 

മുകളിലേക്കുള്ള സ്ഥാനക്കയറ്റത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം എങ്ങനെ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു..? വന്മരങ്ങൾ പലതും  സ്ഥാനമില്ലാതെ കട പുഴകി വീണു കമ്പനിയുടെ പടിയിറങ്ങി പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്..? ആധി കൂടി കൂടി, വായിൽ ഉമിനീർ വറ്റി തൊണ്ട വരണ്ടു.. ശരിക്കും തനിക്ക് ഡോക്ടറെ കാണേണ്ട അവസ്ഥയായോ..?


അസ്വസ്ഥതയുടെ പാരമ്യത്തിൽ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു വാതിൽ തുറന്നു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.. കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടിട്ടാവണം, അപ്പു ചെറു മയക്കത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്ന് വലുമാട്ടികൊണ്ട് ഓടിയെത്തി.. അവൻറെ നനഞ്ഞ മൂക്ക് പാദത്തിലുരസി, മുഖമുയർത്തി ആർദ്രതയോടെ തന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഉറ്റു നോക്കി നില്പായി. നിശ്ശബ്ദമായ കൂറിന്റെ ഒരല ശരീരമാസകലം തൈലം പൂശി, മനസിലേക്കിനിഞ്ഞിറങ്ങി. യജമാനന്റെ തെറ്റും ശരിയും ചോദ്യം ചെയ്യാത്ത സഹിഷ്ണുതയുടെ മൂർത്തീഭാവം.!  ഇവനെ തള്ളാൻ ഒരു യജമാനനും കഴിയില്ല..അപ്പുവിലേക്കു ചുരുങ്ങി ലോകം നിശ്ചലമായി..ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ട് നേർത്തു വന്നു.. ശാന്തിയുടെ കൊടുമുടിയിലേക്കുള്ള കയറ്റം എളുപ്പമായിരുന്നു


വൈകി ഉറക്കമുണർന്നത് കാരണം, പ്രാണായാമവും ,യോഗയും ചെയ്യാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല. എങ്കിലും പതിവിലും ഉന്മേഷത്തിലാണ് ഓഫീസിലേക്കെത്തിയത്.. 


പതിവ് മീറ്റിംഗിൽ അജയ് സംസാരിക്കുകയാണ്..താൻ ഇന്നലെ എതിർത്ത അതേ ആശയം..ദിനേശിന്റെ സമർത്ഥനം..സൊ ഫ്രണ്ട്സ് , ലെട് സ് ഗോ അഹെഡ് ആൻഡ് ഇമ്പിലിമെൻറ് ദിസ് ഐഡിയ”.. “അനിൽ, വാട് ഡൂ യൂ സെ

മനസ്സിൽ അപ്പുന്റെ വാലാട്ടാൽ ഉച്ചസ്ഥായിലായി.. തല കുലുക്കി മെല്ലെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.. "യെസ് എഗ്രീ..   ആം വിത്ത് യു, ഇറ്റ് ഈസ് വണ്ടർഫുൾ ഐഡിയ " ലെറ്റസ് ഡൂ ഇറ്റ്”..

അജയിനും, ദിനേശിനും കൈ കൊടുത്ത്, ഒരു തൂവൽ പോലെ മീറ്റിംഗ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

Srishti-2022   >>  Short Story - Malayalam   >>  പ്രണയം

Alphonsa Kurian



വീട്ടിലേക്കുള്ള  എല്ലാ യാത്രകളിലും ഉറക്കം  എന്റെ  സന്തത സഹചാരിയായിരുന്നുഅത് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ  .സിബസിൽ സുഖമായി ഇരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നതല്ലഏതു  കെ.സ്..ടി.സി ബസിലും ഇരുന്ന് നല്ല അസ്സലായി ഉറങ്ങാൻ  ട്രെയിൻ ഇല്ലാത്ത ഇടുക്കിഎന്ന എന്റെ മനോഹരമായ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രകൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

                              അങ്ങനെ പതിവുപോലെ ഒരു ക്രിസ്തുമസ്  അവധിക്കാലത്തു ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.ഇത്തവണയുംവണ്ടിയിലിരുന്നു  ഉറക്കം തന്നെ.നയന മനോഹരമായ കാഴ്ചകളുള്ള  നാടാണ് ഇടുക്കിഅതിന്റെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാനായി  അന്യനാട്ടിൽ നിന്ന് പോലും ആളുകൾ എത്തുന്ന ഇക്കാലത്തു  കാഴ്ചകളൊന്നും  കാണാതെ ബസിലിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്ന എന്നെ കുറിച്ചു ചിലപ്പോഴൊക്കെഎനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുദം  തോന്നാറുണ്ട്.

                                 രാവിലെ ഭക്ഷണം  കഴിക്കാതെ ബസിൽ കയറിയതാണ്.ഉച്ചക്ക് നല്ല ഉറക്കം ആയതുകൊണ്ട്  വിശപ്പ്അറിഞ്ഞില്ല.ഉണർന്നപ്പോൾ നല്ല വിശപ്പും,ക്ഷീണവുംസമയം ഏകദേശം മൂന്നു മണി ആയിക്കാണുംഇനി ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ കണ്ണടക്കാൻപറ്റും എന്നു തോന്നുന്നില്ല

 കൈയിൽ കരുതിയ സ്നാക്സ് കഴിച്ചിട്ടും വിശന്നിരിക്കുന്ന വയർ സമ്മതിക്കുന്നില്ലഇനി വീട്ടിലെത്തി അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ഭക്ഷണം കഴിക്കാംഎന്ന ഒറ്റ പ്രതീക്ഷയിലാണ്ഇങ്ങനെ  വിശപ്പിനെക്കുറിച്ചും, ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം ചിന്തിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ബസ് മുണ്ടക്കയം എത്തി. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വണ്ടി നിർത്തി. നോക്കിയപ്പോൾ നേരെ എതിർ വശത്തായി ഒരു ചായക്കടയും.

                   വിശന്നിരിക്കുന്ന എന്റെ വയറും,പാതി അടഞ്ഞ എന്റെ കണ്ണുകളും ചായ കടയിൽ കയറാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചെങ്കിലുംതനിയെ പോകുവാൻ വയ്യ”, എന്ന ഉള്ളിലെ മടി എന്നെ അവിടെ പിടിച്ചിരുത്തി,.

 എന്റെ യാത്രാനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും ,വിശപ്പിനെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു ബോറടിപ്പിക്കുന്നില്ല.എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ അവിടെ കണ്ട ഒരു കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചാണ്.


അതെ! ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള ഹൃദയ സ്പർശിയായ ഒരു  പ്രണയ നിമിഷത്തെകുറിച്ചാണ്!.

"പ്രണയം! ഷാജഹാന്റെയും ,മുംതാസിന്റെയും  കഥകളിൽ തുടങ്ങി ,ജെയിംസ് കാമെറോൺ ഉൾപ്പെടെയുള്ള  ചലച്ചിത്രകാരന്മാർ വരച്ചു കാട്ടിയ, സാഹിത്യകാരന്മാർ എഴുതി അനശ്വരമാക്കിയ വിഷയം". എന്നിട്ടും വലിയ അനുഭവസമ്പത്തിന്റെ  പിൻബലമില്ലാതെ തന്നെ ഇതിനെ കുറിച്ച് പറയുവാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഞാൻ ഇവിടെ കണ്ട കാഴ്ച്ചയുടെ മനോഹര സന്ദേശമാണ്.

                   അങ്ങനെ നല്ല തണുപ്പിൽ വിശന്നു വലഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്റെ കണ്ണുകൾ സ്വാഭാവികമായും എതിരെയുള്ള ചായക്കടയിലേക്കും, അവിടുത്തെ ചൂട് ചായയിലേക്കും ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു.

             അപ്പോഴാണ് ഏകദേശം എഴുപത്തി അഞ്ച്നോടടുത്തു  പ്രായമുള്ള  വ്യദ്ധ ദമ്പതികൾ അവിടെ നിന്ന് ചായ കുടിക്കുന്ന കാഴ്ച എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്

      സ്ത്രീ  മുണ്ടുംനേര്യതുമാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കാലിൽ ചെരുപ്പില്ല. മുണ്ടും, ഷർട്ടുമാണ് ഭർത്താവിന്റെ വേഷം. തോളിൽ ഒരു തോർത്ത് മടക്കിയിട്ടിട്ടുണ്ട്.


രണ്ടു പേരും ചിരിച്ചു ,സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് ചായ കുടിക്കുകയാണ്. ഞാനവരെ കാര്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എങ്കിലും നേരെ എതിർവശത്ത് തന്നെ ആയതുകൊണ്ട് എനിക്കവരെ കാണുവാൻ സാധിക്കുംഗ്ലാസിലെ ചായ തീരാറായപ്പോൾ അതവിടെ വച്ചിട്ട് അതിന്റെ പണം നൽകാനായി അയാൾ കടയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

സമയത്തു സ്ത്രീ തന്റെ ഗ്ലാസിലെ ചായയുടെ പാതി അയാളുടെ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകരുന്നത് എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.

            കാഴ്ചയിൽ  കൗതുകം തോന്നിയ ഞാൻ അതിന്റെ ബാക്കി അറിയുവാനായി അവരെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.


  തിരിച്ചെത്തിയ അയാൾ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ചായയുടെ അളവിൽ ഒരു മാറ്റം!.

തനിക്ക് കൂടുതൽ നൽകാനായി ഭാര്യ പകർന്നുവച്ചതാണ് ചായ എന്ന സത്യം അയാൾ  തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്നത് മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിയിൽ നിന്നെനിക്ക് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

     ചിലപ്പോൾ അയാളെ സംബന്ധിച്ചടിത്തോളം പങ്കുവയ്പ്പ്  ഒരു പുത്തൻ അനുഭവം ആയിരിക്കില്ല.

      ആധുനികതയുടെ ചമയങ്ങളണിഞ്ഞ ലോകത്തു ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ടാവണം , കാഴ്ച എനിക്ക് ഒരു പുതുമ ആയിരുന്നു.


  ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തന്റെ ഭാര്യയുടെ മുഖത്തു നോക്കിയിട്ട്, മുന്നിലിരിക്കുന്ന നിറഞ്ഞ ഗ്ലാസ് അവർക്ക് നേരെ തിരികെ വച്ച് നീട്ടുമ്പോൾ  , "ഇതൊന്നും ഞാനല്ല ചെയ്തത് " എന്ന ഭാവത്തിൽ കൈകൾ തട്ടി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവർ തന്റെ ഗ്ലാസിലെ ബാക്കി ചായ കുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.


 “അപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പതിനേഴുകാരിയുടെ കുസൃതിയും,ഒരു ഭാര്യയുടെ സ്നേഹവും, അതിലുപരി ഒരു മങ്ങാത്ത പ്രണയവുമുണ്ടായിരുന്നു.”

 കുസൃതിയോടെ  അയാളെ നോക്കുന്ന അവർ ,കറുത്ത ചരടിൽ അണിഞ്ഞ താലിയിലും,ചമയങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതെ മുഖത്തെ ചുവന്ന സിന്ദൂരത്തിലും, നവവധുവിനേക്കാൾ  കൂടുതൽ സുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ടു.

ചായകുടി അവസാനിപ്പിച്ചിട്ട് അയാൾ അവരുടെ കൈ പിടിച്ചു നടന്നു.ചെരുപ്പുപോലുമണിയാത്ത തന്റെ ഭാര്യയുടെ കൈപിടിച്ച്  സ്നേഹത്തോടെ നടക്കുന്ന മനുഷ്യനെയും,അയാൾക്ക്നേരെ തന്റെ കരങ്ങൾ വച്ച് നീട്ടിയിട്ടു അഭിമാനത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഭാര്യയെയും കണ്ടപ്പോൾ  നിസ്സാര കാര്യങ്ങളുടെ  പേരിൽ ലേശം പോലും വില നൽകാതെ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചെറിയുന്ന ആധുനികതയോട്  എനിക്ക് സഹതാപം തോന്നി.

 “ചിലപ്പോൾ നഷ്ട്ടപെടുത്തുന്നതിന്റെ മൂല്യം അവർ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടാവില്ല!”

സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ  നിലനിർത്താൻ കഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന ആധുനികതക്ക് ഇവർ ജീവിക്കുന്ന പാഠപുസ്തകങ്ങൾ ആവട്ടെ!.

 ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിരുന്നപ്പോളേക്കും അവർ എന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്നും മറഞ്ഞിരുന്നു.

എങ്കിലും ചേർത്തു പിടിച്ച കരങ്ങളും,സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന കണ്ണുകളും അപ്പോളും എന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വണ്ടി വീണ്ടും നീങ്ങി തുടങ്ങി.എനിക്ക് വിശപ്പ് തോന്നുന്നില്ല. ചാറ്റൽ മഴയിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവിടുത്തെ  മരങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ഭംഗി ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നി.ആകാശത്തു തെളിഞ്ഞ മഴവില്ലിൻ നോക്കി ഞാൻ വെറുതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.സുന്ദരമായ പ്രകൃതിയെ ഇതിനു മുൻപേ കാണാതെ പോയത് എന്നും എന്റെ നഷ്ട്ടങ്ങളാണെന്നു ഓർത്തു കൊണ്ട് തന്നെ........

Srishti-2022   >>  Short Story - Malayalam   >>  ഫ്രീ പീരീഡ്

Kannan Prabhakaran


ഫ്രീ പീരീഡ്

തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന കതകിൽ ചൂരൽ കൊണ്ടുള്ള അടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ വാതിലിലേക്ക് ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത് .  അതാസാക്ഷാൽ ലക്ഷ്മി ടീച്ചർ,ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ് ടീച്ചർ, ഒരു വലിയ ചൂരലുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുടീച്ചറിൻറെ കണ്ണുകൾ രോഷം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു. തുടരെ തുടരെയുള്ള ഇടിമുഴക്കങ്ങൾപോലെയായിരുന്നു ചൂരൽ കൊണ്ടുള്ള വാതിലിലെ പ്രഹരത്തിൻറെ ശബ്ദം ഞങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്അതുവരെ അങ്ങ് കവലവരെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ക്ലാസ്സിനുള്ളിലെ ബഹളം,ഒരുനിമിഷം കൊണ്ട് ഒരു മൊട്ടുസൂചി വീണാൽപ്പോലും കേൾക്കാവുന്നത്ര നിശബ്ദതയിലേക്കു വഴുതിവീണു.


ഞാൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചുകഴിഞ്ഞ രണ്ടു പീരീഡുകളിലെ തുടർച്ചയായുള്ള മലയാള സാഹിത്യവും ഇഗ്ലീഷ് സാഹിത്യവും കേട്ട് പാതിമയങ്ങിയ കണ്ണുകൾമരുഭൂമിയിലെ മരുപ്പച്ചകണ്ടതുപോലെ ഒന്ന് തിളങ്ങിയത്ആകസ്മികമായി കണക്കുടീച്ചറിന് പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലേക്കു പോകേണ്ടിവന്നപ്പോൾ വീണുകിട്ടിയ  ഫ്രീ പീരീഡിലാണ്ആദ്യത്തെ പീരീഡിനു ശേഷംമലയാളം കോമ്പോസിഷൻ ബുക്ക് ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽനിന്നും ശേഖരിച്ച് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വെക്കാൻ പോയ ക്ലാസ് ലീഡർ വിഷ്ണുകണക്കുടീച്ചർ ബാഗുമെടുത്ത് പത്തുപത്തിനുള്ളലീനാമോൾ ബസ് പിടിക്കാൻ ധൃതിയിൽ നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു എന്ന വാർത്തഞങ്ങളോട് വന്നു പറയുമ്പോൾ അവൻറെ മുഖത്തുണ്ടായ തിളക്കംഒരു അരണ്ട വെളിച്ചം തളം കെട്ടിനിന്നിരുന്ന ക്ലാസ്സ്മുറിയെ പ്രകാശമയമാക്കിആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളും ഫ്രീ പീരീഡിൽ വീണുകിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നന്നായി ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.


എൻറെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ആയിഷ പുറകിലെ ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന ബിന്ദുവിൻറെ കയ്യിൽനിന്നും വാങ്ങിയ ബാലമാസികയിലെ ചിത്രകഥ വായിച്ച്‌ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നുടീച്ചറിനെ കണ്ടയുടൻ അവൾ ബാലമാസിക പുറകിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുത്ത് ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ എൻറെ പടച്ചോനെ എന്നമട്ടിൽ ഇരുന്നുഞാൻ എൻറെവലതുകൈയ്യിലെ കരിവളകൾ ഒന്നുകൂടി എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തുന്നതിനിടയിലായിരുന്നു ടീച്ചർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്


ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഡസ്റ്റർ എറിഞ്ഞു കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സുബിൻ ടീച്ചറിനെ കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ ഓടിപ്പോയി തൻറെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നുഡസ്റ്റർ കൈകളിൽ അകപ്പെട്ടുപോയക്ലാസ് ലീഡർ വിഷ്ണു, പതിയെ തലതാഴ്ത്തി ഡസ്റ്റർ മേശമേൽ കൊണ്ടുപോയി വെച്ച് വിനയാന്വിതനായി തൻറെ സീറ്റിനു നേരെ നടന്നുബാക്ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്ന സരസ്വതിയുടെവീട്ടിൽ ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം കറണ്ട് പോയതിനാൽഞായറാഴ്ച ദൂരദർശനിൽ നാലുമണി സിനിമക്കു ശേഷം വരുന്ന മൗഗ്ലിയുടെ സാഹസിക കഥ പറഞ്ഞുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നവിനയൻടീച്ചറിനെ കണ്ട് ഓടിവന്ന്   ഒഴിഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ഒരു സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നുഅത് തൻറെ സീറ്റാണെന്നു  മനസ്സിലാക്കിയ വിഷ്ണു ആദ്യം ഒന്ന് പതറിപിന്നെ തൊട്ടടുത്തബെഞ്ചിൽ ഒഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ഒരു സീറ്റിൽ പോയി ഇരുന്നു.


മനുവിനോടൊപ്പം ഡസ്കിനുമുകളിൽ തങ്ങളുടെ പേനകൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന സാബുമനുവിൻറെ പേനകൊണ്ടുള്ള ഉജ്ജ്വല പ്രഹരത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവാതെ,ഡസ്കിനു മുകളിൽനിന്നും തെറിച്ചു തറയിൽവീണ്  കിരീടവും ചെങ്കോലും നഷ്ടപ്പെട്ട് അവശനായിക്കിടക്കുന്ന തൻറെ പുത്തൻ റെയ്നോൾഡ്സ് പേനയെ നോക്കി സഹതപിച്ചു.  


മനോജിനൊപ്പമുള്ള സംഘട്ടനത്തിനിടയിൽ തെറിച്ചുപോയ തൻറെ യൂണിഫോം ഉടുപ്പിൻറെ ബട്ടൺസ് തിരയുകയായിരുന്നു  കിരണിൻറെ രണ്ടു വലിയ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ.


ഉച്ചതിരിഞ്ഞുള്ള പീരീഡിൽ ചൊല്ലിക്കേൾപ്പിക്കേണ്ട ഹിന്ദി കവിത മനഃപാഠമാക്കുകയായിരുന്ന ഗ്രീഷ്മയും സീതയും ടീച്ചറിനെ കണ്ടപ്പോൾ, തങ്ങളീ  നാട്ടുകാരെ അല്ല എന്നമുഖഭാവത്തിൽ പുസ്തകത്താളുകൾ വെറുതെ മറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.


പുറകിലെ ബെഞ്ചിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു ജന്മദിനാഘോഷത്തിന് വാങ്ങിയ പുതിയ ചുരിദാറിൻറെ നിറവും ഭംഗിയും വിവരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കവിതവാതിലിലെ ചൂരൽ പ്രഹരത്തിൻറെശബ്ദം കേട്ട് ചെവികൾ രണ്ടും  പൊത്തി നേരെ ഇരുന്നു.  


തൻറെ ലേഡി ഫാൻസിന് പാട്ടു പാടിക്കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന  അവിനാഷ്സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പ് എന്നപോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ടീച്ചറിനെ ഒന്നു രൂക്ഷമായി നോക്കി.   


തൻറെ മനസ്സിൽ മൊട്ടിട്ട പ്രണയം തുറന്നുപറയാനാവാതെകൂട്ടുകാരിയുടെ കൈവെള്ളയിലിട്ട മൈലാഞ്ചിയുടെ ചന്തം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അമൃതയെക്ലാസ്സ്മുറിക്കുള്ളിലെ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിലും ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഗോകുലും, വാതിലിലെ  ടീച്ചറിൻറെ ചൂരൽ പ്രഹരത്തിൻറെ ശബ്ദം കേട്ട് സ്വപ്നലോകത്തുനിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു.


അങ്ങനെ അങ്ങനെ വിവിധതരം ജോലികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു ഫ്രീ പീരീഡ്‌ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എൻറെ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾ ടീച്ചറുടെ മുഖത്തു നോക്കാൻ കഴിയാതെ തലതാഴ്ത്തിഅച്ചടക്കത്തോടെ ഇരുന്നുഇതിനെല്ലാം സാക്ഷിയായി ഞാനുംഅല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ ഞാനെന്തിനാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്ഞാൻ അച്ചടക്കമുള്ള കുട്ടിയാണെന്ന് ടീച്ചറിന് അറിയാവുന്നതല്ലെ.ഞാൻ എൻറെ വലതുകൈയ്യിലെ കരിവളകൾ ഒന്നുകൂടി എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തി


"ആൾ സ്റ്റാൻഡ് അപ്പ് "


പെട്ടെന്നായിരുന്നു ടീച്ചർ ആജ്ഞ പുറപ്പെടുവിച്ചത്.


"ഇതെന്താ ചന്തയൊ?, ഹൈ സ്കൂളിൽ ആയി എന്ന ഒരു വിചാരം പോലുമില്ല പിള്ളേർക്ക്ടീച്ചർ ഇല്ലാത്ത പീരീഡിൽ നലക്ഷരമെടുത്തു വായിച്ചുകൂടെ?, നിങ്ങൾ എൻറെ ക്ലാസ്സിലെകുട്ടികളാണെന്നു പറയാൻ തന്നെ എനിക്കിപ്പോൾ നാണക്കേടാണ്".


അതുവരെ മേശയിൽ ചാരിനിന്നിരുന്ന ടീച്ചർ പതിയെ നടന്ന് ആൺകുട്ടികളുടെ സൈഡിൽ ആദ്യത്തെ ബെഞ്ചിൽ അവസാനമിരിക്കുന്ന സുബിൻറെ മുൻപിലെത്തി


"ഉം.....കൈ നീട്ട്....."


ടീച്ചറിൻറെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ആജ്ഞ കേട്ട് എൻറെ കൂട്ടുകാരി ആയിഷ അവളുടെ വലതുകൈ കൊണ്ട് എൻറെ ഇടതുകൈയ്യിൽ പിടിച്ചു.  അവളുടെ കൈ ഭയത്താൽ തണുത്തുമരവിച്ചിരുന്നുഞാനെപ്പോഴും ധൈര്യം കൈവിട്ടിരുന്നില്ലടീച്ചർ എന്നെ അടിക്കില്ലടീച്ചർക്ക് എന്നെ അറിയാവുന്നതല്ലെഅതിനിടയിൽ ടീച്ചറിൻറെ കയ്യിലെ ചൂരൽ ആയത്തിൽ സുബിൻറെ വലതുകൈവെള്ളയിൽ പ്രഹരമേല്പിച്ചു കടന്നുപോയിരുന്നു. അവൻ കൈ കുടഞ്ഞു പതിയെ ഇരുന്നു.


ഓരോ അടിയും ഓരോരുത്തരുടെയും വെളുത്ത കൈവെള്ളകളിൽ നേർത്തുമെലിഞ്ഞു  നീളത്തിലുള്ള ഒരു ചുവന്ന പാട് അവശേഷിപ്പിച്ചു കടന്നുപോയ്കൊണ്ടിരുന്നു.


വിനയൻ കൈവലിച്ച് ടീച്ചറിൻറെ ആദ്യത്തെ അടിയിൽനിന്നും വിദഗ്ധമായി രക്ഷപെട്ടു അടി പാവം ഡസ്കിനാണ് കൊണ്ടത്അടുത്ത അടിയിൽ അവൻ വേദനകൊണ്ടു പുളഞ്ഞു


ക്ലാസ് ലീഡർ വിഷ്ണുവിന് ഒരടിക്കു മറ്റൊന്ന് ഫ്രീ എന്ന കണക്കെ തുടരെ തുടരെ രണ്ട് അടി നൽകിയതിന് ശേഷംഅവൻറെ മുഖത്തു ഡസ്റ്റർ വന്നുപതിച്ചപ്പോൾ വെള്ളപൂശിയതുപോലെപറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ചോക്കുപൊടികൾ കഴുകിക്കളയാൻടീച്ചർ അവനെ പുറത്തേക്കു പറഞ്ഞയച്ചു


രമേഷ്, ബഹളം വെക്കുന്നത് തൻറെ അവകാശമാണെന്ന മുഖഭാവത്തോടെ സധൈര്യം കൈനീട്ടിഅടികിട്ടിയതിനുശേഷം, വേണമെങ്കിൽ ഒന്നുകൂടി അടിച്ചോ എന്നമട്ടിൽകുറച്ചുനേരംകൂടി അവൻ കൈനീട്ടി തന്നെ നിന്നുപിന്നെ പതിയെ ഇരുന്നു.


ആൺകുട്ടികൾക്കെല്ലാവർക്കും ശിക്ഷ നൽകിയതിനുശേഷം ടീച്ചർ പെൺകുട്ടികളുടെ അടുത്തെത്തി.


ആദ്യത്തെ അടി ആനി മാത്യു ഏറ്റുവാങ്ങിഎൻറെ പപ്പാ പോലും എന്നെ നുള്ളിനോവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് വീട്ടുകാരുടെ പൊന്നോമനയായ അവൾ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടാവണംപിന്നെ വിനീത,ഷീലമൃദുല അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരുടെയും കൈകൾ ടീച്ചറിൻറെ മുൻപിൽ മിന്നിമാഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.


അടികൊണ്ടപ്പോൾ ചിലർ പ്രത്യേകതരം ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. ചിലർക്ക് കരയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ശബ്ദം പുറത്തുവരാതെ രണ്ടുതുള്ളി കണ്ണുനീരിൽ ആ വേദന കടിച്ചമർത്തി. ചിലർ കൈകൾ കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്തു.


ഞാൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചുദീപാവലി ദിവസം എൻറെ ചേട്ടൻ ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി ഓലപ്പടക്കങ്ങൾ എറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കുന്നതുപോലെചുറ്റിനും ചൂരലും കൈവെള്ളയിലെമൃദുമാംസവും ശക്തിയിൽ ഉരഞ്ഞുണ്ടാകുന്ന ശബ്ദംഅതെൻറെ കാതുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് തുളച്ചു കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.


അവസാനം ടീച്ചർ എൻറെ മുൻപിലും എത്തിപെൺകുട്ടികളുടെ സൈഡിൽ ആദ്യത്തെ ബെഞ്ചിലെ അവസാനത്തെ കുട്ടിയായ എനിക്കായിരുന്നു, ഫ്രീ പീരീഡിലെ സംസാര സ്വാതന്ത്ര്യം, അങ്ങനെ ഒന്നില്ല എന്ന് ഞങ്ങളെ മനസിലാക്കി തരുവാനുള്ള ശിക്ഷാനടപടി അവസാനിപ്പിക്കുവാനുള്ള കാർത്തവ്യം.


"ഉം.....കൈ നീട്ട്....."


ടീച്ചർ അതുവരെ അടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത രോഷത്തോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു.


അടികിട്ടില്ല എന്ന് അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന എൻറെ എല്ലാ ആത്മവിശ്വാസവുംനെഞ്ചിനുള്ളിൽനിന്നുവന്ന ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടൊപ്പം പുറത്തേക്കു പോയി.


ഞാൻ പതിയെ കൈനീട്ടിക്ഷണനേരം കൊണ്ട് സ്കൂൾ ജീവിതത്തിൽ എനിക്കാദ്യമായി കിട്ടിയ അടി ഞാൻ ഏറ്റുവാങ്ങിഎൻറെ വലതുകൈയ്യിൽ കിടന്നിരുന്ന കരിവളകളിൽ ഒരെണ്ണംചൂരൽ പ്രഹരമേറ്റു പൊട്ടിച്ചിതറിഭാഗ്യം കൈ മുറിഞ്ഞിട്ടില്ലഞാൻ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് വലതു കൈവെള്ളയിൽ തലോടിപിന്നെ നിലത്തു ചിന്നിച്ചിതറി കിടക്കുന്ന കരിവളകഷണങ്ങളെ നോക്കി സഹതപിച്ചുപതിയെ ഇരുന്നുഞാൻ എൻറെ വലതുകൈയ്യിലെ കരിവളകൾ ഒന്നുകൂടി എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തി.


ടീച്ചർ ശിക്ഷാ നടപടികൾക്ക് ശേഷം തിരികെപ്പോയി ചൂരൽ മേശമേൽ വെച്ച് മേശയിൽ ചാരിനിന്നുനീണ്ട നിശബ്ദത അപ്പോഴും ക്ലാസ്സ്മുറിക്കുള്ളിൽ തളം കെട്ടി നിന്നിരുന്നു.ടീച്ചറിൻറെ രോഷം അല്പം ശമിച്ചതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നിടീച്ചർ കണ്ണട ഊരി സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു




ക്ലാസ്സ്മുറിക്കുള്ളിലെ നീണ്ട നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് എൻറെ കൂട്ടുകാരി ആയിഷ എഴുന്നേറ്റു നിന്നുടീച്ചർ കണ്ണട തിരികെ കണ്ണുകളിൽ വെച്ച് ആയിഷയെ നോക്കി.


"ടീച്ചർ....ടീച്ചർ ജാനകിയേയും അടിച്ചു...."


അവൾ വിഷമത്തോടെ എന്നെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിക്കൊണ്ട് ടീച്ചറിനോട് പറഞ്ഞുഇതുകേട്ട്  ഞാൻ അവളുടെ ഇടതുകൈയ്യിൽ നുള്ളിഅവൾ കൈ വലിച്ചു.


ടീച്ചറിൻറെ കണ്ണുകൾ ആയിഷയിൽനിന്നു തെന്നിമാറി എന്നിൽവന്നു പതിച്ചുഞാൻ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ടീച്ചറിനെ നോക്കിടീച്ചറിൻറെ രോഷം ശമിച്ച കണ്ണുകൾ കുറേനേരംഎന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു.   കണ്ണുകൾ നിറയുന്നതുപോലെ എനിക്കുതോന്നിടീച്ചർ എൻറെ അടുത്തേക്ക് വന്നുമുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മായ്ക്കാതെ ഞാൻ പതിയെ എഴുന്നേറ്റുടീച്ചർഎൻറെ ഇരുകൈകളും ടീച്ചറിൻറെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി കുറേനേരം തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.


"നിൻറെ ടീച്ചറല്ലെ........അറിയാതെ അല്ലെ.......... ദേഷ്യം കാരണം കണ്ണുകണ്ടില്ല.......പോട്ടെ......."


എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോൾ ടീച്ചറിൻറെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നുഎൻറെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.


"എനിക്ക് ഏറ്റവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ദിവസം ഇന്നാണ് ടീച്ചർഞാൻ സംസാരിച്ചതിന്ഉച്ചത്തിൽ ബഹളം ഉണ്ടാക്കിയതിന്കൂട്ടുകാരോട് കഥപറഞ്ഞിരുന്നതിന്എനിക്ക് ആദ്യമായിശിക്ഷ കിട്ടിയ ദിവസംഇത് സത്യമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആശിച്ചുപോവുകയാണ് ടീച്ചർ."


എനിക്കിങ്ങനെ ടീച്ചറിനോടും ക്ലാസ്സിലെ എൻറെ കൂട്ടുകാരോടും ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു


പക്ഷെഎനിക്കതിനു കഴിയില്ലല്ലൊ.


ടീച്ചർ എൻറെ കൈകളെ സ്വതന്ത്രമാക്കി ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ പുറത്തേക്കു നടന്നുഞാൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചുപതിയെ ഇരുന്നു.


കുറച്ചുനേരത്തെ നിശബ്ദമായ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം എൻറെ കൂട്ടുകാർ അവരവരുടെ ചെറിയ ചെറിയ ജോലികളിൽ മുഴുകിഎല്ലാത്തിനും മൂക സാക്ഷിയായി ഞാനുംഞാൻ എൻറെവലതുകൈയ്യിലെ കരിവളകൾ ഒന്നുകൂടി എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തി.

Subscribe to Infosys